Tahrim Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَٓا اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغ۪ي مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ١

Yâ eyyuhen nebiyyu lime tuharrimu mâ ehallallâhu lek(leke), tebtegî merdâte ezvâcik(ezvâcike), vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Ey Nebi! Eşlerinin rızasını gözeterek Allah’ın sana helâl kıldığı şeyi niçin kendine haram kılıyorsun? Yaptığına karşılık hemen af dile! Unutma ki Allah çok bağışlayan ve merhamet edendir.— M. Çoban

66:1

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَـكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰيكُمْۚ وَهُوَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ ٢

Kad faradallâhu lekum tehillete eymânikum, vallâhu mevlâkum, ve huvel alîmul hakîm(hakîmu).

Eğer helal kılınan şeyleri kendinize haram kılarak yasaklamaya yemin etmişseniz, Allah yeminlerinizi bozmayı size meşru kılmıştır. İyi bilin ki; Allah’ın yasalarına karşı yemin edilmez. Doğru bir şeyi yapmamak üzere yemin edilmez. Bilin ki Allah’ın yasasına karşı yemin etmeniz yasamızı ortadan kaldırmaz. Doğru bir şeyi yapmamak üzere yemin etmeniz de doğru olma gerçeğini değiştirmez. Allah sizin yardımcınızdır. Sizleri doğruya ulaştırmak için Allah ayetlerini böyle açıklar. O, bilendir, hakîmdir!— M. Çoban

66:2

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِه۪ حَد۪يثاًۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِه۪ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَاَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِه۪ قَالَتْ مَنْ اَنْبَاَكَ هٰذَاۜ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَل۪يمُ الْخَب۪يرُ ٣

Ve iz eserren nebiyyu ilâ ba’dı ezvâcihî hadîsâ(hadîsen), fe lemmâ nebbeet bihî ve azherehullâhu aleyhi arrefe ba’dahu ve a’rada an ba’d(ba’dın), fe lemmâ nebbeehâ bihî kâlet men enbeeke hâzâ, kâle nebbeeniyel alîmul habîr(habîru).

Hani Nebi eşlerinden birine gizli bir söz söylemişti. Fakat eşi o sözü başkasına söyledi. Allah bunu Nebi’sine bildirince, Nebi bunun bir kısmını bildirmiş bir kısmından da vazgeçmişti. Nebi onların yaptığını haber verince eşi: "Bunu sana kim bildirdi?" dedi. Nebi: "Bunu bana her şeyi bilen ve her şeyden haberdar olan Allah haber verdi." dedi.— M. Çoban

66:3

اِنْ تَتُوبَٓا اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰيهُ وَجِبْر۪يلُ وَصَالِـحُ الْمُؤْمِن۪ينَۚ وَالْمَلٰٓئِكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَه۪يرٌ ٤

İn tetûbâ ilâllâhi fe kad sagat kulûbukumâ, ve in tezâherâ aleyhi fe innallâhe huve mevlâhu ve cibrîlu ve sâlihul mû’minîn(mû’minîne), vel melâiketu ba’de zâlike zahîr(zahîrun).

Ey Nebi’nin eşleri! Eğer siz ikiniz Allah’a tövbe ederseniz ne iyi! Çünkü kalpleriniz kaydı. Eğer Nebi’ye karşı birbirinize arka çıkarsanız bilin ki Allah, Cebrail ve doğru yolda olan Müminler Nebi’nin yardımcısıdır. Bunlardan başka melekler de Nebi’ye arka çıkar.— M. Çoban

66:4

عَسٰى رَبُّهُٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُبْدِلَهُٓ اَزْوَاجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِمَاتٍ مُؤْمِنَاتٍ قَانِتَاتٍ تَٓائِبَاتٍ عَابِدَاتٍ سَٓائِحَاتٍ ثَيِّبَاتٍ وَاَبْكَاراً ٥

Asâ rabbuhû in tallakakunne en yubdilehû ezvâcen hayren min kunne muslimâtin mû’minâtin kânitâtin tâibâtin âbidâtin sâihâtin seyyibâtin ve ebkârâ(ebkâren).

Eğer sizi boşarsa; onun Rabbi sizleri değiştirir. Sizden daha hayırlı; kendini Allah’a veren, inanan, sebatla itaat eden, tövbe eden, ibadet eden, oruç tutan, dul ve bâkire eşler verir.— M. Çoban

66:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا قُٓوا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْل۪يكُمْ نَاراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰٓئِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللّٰهَ مَٓا اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû kû enfusekum ve ehlîkum nâren vakûduhân nâsu vel hicâretu aleyhâ melâiketun gılâzun şidâdun lâ ya’sûnallâhe mâ emerehum ve yef’alûne mâ yu’merûne.

Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlarla taşlar olan ateşten koruyun! O ateşin başında verilen görevleri aksatmayan melekler vardır. Onlar hiçbir şekilde taviz vermez! Allah’ın kendilerine verdiği emirlere harfiyen uyarlar!— M. Çoban

66:6

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ۟ ٧

Yâ eyyuhâllezîne keferû lâ ta’tezirûl yevm(yevme), innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Ey inkâr edenler! Hesap günü gelince sakın özür dilemeyin! Artık özür dileme devri geçmiştir. Dünyada yaşarken gerektiği kadar uyarıldınız. Özür dilemeye çağırıldınız. Ama siz şeytana uyarak kibirle davet edildiğiniz şeylerden kaçtınız! Bugün hesap günüdür. Artık dünya hayatında yaptıklarınızın karşılığını göreceksiniz.— M. Çoban

66:7

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا تُوبُٓوا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاًۜ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّـَٔاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا مَعَهُۚ نُورُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْد۪يهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّـنَٓا اَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ٨

Yâ eyyuhâllezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhilekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru, yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meah(meahu), nûruhum yes'â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).

Ey iman edenler! Allah’a içtenlikle tövbe edin! İçtenlikle yaptığınız tövbe için Rabbiniz kötülüklerinizi örter! Nebi ve onunla birlikte iman edenleri utandırmayacağı gün, Allah sizi içlerinden ırmaklar akan cennetlere sokar! Ey iman edenler! Dünyada yaptığınız iyilikler hesap günü etrafını aydınlatan ışıklar olur! İman edenler hiç korkmadan ve hiç çekinmeden ışıkları takip ederler! Işıklar onları cennete götürür. İman edenler: "Ey Rabbimiz! Işıklarımızın yetmediği yerde bizim için ışıkları tamamla! Bizi hatalarımızdan dolayı bağışla! Çünkü senin her şeye hakkıyla gücün yeter!" derler.— M. Çoban

66:8

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِق۪ينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۜ وَمَأْوٰيهُمْ جَهَنَّمُۜ وَبِئْسَ الْمَص۪يرُ ٩

Yâ eyyuhen nebiyyu câhidil kuffâre vel munâfikîne vagluz aleyhim, ve me’vâhum cehennem(cehennemu), ve bi’sel masîr(masîru).

Ey Nebi! Kâfirlere ve münafıklara karşı mücadele et! Mücadelen kesin, net, sert olsun! Sakın onlara taviz verme! Bil ki onların varacağı yer cehennemdir. Orası ne kötü yerdir. <>— M. Çoban

66:9

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوحٍ وَامْرَاَتَ لُوطٍۜ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـٔاً وَق۪يلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِل۪ينَ ٠١

Dareballâhu meselen lillezîne keferûmreete nûhın vemreete lût(lûtın), kânetâ tahte abdeyni min ibâdinâ sâlihayni fe hânetâhumâ fe lem yugniyâ anhumâ minallâhi şey’en ve kîledhulen nâre mead dâhılîn(dâhilîne).

Allah inkâr edenlere Nuh’un karısı ile Lut’un karısını örnek gösterdi. Bu ikisi kullarımızdan iki iyi kişinin nikâhları altında bulunuyorlardı. Derken onlara hainlik ettiler. Eşleri Nebi olduğu halde Allah’ın azabından onları kurtaramadı. Onlara: "Haydi! Ateşe girenlerle beraber siz de girin!" denildi. Onun için siz de aklınızı başınıza alın! Allah’a inanın! Allah’ın yasalarına uyun ki azap edilenlerden olmayın!— M. Çoban

66:10

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۢ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ ل۪ي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّن۪ي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِه۪ وَنَجِّن۪ي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِم۪ينَۙ ١١

Ve dareballâhu meselen lillezîne âmenûmreete fir’avn(fir’avne), iz kâlet rabbibni lî indeke beyten fîl cenneti ve neccinî min fir’avne ve amelihî ve neccinî minel kavmiz zâlimîn(zâlimîne).

Allah iman edenlere Firavun’un karısını örnek gösterdi. Hani o, "Rabbim! Bana cennetinde bir ev yap! Beni Firavun’dan ve onun yaptığı işlerden koru! Beni zalimler topluluğundan kurtar!" demişti.— M. Çoban

66:11

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّت۪ٓي اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا ف۪يهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِه۪ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِت۪ينَ ٢١

Ve meryemebnete ımrânelletî ahsanet fercehâ fe nefahnâ fîhi min rûhınâ ve saddekat bi kelimâti rabbihâ ve kutubihî ve kânet minel kânitîn(kânitîne).

Allah iffetini sapasağlam koruyan, kendisine ruhumuzdan üflediğimiz, Rabbinin kelimelerini ve kitaplarını doğrulayan İmran kızı Meryem’i inananlara örnek gösterdi. Meryem Allah’a itaat ederek Allah’ın yasalarına uyanlardandı. Onun için ey Nebi hanımları! Kendinize şeytanı örnek almayın! Allah’ın size örnek kıldığı Mümin kadınları örnek alın! Onlar Allah’a itaat eder, Allah’ın yasalarından hiç ayrılmazlardı.— M. Çoban

66:12

Tahrim

Not Ekle