Neml Suresi

1

طٰسٓ۠ تِلْكَ اٰيَاتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُب۪ينٍۙ ١

Tâ sîn, tilke âyâtul kur’âni ve kitâbin mubîn(mubînin).

Tâ, Sîn. Bunlar Kur’an’ın ve apaçık bir kitabın ayetleridir.— İ. Yakıt

27:1

2

هُدًى وَبُشْرٰى لِلْمُؤْمِن۪ينَۙ ٢

Huden ve buşrâ lil mu’minîn(mu’minîne).

Mü’minler için bir yol gösterici/rehber ve bir müjdedir.— İ. Yakıt

27:2

3

اَلَّذ۪ينَ يُق۪يمُونَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ٣

Ellezîne yukîmûnes salâte ve yu’tûnez zekâte ve hum bil âhıreti hum yûkınûn(yûkınûne).

O (mü’minler ki) namazı dosdoğru kılarlar, arınmak için [zekât] verirler¹ ve ahiret hakkında da kesin iman sahibidirler. 1 Bu sûre Mekki bir sûredir. Zekât ibadeti ise Medine’de Hicret’ten sonra farz olmuştur. Bu sebeple bildiğimiz belli ölçü ve hesaba dayanan zekât değildir. Buradaki anlam ise, zekâtın kelime anlamından hareketle verilecek anlam olmalıdır. O da “arınmak”tır. Ahlaki pisliklerden, günah kirlerinden arınmayı ifade eder. Bunun için de “gönül temizliği” için infak etmektir. İleride bu anlam hesaba dayalı farz bir ibadetin ismi olur.— İ. Yakıt

27:3

4

اِنَّ الَّذ۪ينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَۜ ٤

İnnellezîne lâ yu’minûne bil âhireti zeyyennâ lehum a’mâlehum fe hum ya’mehûn(ya’mehûne).

Muhakkak ki ahirete inanmayanlara gelince Biz onların işlerini/yapıp ettiklerini [a’mâlehum] kendilerine süsledik.² Bu yüzden onlar şaşkınlık içinde bocalayıp dururlar. 2 Başka ayetlerde, kâfirlerin amellerinin süslü gösterilmesi şeytana nispet edilirken, bu ayette Allah’ın kendisine nispet etmesi mecâzi bir ifade kabul edilir. Kötü amellerin ister şeytan isterse Allah tarafından süslü gösterilmesi şeytana uyulduğunu, iyi amellerin güzel gösterilmesi de hidâyet yolunun tercih edildiğini gösterir. Bkz. Tevbe, 9/37— İ. Yakıt

27:4

5

اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ لَهُمْ سُٓوءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِي الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُونَ ٥

Ulâikellezîne lehum sûul azâbi ve hum fîl âhıreti humul ahserûn(ahserûne).

İşte onlar azabı en kötü olanlardır. Onlar ahirette en fazla zarara uğrayanlardır.— İ. Yakıt

27:5

6

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَدُنْ حَك۪يمٍ عَل۪يمٍ ٦

Ve inneke le tulekkal kur’âne minledun hakîmin alîm(alîmin).

(Ey Peygamber!) Muhakkak ki sen Kur’an’ı; Hakîm ve Alîm olanın katından almaktasın.— İ. Yakıt

27:6

7

اِذْ قَالَ مُوسٰى لِاَهْلِه۪ٓ اِنّ۪ٓي اٰنَسْتُ نَاراًۜ سَاٰت۪يكُمْ مِنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰت۪يكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ٧

İz kâle mûsâ li ehlihî innî ânestu nârâ(nâren), se âtîkum minhâ bi haberin ev âtîkum bi şihâbin kabesin leallekum tastalûn(tastalûne).

Hani Musa; ailesine, “Muhakkak ki ben bir ateş gördüm, ondan size bir haber yahut ısınasınız diye bir kor getireyim” demişti.³ 3 Tâhâ, 20/9-10 vd. Kasas, 28/29-31— İ. Yakıt

27:7

8

فَلَمَّا جَٓاءَهَا نُودِيَ اَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۜ وَسُبْحَانَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ ٨

Fe lemmâ câehâ nûdiye en bûrike men fîn nâri ve men havlehâ, ve subhânallâhi rabbil âlemîn(âlemîne).

Oraya geldiğinde kendisine (şöyle) seslenildi: “Gerek ateşin başında ve gerekse çevrede bulunanlar mübarek kılınmıştır. Âlemlerin Rabbi olan Allah noksanlıktan münezzehtir.— İ. Yakıt

27:8

9

يَا مُوسٰٓى اِنَّـهُٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُۙ ٩

Yâ mûsâ innehû enallâhul azîzul hakîm(hakîmu).

“Ey Musa! Muhakkak ki Ben Azîz ve Hakîm olan Allah’ım.”— İ. Yakıt

27:9

10

وَاَلْقِ عَصَاكَۜ فَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَٓانٌّ وَلّٰى مُدْبِراً وَلَمْ يُعَقِّبْۜ يَا مُوسٰى لَا تَخَفْ اِنّ۪ي لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَۗ ٠١

Ve elkı asâk(asâke), fe lemmâ reâhâ tehtezzu ke ennehâ cânnun vellâ mudbiren ve lem yuakkıb, yâ mûsâ lâ tehaf innî lâ yehâfu ledeyyel murselûn(murselûne).

“Asânı at!” (Musa attığında) onun tıpkı bir yılan gibi hareketler yaptığını görünce, arkasına bakmadan dönüp kaçtı. (Allah) “Ey Musa! Korkma! Muhakkak ki Ben’im katımda elçiler korkmaz!”⁴ 4 Tâhâ, 20/19-21— İ. Yakıt