Secde Suresi

1

الٓـمٓ۠ ١

Elif lâm mîm.

Elif! Lâm! Mîm!— M.Ustaosmanoğlu

32:1

2

تَنْز۪يلُ الْكِتَابِ لَا رَيْبَ ف۪يهِ مِنْ رَبِّ الْعَالَم۪ينَۜ ٢

Tenzîlul kitâbi lâ reybe fîhi min rabbil âlemîn(âlemîne).

Kendisinde hiçbir şüphe bulunmayan bu Ki tab’ın indirilişi, bütün âlemlerin Rabbinden (tüm varlıkların yaratıcısı ve yöneticisinden) dir.— M.Ustaosmanoğlu

32:2

3

اَمْ يَقُولُونَ افْتَرٰيهُۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً مَٓا اَتٰيهُمْ مِنْ نَذ۪يرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ ٣

Em yekûlûnefterâh(yekûlûnefterâhu), bel huvel hakku min rabbike li tunzire kavmen mâ etâhum min nezîrin min kablike leallehum yehtedûn(yehtedûne).

Yoksa onlar: “Onu o (Muhammed) uydurdu!” mu diyorlar? Doğrusu o, senin Rabbinden olan hakkın ta kendisidir. Tâ ki senden önce kendileri ne hiçbir uyarıcı gelmemiş olan bir toplumu (inan mamaları durumunda karşılaşacakları azaplardan) korkutasın! Ola ki onlar (senin uyarılarını dikkate alıp, İslâm’ı kabul ederek) hidâyete ererler.— M.Ustaosmanoğlu

32:3

4

اَللّٰهُ الَّذ۪ي خَلَقَ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا ف۪ي سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۜ مَا لَكُمْ مِنْ دُونِه۪ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا شَف۪يعٍۜ اَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ ٤

Allâhullezî halakas semâvâti vel arda ve mâ beynehumâ fî sitteti eyyâmin summestevâ alel arş(arşi), mâ lekum min dûnihî min veliyyin ve lâ şefîi(şefîin), e fe lâ tetezekkerûn(tetezekkerûne).

Allâh’tır ancak O Zât ki; göklerle yeri ve ikisi arasındakileri (dünya günlerinden) altı gün (mikta rına denk gelecek vakit)de yaratmıştır, sonra (bir mekâna yerleşmekten mü nezzeh olarak, Kendi murad ettiği mana üzere, Zât’ına yakışır şekilde) Arş’a istivâ buyurmuştur/ sonra (emri ve hükmü) Arş’a (yönelip) istivâ etmiştir/sonra (en büyük cisim olan) Arş (dâhil, tüm yaratıklar)ı (hükmü altına alıp, hepsini ilmen kuşatıcı şekilde) istîlâ etmiştir/. O’nun (izni ve rızası) dışında sizin için ne yakın bir dost, ne de herhan gi bir (konuda) şefaatçi ola maz! Hâlâ (bu anlatılanları doğru anlayıp da, bozuk yolda olduğunuzu) iyice düşün(erek, şirki bırakıp bir olan Allâh’a ibadet et)meyecek misiniz?— M.Ustaosmanoğlu

32:4

5

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَٓاءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ ف۪ي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ ٥

Yudebbirul emre mines semâi ilel ardı summe ya’rucu ileyhi fî yevmin kâne mıkdâruhu elfe senetin mimmâ teuddûn(teuddûne).

O, (mekândan münezzeh olduğu halde) gökten (indirmekte olduğu kaza ve kaderleri, melekleri ve vahiyleri) yere doğru (yöneltip, âlemlerle alâkalı) bü tün işleri (ayarlayarak yerli yerince) yönetir (ve idâre eder). (Sonsuza kadar var olacak her şeyi ezelî ilmiyle bil dikten) sonra o (işler vakti geldiğinde varlık saha sında belirir, sonunda ise Allâh tarafın dan karşılıkla rını bulsun diye), öyle bir günde sürekli O (Allâh-u Azîmüşşâ)`nın (huzurun) a yükselir ki, onun (bir mer ha lesinin) miktarı (bile) sizin saymakta bulundu ğunuz (yıllar) dan bin sene (kadar uzun) olmuştur!— M.Ustaosmanoğlu

32:5

6

ذٰلِكَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَز۪يزُ الرَّح۪يمُۙ ٦

Zâlike âlimul gaybi veş şehâdetil azîzur rahîm(rahîmu).

İşte ancak Bu (Rabbiniz, duyu or ganlarıyla idrâk edilemeyen) tüm gizlileri ve görünenleri (hakkıyla) bilendir, (istediğini yapmaya son derece güçlü olan) Azîz’dir ve (tüm kararlarında kullarına çok acıyan) Rahîm’dir!— M.Ustaosmanoğlu

32:6

7

اَلَّـذ۪ٓي اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ ط۪ينٍۚ ٧

Ellezî ahsene kulle şey’in halakahu ve bedee halkal insâni min tîn(tînin).

O Zât ki; kendisini yaratmış olduğu her şeyi (pek sağlam, yararlı ve) güzel yapmış, o (ilk) insan (olan Âdem (Aleyhisselâm)`)ı yaratmaya da (kuru, ka ra, kokmuş) bir çamurdan başlamıştır.— M.Ustaosmanoğlu

32:7

8

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلَالَةٍ مِنْ مَٓاءٍ مَه۪ينٍۚ ٨

Summe ceale neslehu min sulâletin min mâin mehîn(mehînin).

Sonra onun neslini değersiz bir sudan; süzme bir özden yaratmıştır.— M.Ustaosmanoğlu

32:8

9

ثُمَّ سَوّٰيهُ وَنَفَخَ ف۪يهِ مِنْ رُوحِه۪ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٔدَةَۜ قَل۪يلاً مَا تَشْكُرُونَ ٩

Summe sevvâhu ve nefeha fîhi min rûhihî ve ceale lekumus sem’a vel ebsâre vel ef’ideh(efidete), kalîlen mâ teşkurûn(teşkurûne).

Daha sonra (uzuvlarını tamamlayarak ve tak dir edilen şekle sokarak) onu (kıvama getirip) düzelt miş ve Kendi ruhu (olan diriltme sıfatı)ndan onun içerisine üflemiştir. Ayrıca O size kulaklar, gözler ve (anlayış merkezi olan) gönüller de vermiştir. (O’nun bunca nimetlerine kar şı) pek az/pek az bir zaman/ şükrediyorsunuz!— M.Ustaosmanoğlu

32:9

10

وَقَالُٓوا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِي الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَف۪ي خَلْقٍ جَد۪يدٍۜ بَلْ هُمْ بِلِقَٓاءِ رَبِّهِمْ كَافِرُونَ ٠١

Ve kâlû e izâ dalelnâ fîl ardı e innâ le fî halkın cedîd(cedîdin), bel hum bi likâi rabbihim kâfirûn(kâfirûne).

O (müşrik ola)nlar (dan Übeyy ibni Halef ve arkadaşları): “Biz o (gömüldüğümüz) toprak içeri sinde kaybol(up un ufak ol)duğumuz zaman mı, gerçekten de biz mi, elbette yepyeni bir yaratılış içinde olacağız!” dediler. Doğrusu onlar (ölümlerinin ardından diriltilip mah şere çıkartılmayı ve bu sûretle) Rablerine kavuşmayı inkâr edicidirler.— M.Ustaosmanoğlu