Beyyine Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

لَمْ يَكُنِ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْـكِتَابِ وَالْمُشْرِك۪ينَ مُنْفَكّ۪ينَ حَتّٰى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُۙ ١

Lem yekunillizîne keferû min ehlil kitâbi vel muşrikîne munfekkîne hattâ te’tiye humul beyyineh(beyyinetu).

(Yahudi ve Hristiyanların teşkil ettiği) kitap ehlinden olsun, (puta tapan) müşriklerden olsun, o kâfir olmuş kişiler (kâfirlikten) ayrılan kimseler ol madı, tâ ki onlara pek açık bir delil gelinceye dek!— M.Ustaosmanoğlu

98:1

رَسُولٌ مِنَ اللّٰهِ يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةًۙ ٢

Resûlun minallâhi yetlû suhufen mutahharah(mutahhareten).

Allâh tarafından (gönderilen Muhammed adın daki) pek değerli bir Rasûl ki; (bâtıldan, yalandan ve iftiradan) tertemiz kılınmış birtakım sayfaları (onlara) peş peşe okumaktadır!— M.Ustaosmanoğlu

98:2

ف۪يهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌۜ ٣

Fîhâ kutubun kayyimeh(kayyimetun).

Onların içerisinde (hak ve adâleti açıklayan) dosdoğru birtakım yazılar bulunmaktadır!— M.Ustaosmanoğlu

98:3

وَمَا تَفَرَّقَ الَّذ۪ينَ اُو۫تُوا الْـكِتَابَ اِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَٓاءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُۜ ٤

Ve mâ teferrekallezîne ûtûl kitâbe illâ min ba’di mâ câet humul beyyineh(beyyinetu).

Kendilerine kitap verilmiş olan o kimseler, ancak kendilerine o açık delil geldikten sonra ayrılığa düştü(ler de, böylece kimisi Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e iman ederek hidâyete erdi, kimi de gerçeği bildiği halde azgınlık ve kıskançlık nedeniyle inkârı bırakmadı)!— M.Ustaosmanoğlu

98:4

وَمَٓا اُمِرُٓوا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِص۪ينَ لَهُ الدّ۪ينَ حُنَفَٓاءَ وَيُق۪يمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ د۪ينُ الْقَيِّمَةِۜ ٥

Ve mâ umirû illâ li ya’budûllâhe muhlisîne lehud dîne hunefâe ve yukîmûs salâte ve yu’tûz zekâte ve zâlike dînul kayyimeh(kayyimeti).

Oysa onlar (kendi kitaplarında) ancak, dini (ve ibadeti) O (Allâh-u Azîmüşşâ)na tahsis edenler ve (yanlış inançlardan uzaklaşıp, tüm peygamberlere ina nan) hanîf kimseler olarak Allâh’a ibadet etmeleriy le, o (farz) namaz(lar)ıhakkıyla kılmalarıyla ve ze kâtı vermeleriyle emrolunmuşlardı. İşte an cak bu, o dosdoğru olan (ümmet ve cemaat)ın dinidir!— M.Ustaosmanoğlu

98:5

اِنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْـكِتَابِ وَالْمُشْرِك۪ينَ ف۪ي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِد۪ينَ ف۪يهَاۜ اُو۬لٰٓئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِۜ ٦

İnnellezîne keferû min ehlil kitâbi velmuşrikîne fî nâri cehenneme hâlidîne fîhâ, ulâike hum şerrul beriyeh(beriyyeti).

Kendileri kâfir olmuş olan o Ehl-i Kitap ve müşrikler; gerçekten içerisinde ebedî kalıcılar olarak cehennem ateşindedirler! İşte onlar, yaratıkların en kötüsü ancak onlardır! Bu âyet-i kerîmelerin beyanı vechile; Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) gibi bir beyyine kendilerine gelmiş olduğu halde, ona inanmayıp dinine girmemiş olan Yahudi ve Hristiyanlar, Ehl-i Kitap olma vasıflarına rağmen, kâfirlik sıfatından kurtulamamışlardır. Günümüzdeki bazı İlâhiyatçılar onları cennete sokma çabasındaysalar da, bu âyet-i kerîme, Ehl-i Kitap`tan da olsa, Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi veSellem)`e inanmayan ve kendi dinini bırakıp İslâm’a tâbi olmayan kâfirlerin hepsinin cehennemde ebedî kalacağı hususunda bir nasstır! Nitekim, müfessirlerin beyanı vechile “Hanîf”; “Aralarında hiçbir ayırım gözetmeksizin bütün peygamberlere inanan kimse” demektir! O halde peygamberlerin en şereflisi olan Muhammed (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e inanmayan kişi hanîf olamayacağı için cennet yüzü göremez!— M.Ustaosmanoğlu

98:6

اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِۙ اُو۬لٰٓئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِۜ ٧

İnnellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti ulâike hum hayrul beriyyeh(beriyyeti).

İman (şartlarına şüphesiz bir şekilde itikat) etmiş olanlar ve (namaz, oruç, hac, zekât gibi) salih amel işlemiş bulunanlar; işte gerçekten yaratıkların en iyisi onlardır ancak onlar!— M.Ustaosmanoğlu

98:7

جَزَٓاؤُ۬هُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُ خَالِد۪ينَ ف۪يهَٓا اَبَداًۜ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُۜ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ٨

Cezâuhum inde rabbihim cennâtu adnin tecrî min tahtihel enhâru hâlidîne fîhâ ebedâ(ebeden), radıyallâhu anhum ve radû anh(anhu), zâlike li men haşiye rabbeh(rabbehu).

Rableri katında onların mükâfatı; içerisinde sonsuza kadar ebedî kalacakları pek değerli Adn cennetleridir ki; (köşklerinin ve ağaçlarının) altla rından sürekli ırmaklar akmaktadır. Allâh onlar(ın ibadet ve taatın)dan râzı olmuştur, onlar da O’n(un lütfetmiş olduğu mükâfatlar)dan hoşnut olmuşlardır. İşte bu (mükâfat ve karşılıklı rıza), derin bir saygıyla Rabbinden korkmuş olan kimseye mahsustur!— M.Ustaosmanoğlu

98:8

Beyyine

Not Ekle