Ankebut Suresi

1

الٓمٓ ۠ ١

Elif lâm mîm.

Elif! Lâm! Mim!— M. Çoban

29:1

2

اَحَسِبَ النَّاسُ اَنْ يُتْرَكُٓوا اَنْ يَقُولُٓوا اٰمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ ٢

E hasiben nâsu en yutrekû en yekûlû âmennâ ve hum lâ yuftenûn(yuftenûne).

İnsanlar "İnandık" demekle imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı sanıyorlar? İnsan söylediği yaptığı her şeyden sorumludur. Ben inandım, ben söyledim, ben yaptım, oldubitti diye bir şey yoktur. İnsanların bunları ciddiye almaması hiçbir şey ifade etmez. Hesap günü geldiğinde biz insanların inandıklarını, söylediklerini, yaptıklarını esas alırız. O gün ben öylesine söyledim, öylesine inanmıştım, öylesine yaptım demesi onu kurtarmaz.— M. Çoban

29:2

3

وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللّٰهُ الَّذ۪ينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِب۪ينَ ٣

Ve lekad fetennellezîne min kablihim fe le ya’lemennellâhullezîne sadakû ve le ya’lemenel kâzibîn(kâzibîne).

İnkâr edenler bilsinler ki biz önceki nesilleri de imtihan etmiştik! Allah doğru söyleyenlerle yalancıları mutlaka bilir.— M. Çoban

29:3

4

اَمْ حَسِبَ الَّذ۪ينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّـَٔاتِ اَنْ يَسْبِقُونَاۜ سَٓاءَ مَا يَحْكُمُونَ ٤

Em hasibellezîne ya’melûnes seyyiâti en yesbikûnâ, sâe mâ yahkumûn(yahkumûne).

Yoksa kötülük yapanlar, kaçıp kurtulacaklarını mı sandılar? Ne kötü hükmediyorlar.— M. Çoban

29:4

5

مَنْ كَانَ يَرْجُوا لِقَٓاءَ اللّٰهِ فَاِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ لَاٰتٍۜ وَهُوَ السَّم۪يعُ الْعَل۪يمُ ٥

Men kâne yercû likâallâhi fe inne ecelallâhi leât(leâtin), ve huves semîul alîm(alîmu).

Her kim Allah’a kavuşmayı umuyorsa; bilsin ki Allah’ın tayin ettiği hesap günü mutlaka gelecektir. Rabbin yaptıklarınızı hakkıyla işitendir ve bilendir.— M. Çoban

29:5

6

وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِه۪ۜ اِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَم۪ينَ ٦

Ve men câhede fe innemâ yucâhidu li nefsihî, innallâhe le ganiyyun anil âlemîn(âlemîne).

Her kim inandığı yolda mücadele ederse, kendisi için mücadele etmiştir. Şüphesiz Allah insanların mücadele vermesine muhtaç değildir. Hiç düşünmez misiniz? Allah’ın sizin mücadelenize ihtiyacı mı var? Dünyadaki herkes inkâr etmiş, yasalarımıza aykırı yaşamış olsa hepsini cehenneme atarız. Dünyadaki herkes iman etmiş, yasalarımıza göre yaşamış olsa hepsini cennete yerleştiririz. Netice Rabbiniz için değişmez.— M. Çoban

29:6

7

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَحْسَنَ الَّذ۪ي كَانُوا يَعْمَلُونَ ٧

Vellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti le nukeffiranne anhum seyyiâtihim ve le necziyennehum ahsenellezî kânû ya’melûn(ya’melûne).

İnanıp iyi işler yapan kimselerin kötülüklerini mutlaka örteceğiz. Onların yaptıklarını en güzeliyle mükâfatlandıracağız.— M. Çoban

29:7

8

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْناًۜ وَاِنْ جَاهَدَاكَ لِتُشْرِكَ ب۪ي مَا لَيْسَ لَكَ بِه۪ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَاۜ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٨

Ve vassaynel insâne bi vâlideyhi husnâ(husnen), ve in câhedâke li tuşrike bî mâ leyse leke bihî ilmun fe lâ tutı’humâ, ileyye merciukum fe unebbiukum bimâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Biz insana ana ve babasına iyi davranmasını tavsiye etmişizdir. Eğer onlar seni hakkında bilgin olmayan bir şeyi bana ortak koşman için zorlarsa onlara itaat etme! Dönüşünüz ancak banadır. O zaman size yapmış olduklarınızı haber veririz.— M. Çoban

29:8

9

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِي الصَّالِح۪ينَ ٩

Vellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti le nudhılennehum fîs sâlihîn(sâlihîne).

İnanıp iyi işler yapan kimseleri iyiler içine katarız.— M. Çoban

29:9

10

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ فَاِذَٓا اُو۫ذِيَ فِي اللّٰهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللّٰهِۜ وَلَئِنْ جَٓاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ اِنَّا كُنَّا مَعَكُمْۜ اَوَلَيْسَ اللّٰهُ بِاَعْلَمَ بِمَا ف۪ي صُدُورِ الْعَالَم۪ينَ ٠١

Ve minen nâsi men yekûlu âmennâ billâhi fe izâ ûziye fîllâhi ceale fitneten nâsi ke azâbillâh(azâbillâhî), ve le in câe nasrun min rabbike le yekûlunne innâ kunnâ meakum, e ve leysallâhu bi a’leme bi mâ fî sudûril âlemîn(âlemîne).

İnsanlardan kimi vardır ki: "Allah’a inandık!" der. Fakat Allah uğrunda eziyete uğratıldığı zaman, insanların işkencesini Allah’ın azabı gibi tutar. Ancak Rabbinden bir yardım gelse: "Doğrusu biz sizinle beraberdik!" derler. İyi de Allah, herkesin göğüslerindekini en iyi bilen değil midir?— M. Çoban