Adiyat Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالْعَـادِيَاتِ ضَبْـحاًۙ ١

Vel âdiyâti dabhâ(dabhan).

Andolsun (cihad yolunda) kuvvetli nefes sesiyle süratlice koşan o atlara; Rivayete göre; Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) Kinâneoğulları üzerine bir müfreze çıkarmıştı, fakat onların haberi bir ay kadar Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e ulaşmamış, bu nedenle de kendisi çok üzülmüştü. İşte bunun üzerine bu sûre-i celîle nâzil olarak, evvelinde bulunan kasemlerle onların zaferini Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e bildirmiş oldu! (Beyzâvî, Tenvîru’l-mikbâs, Hâşiyetü’s-Sâvî, Lübâbü’n-nukûl)— M.Ustaosmanoğlu

100:1

فَالْمُـورِيَاتِ قَـدْحاًۙ ٢

Fel mûriyâti kadhâ(kadhan).

Peşi sıra (geceleyin taşlık arazide giderlerkentır naklarıyla taşlara) çarparak kıvılcım çıkaranlara;— M.Ustaosmanoğlu

100:2

فَالْمُغ۪يرَاتِ صُبْحاًۙ ٣

Fel mugîrâti subhâ(subhan).

Ardından sabah vakti (düşmana) baskın yapanlara;— M.Ustaosmanoğlu

100:3

فَاَثَرْنَ بِه۪ نَقْعاًۙ ٤

Fe eserne bihî nak’â(nak’en).

Böylece onlar orada bir toz kaldırmışlardır;— M.Ustaosmanoğlu

100:4

فَوَسَطْنَ بِه۪ جَمْعاًۙ ٥

Fe vesatne bihî cem’â(cem’an).

Ardı sıra onlar orada bir (düşman) topluluğu(nu) ortalamışlardır;— M.Ustaosmanoğlu

100:5

اِنَّ الْاِنْسَانَ لِرَبِّه۪ لَكَنُودٌۚ ٦

İnnel insâne li rabbihî le kenûd(kenûdun).

(İşte bütün bunlara yemin olsun ki;) şüphesiz insan, Rabbine karşı elbette pek nankördür/ pek asîdir/çok cimridir/!— M.Ustaosmanoğlu

100:6

وَاِنَّهُ عَلٰى ذٰلِكَ لَشَه۪يدٌۚ ٧

Ve innehu alâ zâlike le şehîd(şehîdun).

İşte muhakkak ki o bun(ca nankörlüğüne, cimriliğine ve isyanın)a dair elbette (kendi aleyhine) tam bir şahittir!— M.Ustaosmanoğlu

100:7

وَاِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَد۪يدٌۜ ٨

Ve innehu li hubbil hayri le şedîd(şedîdun).

Yine gerçekten o, (Rabbinin ibadetine karşı çok zayıftır, ama) mal sevgisine karşı elbette çok güç lüdür/pek tutucudur/!— M.Ustaosmanoğlu

100:8

اَفَلَا يَعْلَمُ اِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِۙ ٩

E fe lâ ya’lemu izâ bu’siramâ fîl kubûr(kubûri).

O hâlâ bilmeyecek mi ki; ne zaman kabirler deki (ölü)ler deşilip diriltilir;— M.Ustaosmanoğlu

100:9

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِۙ ٠١

Ve hussıle mâ fîs sudûr(sudûri).

Göğüslerde bulunan (şerler ve hayır)lar da seçilip (birbirinden ayırt edilerek) âşikâr edilir/Sî nelerde bulunan (ve gönüllerde saklı olan tüm sır) lar (ve niyetler, olgun ürünler gibi) devşirilip topla narak ortaya konur/;— M.Ustaosmanoğlu

100:10

اِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَب۪يرٌ ١١

İnne rabbehum bihim yevme izin le habîr(habîrun).

Şüphesiz ki işte o gün, Rableri elbette onları(n gizli ve açık tüm yaptıklarından hakkıyla haberdâr olan bir) Habîr’dir! (Dolayısıyla herkese hak ettiği karşılığı verecektir.) Allâh-u Te’âlâ bu sûre-i celîlede, kâfir insanın üç kötü sıfatı hakkında üç yemin yapmıştır ki; böylece bir yandan Allâh yolun da gazaya çıkan mücahitlerin atlarının üç vasfı beyan edilerek, onların yüceliği anlatılırken, bir yandan da düşman üzerine gönderilen mücahitlerin zafer kazandığı müjdesi Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e iletilmiş, bu vesileyle de insanın bile bile nankörlüğü, mal hırsı ve âhiretten gafleti kınanmıştır.— M.Ustaosmanoğlu

100:11

Adiyat

Not Ekle