Saf Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِي السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ١

Sebbeha lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve huvel âzîzul hakîm(hakîmu).

Göklerde olanlar da ve yerde olanlar da Allah’ı tesbih ederler. Zira O, Azîz’dir, Hakîm’dir.— İ. Yakıt

61:1

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ٢

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lime tekûlûne mâ lâ tef’alûn(tef’alûne).

Ey inananlar! Yapmayacağınız şeyleri niçin söylüyorsunuz?— İ. Yakıt

61:2

كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّٰهِ اَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ٣

Kebure makten indallâhi en tekûlû mâ lâ tef’alûn(tef’alûne).

Yapmadığınız/yapmayacağınız şeyleri söylemeniz Allah katında büyük bir nefrete [makt] sebep olur.— İ. Yakıt

61:3

اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الَّذ۪ينَ يُقَاتِلُونَ ف۪ي سَب۪يلِه۪ صَفاًّ كَاَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ ٤

İnnallâhe yuhıbbullezîne yukâtilûne fî sebîlihî saffen ke ennehum bunyânun mersûs(mersûsun).

Muhakkak ki Allah, kendi yolunda tıpkı birbirine kenetlenmiş bir binanın (taşları) gibi saf bağlayarak savaşanları sever.— İ. Yakıt

61:4

وَاِذْ قَالَ مُوسٰى لِقَوْمِه۪ يَا قَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَن۪ي وَقَدْ تَعْلَمُونَ اَنّ۪ي رَسُولُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْۜ فَلَمَّا زَاغُٓوا اَزَاغَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْۜ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِق۪ينَ ٥

Ve iz kâle mûsâ li kavmihî yâ kavmi lime tû'zûnenî ve kad ta'lemûne ennî resûlullâhi ileykum, fe lemmâ zâgû ezâgallâhu kulûbehum, vallâhu lâ yehdîl kavmel fâsikîn(fâsikîne).

Hani Musa kavmine, “Allah’ın size gönderdiği elçisi olduğumu bildiğiniz hâlde niçin bana eziyet ediyorsunuz?” demişti. Onlar yoldan sapınca Allah da kalplerini saptırdı. Zira Allah yoldan çıkan kavmi doğru yola iletmez.— İ. Yakıt

61:5

وَاِذْ قَالَ ع۪يسَى ابْنُ مَرْيَمَ يَا بَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ اِنّ۪ي رَسُولُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِمَا بَـيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰيةِ وَمُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْت۪ي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُٓ اَحْمَدُۜ فَلَمَّا جَٓاءَهُمْ بِالْبَـيِّنَاتِ قَالُوا هٰذَا سِحْرٌ مُب۪ينٌ ٦

Ve iz kâle îsebnu meryeme yâ benî isrâîle innî resûlullâhi ileykum musaddikan li mâ beyne yedeyye minet tevrâti ve mubeşşiren bi resûlin ye’tî min bagdîsmuhû ahmed(ahmedu), fe lemmâ câehum bil beyyinâti kâlû hâzâ sihrun mubîn(mubînun).

Hani, Meryem oğlu İsa, “Ey İsrailoğulları! Muhakkak ki ben; benden önce gelen Tevrat’ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, Ahmed¹ adında bir elçiyi müjdeleyici olarak gönderilen bir elçiyim. Fakat (İsa’nın müjdelediği elçi) apaçık delillerle gelince ona “Bu apaçık bir sihirdir” dediler. 1 İncil, Hz. İsa’nın dili olan Arami dilinde nazil oldu. İlk İnciller Arami dilinden Grekçeye yapılan tercümelerdir. Dilden dile yapılan tercümelerde kelimeler orijinalliğini kaybeder. Yazımlarda ortografik hatalar her zaman vardır. Nitekim Grekçe Yuhanna İncili’nde bu isim Paraklytos’un bozuk şekli olan Parakletos olarak geçmektedir. İslam literatüründe Faraklit olarak telaffuz edilmiştir. Paraklytos/Periklytos’un anlamı “çok övülmüş, hamdedilmiş” demektir. Arami dilinde bu kelime Mawhamana’dır. Süryani dilinde-tercümelerde araya giren bir dil olabilir- bu kelime, “Munhamenna”dır. Bunlar da “övülmüş” anlamındadır. Nitekim Arapçada “Muhammed” ve “Ahmed” isimleri de çok övülmüş, hamdedilmiş anlamına gelir. İncillerden Barnabas İncili’nde Hz. Peygamber’in zuhuru orijinal Arapça ismiyle geçmekte ve Kiliselerde okunmakta iken MS 496’da Papa Gelasius tarafından “zındıkça” görülüp yasaklanmıştır. Bu İncil’in orijinal nüshası ortada yoktur. 16. yüzyılda İtalyanca tercümesi vardır. Özel kütüphanemdeki Arapça Barnaba İncili’ni Mısır’da iken bir sahaftan almıştım. Arapça baskısı muhtemelen daha sonra yapılan bir tercümenin baskısıdır.— İ. Yakıt

61:6

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ الْـكَذِبَ وَهُوَ يُدْعٰٓى اِلَى الْاِسْلَامِۜ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِم۪ينَ ٧

Ve men azlemu mimmenifterâ alallâhil kezibe ve huve yud’â ilel islâm, vallâhu lâ yehdîl kavmez zâlimîn(zâlimîne).

Kendisi İslâm’a çağrıldığı hâlde Allah’a karşı yalan uydurandan daha zalim kim vardır? Zaten Allah zalim kavimleri doğru yola iletmez.— İ. Yakıt

61:7

يُر۪يدُونَ لِيُطْفِؤُ۫ا نُورَ اللّٰهِ بِاَفْوَاهِهِمْ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِه۪ وَلَوْ كَرِهَ الْـكَافِرُونَ ٨

Yurîdûne li yutfiû nûrallâhi bi efvâhihim vallâhu mutimmu nûrihî ve lev kerihel kâfirûn(kâfirûne).

Onlar ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek istiyorlar. Oysa inkârcılar istemese de Allah nurunu tamamlayacaktır.² 2 Krş. Tevbe, 9/32— İ. Yakıt

61:8

هُوَ الَّـذ۪ٓي اَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدٰى وَد۪ينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدّ۪ينِ كُلِّه۪ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ۟ ٩

Huvellezî ersele resûlehu bil hudâ ve dînil hakkı li yuzhirehu aled dîni kullihî ve lev kerihel muşrikû(muşrikûne).

Kendisine ortak koşanlar hoşlanmasa da dinini bütün diğer dinlerden üstün kılmak için elçisini hidâyet ve hak din ile gönderen O’dur.³ 3 Krş. Tevbe, 9/33; Fetih, 48/28— İ. Yakıt

61:9

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى تِجَارَةٍ تُنْج۪يكُمْ مِنْ عَذَابٍ اَل۪يمٍ ٠١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû hel edullukum alâ ticâretin tuncîkum min azâbin elîm(elîmin).

Ey inananlar! Sizi can yakıcı bir azaptan kurtaracak bir ticaret yolunu size göstereyim mi?⁴ 4 Krş. Fâtır, 35/29— İ. Yakıt