Ahzab Suresi

1

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ اتَّقِ اللّٰهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِر۪ينَ وَالْمُنَافِق۪ينَۜ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَل۪يماً حَك۪يماًۙ ١

Yâ eyyuhen nebiyyuttekillâhe ve lâ tutıil kâfirîne vel munâfikîn(munâfikîne), innallâhe kâne alîmen hakîmâ(hakîmen).

Ey Nebî! Allâh’tan hakkıyla sakın (ve müşrikle re karşı da olsa verdiğin sözü bozma)! (Ama seni şirke davet eden) o kâfirlere ve münafıklara itaat etme! Şüphesiz ki Allâh dâima (onların yaptıklarını çok iyi bilmekte olan bir) Alîm ve (onlara yapılacak saldı rıyı bir hikmetle erteleten bir) Hakîm olmuştur.— M.Ustaosmanoğlu

33:1

2

وَاتَّبِعْ مَا يُوحٰٓى اِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَۜ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَب۪يراًۙ ٢

Vettebi’ mâ yûhâ ileyke min rabbik(rabbike), innallâhe kâne bimâ ta’melûne habîrâ(habîren).

Sen Rabbinden sana vahyolunmakta olana hakkıyla uy (da, müşriklere itaat etme)! Gerçekten Allâh yapmakta oldu ğunuz şeyleri(n görünen-görünmeyen tüm yönlerinden) dâima (hak kıyla haberdâr olan bir) Habîr olmuştur. (Bu yüzden O sana iki cihanda lazım olan tüm konuları vahyetmek tedir.)— M.Ustaosmanoğlu

33:2

3

وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِۜ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَك۪يلاً ٣

Ve tevekkel alâllâh(alâllâhi) ve kefâ billâhi vekîlâ(vekîlen).

Sen (bütün işlerini) Allâh’a (ısmarlayarak sadece O’na) tevekkül et! Zaten (tüm işleri üstlenecek ve hakkından gelecek bir) Vekîl olarak Allâh yeterli olmuştur. Uhud savaşından sonra Ebû Süfyan, İkrime ve Ebu’l-A’ver, Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`den aldıkları emanla Medîne’ye gelip münafıkların reisi ibni Übeyy’in misafiri oldular. Fakat Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`e: “Sen bizim ilâhlarımıza hakareti bırak, onların da faydalarına ve şefaatlerine kail ol, bu suretle bir anlaşma yapalım!” şeklinde bir teklif yaptıklarında, münafıklar da onları destekleyince, Ömer (Radıyallâhu anh) onları öldürmeye kalkıştıysa da, Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) kendilerine eman verdiğini hatırlatarak buna engel oldu. İşte bu âyetlerle; kime karşı olsa da, söz bozma konusunda Allâh’tan korkulması gerektiği, ama İslâm dışı fikirlere asla uyulmaması ve onların şerrine karşı Allâh’a güvenmenin lüzûmu açıklanmıştır. (Beyzâvî, Hâzin)— M.Ustaosmanoğlu

33:3

4

مَا جَعَلَ اللّٰهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ ف۪ي جَوْفِه۪ۚ وَمَا جَعَلَ اَزْوَاجَكُمُ الّٰٓئ۪ تُظَاهِرُونَ مِنْهُنَّ اُمَّهَاتِكُمْۚ وَمَا جَعَلَ اَدْعِيَٓاءَكُمْ اَبْنَٓاءَكُمْۜ ذٰلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِاَفْوَاهِكُمْۜ وَاللّٰهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِي السَّب۪يلَ ٤

Mâ cealallâhu li raculin min kalbeyni fî cevfih(cevfihî), ve mâ ceale ezvâcekumullâî tuzâhırûne min hunne ummehâtikum, ve mâ ceale ed’ıyâekum ebnâekum, zâlikum kavlukum bi efvâhikum, vallâhu yekûlul hakka ve huve yehdîs sebîl(sebîle).

(Müşriklerin ve münafıkların, zeki kimseler hak kında zannettiği gibi,) Allâh hiçbir adam için içeri sinde iki kalp yaratmamıştır. (Boşama niyetiyle: “Sen bana anamın sırtıgibisin!” diyerek) kendilerinden zıharda bulunduğunuz o eşlerinizi de sizin anneleriniz kılmamıştır (ki, size ebediyyen haram olsunlar. Ancak şer’an tayin edilen keffâreti yerine getirmeden onlarla cima etmek veya kendilerine şehvetle dokunmak size haramdır). Evlatlıklarınızı da (özbeöz) oğullarınız kılmamıştır (ki, evlatlıklarınızın boşamasının ardından iddet lerini dolduran kadınlarla evlenmeniz haram olsun)! İşte bu (şekildeki konuşmalarınız), (hiçbir dayanağı olmaksızın) ağızlarınızla (söylediğiniz) sö zünüzdür (ki, böyle demekle ne bir adamda iki kalp olur, ne eşiniz ananız olur, ne de evlatlığınız çocuğu nuz olur)! (Siz böyle aslı astarı olmayan sözler konuşursunuz ama) Allâh (dâima, her yönden gerçeğe tıpatıp uygun olan) hakkı söyler ve Kendisi o (dosdoğru) yola hidâ yet eder. (Artık kendi lakırdılarınızı bırakıp, O’nun buyruğuna sarılın.)— M.Ustaosmanoğlu

