Hucurat Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَرَسُولِه۪ وَاتَّقُوا اللّٰهَۜ اِنَّ اللّٰهَ سَم۪يعٌ عَل۪يمٌ ١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tukaddimû beyne yedeyillâhi ve resûlihî vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe semîun alîm(alîmun).

Ey inananlar! Allah’ın ve elçisinin önüne geçmeyiniz.¹ Allah’a karşı sorumluluk bilincinde olunuz. Muhakkak ki Allah, Semî’dir, Alîm’dir. 1 Allah ve elçisinin önüne geçmek demek, genel anlamda; kişinin kendi düşünce ve fikirlerinin öne alınması veya intisap edilen kişinin yahut liderin Allah’tan ve peygamberden daha değerli ve daha saygın tutulmasıdır.— İ. Yakıt

49:1

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَرْفَعُٓوا اَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمَالُكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ٢

Ya eyyuhâllezîne âmenû lâ terfeû asvâtekum fevka savtin nebiyyi ve lâ techerû lehu bil kavli ke cehri ba’dıkum li ba’dın en tahbeta a’mâlukum ve entum lâ teş’urûn(teş’urûne).

Ey inananlar! Sesinizi Peygamber’in sesinin üzerine yükseltmeyin. Birbirinize bağırdığınız [techerû] gibi, ona bağırmayın. Yoksa siz farkına varmadan işledikleriniz boşa gider.² 2 Bu ve sonraki ayetin iniş sebebi olarak kaynaklarda geçen bilgiler şöyledir; Bir gün Hz. Ebu Bekir ile Hz. Ömer, Temimoğullarına emirlik yapacak kişinin kim olması gerektiği hususunda Hz. Peygamber’in huzurunda yüksek sesle tartışırlar, bunun üzerine bu ayet inmiştir. Ayrıca bu ve müteakip ayet Hz. Peygamber’e ve onun huzurunda nasıl davranılması gerektiğini de hatırlatmaktadır.— İ. Yakıt

49:2

اِنَّ الَّذ۪ينَ يَغُضُّونَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۜ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاَجْرٌ عَظ۪يمٌ ٣

İnnellezîne yeguddûne asvâtehum inde resûlillâhi ulâikel lezînemtehanallâhu kulûbehum lit takvâ lehum magfiretun ve ecrun azîm(azîmun).

Muhakkak ki seslerini Allah’ın elçisinin huzurunda kısanlar [yeğuddû], işte onlar Allah’ın kalplerini sorumluluk bilinci konusunda sınadığı kimselerdir. Onlar için bağışlanma ve büyük bir mükâfat vardır.— İ. Yakıt

49:3

اِنَّ الَّذ۪ينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَٓاءِ الْحُجُرَاتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ٤

İnnellezîne yunâdûneke min verâil hucurâti ekseruhum lâ ya’kılûn(ya’kılûne).

Sana odaların arkasından seslenenlerin pek çoğu aklı ermeyen kimselerdir.³ 3 Ayetin iniş sebebi olarak şöyle rivayet edilir: Bir gün Temim kabilesinden bazı kişiler Hz. Peygamber’le görüşmek isterler. Onlara Hz. Peygamber’in istirahat etmekte olduğu söylenmiştir. Buna rağmen onlar evin arka tarafına geçip: “Muhammed! Dışarıya çık, yanımıza gel!” gibi sözlerle yüksek sesle çağırmışlardır. Hz. Peygamber, onların bu davranışından rahatsız olmuştur. Krş. Nur, 24/63.— İ. Yakıt

49:4

وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ٥

Ve lev ennehum saberû hattâ tahruce ileyhim le kâne hayren lehum, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Eğer onlar sen yanlarına çıkıncaya kadar sabretselerdi, elbette kendileri için daha hayırlı olurdu. Zira Allah, Gafûr’dur, Rahîm’dir.— İ. Yakıt

49:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اِنْ جَٓاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ۬ فَتَبَيَّنُٓوا اَنْ تُص۪يبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلٰى مَا فَعَلْتُمْ نَادِم۪ينَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû in câekum fâsikun bi nebein fe tebeyyenû en tusîbû kavmen bi cehâletin fe tusbihû alâ mâ fealtum nâdimîn(nâdimîne).

Ey inananlar! Size yoldan çıkmış/günahkâr [fâsık] biri bir haber getirirse onu iyice araştırınız. Yoksa bilmeden bir topluluğa [kavm] kötülük yapmış olursunuz da sonra ettiğinizden pişmanlık duyarsınız.— İ. Yakıt

49:6

وَاعْلَمُٓوا اَنَّ ف۪يكُمْ رَسُولَ اللّٰهِۜ لَوْ يُط۪يعُكُمْ ف۪ي كَث۪يرٍ مِنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْا۪يمَانَ وَزَيَّـنَهُ ف۪ي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَۜ اُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَۙ ٧

Va’lemû enne fîkum resûlallâh(resûlallâhi), lev yutîukum fî kesîrin minel emri le anittum ve lâkinnallâhe habbebe ileykumul îmâne ve zeyyenehu fî kulûbikum, ve kerrehe ileykumul kufre vel fusûka vel isyân(isyâne), ulâike humur râşidûn(râşidûne).

Biliniz ki, Allah’ın elçisi aranızdadır. Şayet o, birçok işte size itaat etseydi/uysaydı, elbette sıkıntıya düşerdiniz. Fakat Allah size imanı sevdirmiş ve onu kalplerinize güzel göstermiş inkârı, günahı [fıskı] ve isyanı da çirkin göstermiştir. İşte bunlar doğru yolda olanların [râşidûn] tâ kendileridir.— İ. Yakıt

49:7

فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَنِعْمَةًۜ وَاللّٰهُ عَل۪يمٌ حَك۪يمٌ ٨

Fadlen minallâhi ve ni’meh(ni’meten), vallâhu alîmun hakîm(hakîmun).

Bu Allah katından bir lütuf ve bir nimettir. Zira Allah Alîm’dir, Hakîm’dir.— İ. Yakıt

49:8

وَاِنْ طَٓائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِن۪ينَ اقْتَتَلُوا فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْ بَغَتْ اِحْدٰيهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّت۪ي تَبْغ۪ي حَتّٰى تَف۪ٓيءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِۚ فَاِنْ فَٓاءَتْ فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُواۜ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِط۪ينَ ٩

Ve in tâifetâni minel mû’mînînektetelû fe aslihû beyne humâ, fe in begat ihdâhumâ alel uhrâ fe kâtilûlletî tebgî hattâ tefîe ilâ emrillâh(emrillâhi), fe in fâet fe aslihû beynehumâ bil adli ve aksitû, innallâhe yuhıbbul muksitîn(muksitîne).

Eğer mü’minlerden iki grup [tâ’ifetân] birbiriyle savaşırsa, hemen aralarını düzeltiniz. Şayet biri diğerine saldıracak olursa, Allah’ın buyruğuna dönünceye kadar, saldıran tarafla savaşınız. Eğer dönerse aralarını adaletle düzeltiniz ve adil olunuz. Muhakkak ki Allah adil davrananları sever.— İ. Yakıt

49:9

اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ۟ ٠١

İnnemel mû’minûne ihvetun fe aslihû beyne ehaveykum vettekûllâhe leallekum turhamûn(turhamûne).

Ancak inanmış olanlar/mü’minler kardeştirler. O hâlde kardeşlerinizin arasını düzeltiniz. Allah’a karşı sorumluluk bilincinde olunuz ki, merhamet olunasınız.— İ. Yakıt