Hicr Suresi

1

الٓـرٰ۠ تِلْكَ اٰيَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْاٰنٍ مُب۪ينٍ ١

Elif lâm râ tilke âyâtul kitâbi ve kur’ânin mubîn(mubînin).

Elif, Lâm, Râ. Bunlar Kitab’ın ve apaçık olan Kur’an’ın ayetleridir.— İ. Yakıt

15:1

2

رُبَمَا يَوَدُّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِم۪ينَ ٢

Rubemâ yeveddullezîne keferû lev kânû muslimîn(muslimîne).

İnkâr edenler bazen, “Keşke Allah’a teslim olsaydık” diye çok arzu ederler/hayıflanırlar.— İ. Yakıt

15:2

3

ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَيَتَمَتَّعُوا وَيُلْهِهِمُ الْاَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ٣

Zerhum ye’kulû ve yetemetteû ve yulhihimul emelu fe sevfe ya’lemûn(ya’lemûne).

(Ey Peygamber!) Bırak onları yesinler ve faydalansınlar. Emelleri kendilerini oyalasın dursun.¹ Nasıl olsa ileride bilecekler. 1 Krş. En’âm, 6/91— İ. Yakıt

15:3

4

وَمَٓا اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ اِلَّا وَلَهَا كِتَابٌ مَعْلُومٌ ٤

Ve mâ ehleknâ min karyetin illâ ve lehâ kitâbun ma’lûm(ma’lûmun).

Biz hiçbir beldeyi, kendilerine belirlenmiş [ma’lûm] bir süre/vakit [kitap] olmadan helak etmedik.² 2 Bu ayetten, her toplumun bir sonunun olduğunu ve bunun da Allah’ın indinde kayıtlı bulunduğunu anlıyoruz. Toplumlar sünnetullah/Allah’ın yasaları gereği, zulüm ve haksızlıklarla kendi sonlarını kendileri hazırlarlar. Sonları gelince de helak olurlar. Krş. Fâtır, 35/45.— İ. Yakıt

15:4

5

مَا تَسْبِقُ مِنْ اُمَّةٍ اَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُونَ ٥

Mâ tesbiku min ummetin ecelehâ ve mâ yeste’hırûn(yeste’hırune).

Hiçbir toplum [ummet] ecelinin önüne ne geçebilir ne de geciktirebilir.— İ. Yakıt

15:5

6

وَقَالُوا يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ اِنَّكَ لَمَجْنُونٌۜ ٦

Ve kâlû yâ eyyuhellezî nuzzile aleyhiz zikru inneke le mecnûn(mecnûnun).

Dediler ki: “Ey kendisine Kur’an [zikr] indirilmiş olan! Sen mutlaka delisin/cinlenmişsin [mecnûn]!”— İ. Yakıt

15:6

7

لَوْ مَا تَأْت۪ينَا بِالْمَلٰٓئِكَةِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِق۪ينَ ٧

Lev mâ te’tînâ bil melâiketi in kunte minas sâdıkîn(sâdıkîne).

“Eğer doğru söyleyenlerden isen bize melekleri getirsene!”— İ. Yakıt

15:7

8

مَا نُنَزِّلُ الْمَلٰٓئِكَةَ اِلَّا بِالْحَقِّ وَمَا كَانُٓوا اِذاً مُنْظَر۪ينَ ٨

Mâ nunezzilul melâikete illâ bil hakkı ve mâ kânû izen munzarîn(munzarîne).

(Hâlbuki) Biz melekleri ancak hak ile indiririz. O zaman da onlara/suçlulara mühlet verilmez.— İ. Yakıt

15:8

9

اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ ٩

İnnâ nahnu nezzelnez zikre ve innâ lehu le hâfizûn(hâfizûne).

Muhakkak ki Kur’an’ı [zikr] Biz indirdik. Onun koruyucusu da elbette Biz’iz.³ 3 Krş. Mâide, 5/48. Allah Kur’an’ı koruduğu gibi, Kur’an’la beraber onun içinde belirtilen eski kitaptaki hükümleri de korumuştur. Yani Allah gönderdiği bütün vahiyleri Kur’an’ı korumakla korumaktadır.— İ. Yakıt

15:9

10

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ ف۪ي شِيَعِ الْاَوَّل۪ينَ ٠١

Ve le kad erselnâ min kablike fî şiyaıl evvelîn(evvelîne).

(Ey Peygamber!) Andolsun Biz senden önceki eski toplulukların kolları [şiye’]⁴ için de elçiler gönderdik. 4 “Şiye”nin tekili “şi’a”dır. O da “Bir insanı güçlendiren ve onun etrafında yer alan topluluk” (Ragıp) demektir. Bugünkü ifadeyle, “partizan, taraftar zümre” anlamına gelir. “Bir topluluğun içindeki kollar” olarak değerlendirdik ve bunu tercümeye yansıttık.— İ. Yakıt