33:4

5

اُدْعُوهُمْ لِاٰبَٓائِهِمْ هُوَ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِۚ فَاِنْ لَمْ تَعْلَمُٓوا اٰبَٓاءَهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ فِي الدّ۪ينِ وَمَوَال۪يكُمْۜ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ ف۪يمَٓا اَخْطَأْتُمْ بِه۪ۙ وَلٰكِنْ مَا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْۜ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوراً رَح۪يماً ٥

Ud’ûhum li âbâihim huve aksatu indallâh(indallâhi), fe in lem ta’lemû âbâehum fe ıhvânukum fîd dîni ve mevâlîkum, ve leyse aleykum cunâhun fîmâ ahta’tum bihî ve lâkin mâ taammedet kulûbukum, ve kânallâhu gafûren rahîmâ(rahîmen).

Onları (o evlatlık edindiklerinizi, gerçek) baba larına nispet ederek çağırın! Çünkü Allâh katında bu pek doğrudur. Eğer babalarını bilmiyorsanız, artık (onlar) sizin dinde kardeşleriniz ve dostları nızdır. (Buna göre onlara: “Oğlum, çocuğum!” gibi laflar söylemeyip, “Kardeşim ve dostum!” diye hitap edin. Bu yasaklamadan önce, yanılmayla yahut dil sürçmesiyle başkasının çocuğuna “Oğlum, evladım!” gibi sözler sarf ederek) kendisiyle ilgili hata yapmış olduğunuz şeylerde sizin üzerinize hiçbir günahyoktur. Velâ kin kalplerinizin kastetm(esiyle bile bile) iş(lemiş) olduğu(nuz) şeyler(in mesuliyeti müstesnâ)! Allâh dâima (tevbekârları çok ça bağışlayan bir) Ğafûr ve (kullarına çok acıdığı için yanılgının vebâlini kaldıran bir) Rahîm olmuştur.— M.Ustaosmanoğlu

33:5

6

اَلنَّبِيُّ اَوْلٰى بِالْمُؤْمِن۪ينَ مِنْ اَنْفُسِهِمْ وَاَزْوَاجُهُٓ اُمَّهَاتُهُمْۜ وَاُو۬لُوا الْاَرْحَامِ بَعْضُهُمْ اَوْلٰى بِبَعْضٍ ف۪ي كِتَابِ اللّٰهِ مِنَ الْمُؤْمِن۪ينَ وَالْمُهَاجِر۪ينَ اِلَّٓا اَنْ تَفْعَلُٓوا اِلٰٓى اَوْلِيَٓائِكُمْ مَعْرُوفاًۜ كَانَ ذٰلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُوراً ٦

En nebiyyu evlâ bil mu’minîne min enfusihim ve ezvâcuhu ummehâtuhum, ve ûlûl erhâmi ba’duhum evlâ bi ba’dın fî kitâbillâhi minel mu’minîne vel muhâcirîne illâ en tef’alû ilâ evliyâikum ma’rûfâ(ma’rûfen), kâne zâlike fîl kitâbi mestûra(mestûren).

O Nebî(yy-i zî`şân), müminlere kendi (öz) canlarından evlâdır (daha önde ve daha yakındır)! (Ken disi müminlerin babası makamında olduğu için,) eşleri de onların anneleri (yerinde olduğundan, Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`in vefatından sonra bile hiçbir kimsenin onlarla evlenmesi helâl değil)dir! (Din kardeşliği hakkına sahip) müminlerden ve (hicret hakkına mâlik) muhâcirlerdense, rahîm (ve akraba lık) sahipleri (olan Müslümanlar), onların bir kısmı diğer bir kısma (vâris olmaya) Allâh’ın (hüküm ve taksimini yazmış olduğu) kitab(ı olan Levh-i Mahfûz’da ve Kur’ân)ında daha yakındır(lar, zira akrabalık hakkı miras konusunda bunlardan öndedir). Ancak (miras yoluyla değil de, bıraktığınız malın üçte birini geçmemek üzere vasiyet yoluyla) dostla rınıza bir iyilik yapmanız müstesnâ! İşte bu (karar), o kitapta yazılan bir şey olmuştur.— M.Ustaosmanoğlu

33:6

7

وَاِذْ اَخَذْنَا مِنَ النَّبِيّ۪نَ م۪يثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَاِبْرٰه۪يمَ وَمُوسٰى وَع۪يسَى ابْنِ مَرْيَمَۖ وَاَخَذْنَا مِنْهُمْ م۪يثَاقاً غَل۪يظاًۙ ٧

Ve iz ehaznâ minen nebîyyîne mîsâkahum ve minke ve min nûhın ve ibrâhîme ve mûsâ ve îsebni meryeme ve ehaznâ minhum mîsâkan galîzâ(galîzan).

