Meryem Suresi

1

كٓـهٰيٰعٓصٓۜ ١

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd.

Kaf! Ha! Ya! Ayn! Sad!— M. Çoban

19:1

2

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّاۚ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.

Ey işleriyle meşgul olan insanlar! Dikkat edin! Bütün dikkatlerinizi Rabbinizden gelen sözlere verin! Size okunan ayetler Zekeriya’dan söz ediyor.— M. Çoban

19:2

3

اِذْ نَادٰى رَبَّهُ نِدَٓاءً خَفِياًّ ٣

İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ(hafiyyen).

Zekeriya Rabbine bir dilekte bulunmuştu. O Rabbinden dileyeceğini hiç kimseye açıklamamıştı. Dileğinden hiç kimsenin haberi yoktu.— M. Çoban

19:3

4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّ۪ي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَلَمْ اَكُنْ بِدُعَٓائِكَ رَبِّ شَقِياًّ ٤

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeyben ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ(şakıyyen).

Demişti ki: "Rabbim! Şüphesiz kemiklerim gevşedi! Başım ihtiyarlık aleviyle tutuştu! Rabbim, sana dua ile hiç bahtsız olmadım!"— M. Çoban

19:4

5

وَاِنّ۪ي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَٓاء۪ي وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً فَهَبْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ وَلِياًّۚ ٥

Ve innî hıftul mevâliye min verâî ve kânetimreetî âkıran feheb lî min ledunke veliyyâ(veliyyen).

"Doğrusu benden sonra yerime geçecek olanlardan endişeliyim. Karım da kısır. Katından bana bir koruyucu dost ver!"— M. Çoban

19:5

6

يَرِثُن۪ي وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوبَۗ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِياًّ ٦

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûbe vec’alhu rabbî radıyyâ(radıyyen).

"Bana mirasçı olsun! Yakuboğullarına varis olsun! Rabbim, onu razı olduğun kimselerden yap!"— M. Çoban

19:6

7

يَا زَكَرِيَّٓا اِنَّـا نُـبَشِّرُكَ بِغُـلَامٍۨ اسْـمُهُ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِياًّ ٧

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ lem nec’al lehu min kablu semiyyâ(semiyyen).

Bunun üzerine ona: "Ey Zekeriya! Biz sana bir oğul müjdeleriz. Adı Yahya’dır. Daha önce ona hiç kimseyi adaş yapmadık!" dedik.— M. Çoban

19:7

8

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُونُ ل۪ي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِياًّ ٨

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâmun ve kânetimreetî âkıran ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ(ıtiyyen).

Zekeriya: "Rabbim, benim nasıl oğlum olur? Yaşlı bir insanım! İhtiyarlığın son sınırına vardım! Karımsa kısırlaştı!"— M. Çoban

19:8

9

قَالَ كَذٰلِكَۚ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـٔاً ٩

Kâle kezâlik(kezâlike), kâle rabbuke huve aleyye heyyinun ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â(şey’en).

Ona: "Evet öyledir. Fakat sana bir oğul vermek bana kolaydır. Senin yaşlanmış olman, karının da kısır olması bir şey değiştirmez. Rabbinin istediği her şey olur. Unutma ki sen hiçbir şey değilken seni var etmiştik. Var edilişini hatırla! Hiç düşünmez misin? Yoktan var etmeye gücü yeten Rabbinin yaşlı birine oğul vermeye gücü yetmez mi?" dedik!— M. Çoban

19:9

10

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ ل۪ٓي اٰيَةًۜ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِياًّ ٠١

Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ(seviyyen).

Zekeriya: "Rabbim benim yaşlı, karımın da kısır olduğunu toplumum biliyor. Şimdi benim bir oğlum olursa onlar ne der? Ben onlara bu durumu nasıl izah ederim? Bana bir yol göster. Çocuğum olacağına dair bir işaret ver. Toplumum karşısında mahcup olmayayım!" <>dedi.<>Dedik ki: "Ey Zekeriya! Sen dilsiz değilsin! Üstelik sapa sağlamsın! Toplumunun huzuruna çık! Onlarla üç gün boyunca hiçbir şey konuşma! Üç gün boyunca sana verilen oğul müjdesini önce kendin kabul et! Kendi içinde yaşlılık, kısırlık bahanelerini bırak! Rabbinin gücünü içselleştir. Sonra topluma ne söyleyeceğin hakkında iyice düşün! Rabbinin nimetlerini hatırla! Rabbin anne baba yokken sizi var ediyor da kısır bir kadına ve yaşlı bir adama oğul veremez mi? Önce bu gerçeği aklını kullanarak iyice hazmet! Kalbinle tasdik et! Üç gün boyunca kendini akılla, mantıkla, bilgiyle kuvvetlendir! Sonra toplumunun karşısına çık! Onlara gücümüzü hatırlat. Gerçeği açıkça anlat!"— M. Çoban