Hani Biz tüm peygamberlerden, (ilk başta ruh lar âleminin ilk peygamberi olan) senden, (özellikle de Ülü’l-azm sayılan) Nûh’tan, İbrâhîm’den, Mûsâ’dan ve Meryem oğlu Îsâ’dan (elçilik görevlerini tebliğ etme ve hak dine davet hususunda) kuvvetli sözle rini almıştık. (Gerçekten de) Biz onlardan (bu konuda) pek değerli, güvenilir ve (yeminlerle) kuvvetli bir söz almıştık.— M.Ustaosmanoğlu

33:7

8

لِيَسْـَٔلَ الصَّادِق۪ينَ عَنْ صِدْقِهِمْۚ وَاَعَدَّ لِلْكَافِر۪ينَ عَذَاباً اَل۪يماً۟ ٨

Li yes’eles sâdikîne an sıdkıhim, ve eadde lil kâfirîne azâben elîmâ(elîmen).

Neticede O (Allâh-u Te`âlâ), (teb liğ görevini yerine getireceklerine dâ ir verdikleri sözlerinde) doğru olan (peygamberlere ve Kalû Belâ’da on lara inanacak larına söz verip, bu sözü îfâ eden mümin) kimselere (kıyâmet günü) sadâkatlerinden sora(rak, sa dâkat siz kâfirleri mahcup durumda bıraka)caktır. Zaten O, (bu sözü bozan) o kâfirler için çok acı verici büyük bir azap hazırlamıştır.— M.Ustaosmanoğlu

33:8

9

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَٓاءَتْكُمْ جُنُودٌ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ ر۪يحاً وَجُنُوداً لَمْ تَرَوْهَاۜ وَكَانَ اللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَص۪يراًۚ ٩

Yâ eyyuhâllezîne âmenûzkurû ni’metallâhi aleykum iz câetkum cunûdun fe erselnâ aleyhim rîhan ve cunûden lem terevhâ, ve kânallâhu bimâ ta’melûne basîrâ(basîren).

Ey iman etmiş olan kimseler! Allâh’ın, üzerinizde bulunan (bunca) nimet(ler)ini hatırlayın! Hani size (saldırmak için, Kureyş’le ittifak kuran Arap ve Yahudi kabilelerinden on beş bin kişilik) ordular gelmiş, Biz de onlar üzerine (dondurucu) büyük bir rüzgâr ve kendilerini görmediğiniz (bin kişilik melek) ordular(ını) göndermiştik. Allâh sizin (hendek kazma, harp hazırlığı yapma ve Kendisine ümitle yalvarma gibi) yapmakta olduğunuz şeyleri dâima (hakkıyla gören ve bu yüzden size yardım eden bir) Basîr olmuştur. Buradan itibaren yirmi beş âyet-i kerîme, hicretin beşinci senesinde vuku bulan Hendek muharebesinden bahsetmektedir. Ebû Süfyan önderliğindeki Kureyş, Benû Esed, Gatafan, Benû Âmir ve Benû Süleym’den oluşan müşrik kabileleriyle birleşmiş, Yahudilerden, Rasûlûllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)`in aleyhine kimseyle birleşmeyeceklerine dâir söz veren Kureyza oğulları ise, Nadîr oğullarının lideri Huyey’in kışkırtmalarıyla bu birliğe katılmış ve böylece on beş bin kişiye ulaşan birleşik güçler Medîne’yi kuşatmışlar, sahâbe-i kiram ise şehrin etrafına kazdıkları hen dekler arkasına mevzilenip, Allâh-u Te`âlâ’nın gönderdiği melek ordularının yardımıyla, bir de düşman karargâhını darmadağın eden kasırgayla zafere ermişler, şer güçler de zelîl bir durumda kaçmaya mecbur kalmışlardır.— M.Ustaosmanoğlu

33:9

10

اِذْ جَٓاؤُ۫كُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَمِنْ اَسْفَلَ مِنْكُمْ وَاِذْ زَاغَتِ الْاَبْصَارُ وَبَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّونَ بِاللّٰهِ الظُّنُونَا ٠١

İz câukum min fevkıkum ve min esfele minkum ve iz zâgatil ebsâru ve belegatil kulûbul hanâcire ve tezunnûne billâhiz zunûnâ(zunûnen).

Bir zaman ki onlar(dan Gatafan oğulları, bu lunduğunuz vâdiye göre) üstünüzden ve (Kureyş ise) aşağı (tarafı)nızdan size gelmişlerdi. Hani gözler (korku ve şaşkınlıkla yerlerinden) kaymış, kalpler boğazlara ulaşmıştı ve böylece siz Allâh’la ilgili türlü türlü zanlarla tahminde bulunuyordunuz. (İçinizden ihlâslı olanlar Allâh-u Te`â lâ’nın, dînine ve Habîbine mutlaka yardım edeceğine kanaat ediyorlar, münafıklar ise kandırıldıklarına inanıyorlardı!)— M.Ustaosmanoğlu