Felak Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِۙ ١

Kul eûzu bi rabbil felak(felakı).

De ki: "Sığınırım karanlığı yarıp sabahı ortaya çıkaran Rabbe! Benim Rabbim gecenin karanlıklarını sabahın aydınlığına çıkardığı gibi bütün karanlıkları aydınlığa çıkarır." Sıkıntılar yaşayarak karanlığa düşebiliriz. Maddi manevi bocalamalar geçirebiliriz. Bazen aklımız, mantığımız, bizi bocalamalara itebilir. Yaşadığımız toplumda gerçekler unutulup yalanlar üzerine bir yaşam kurulabilir. Yalanlar insanların hayatını karanlıklara itebilir. Gerçeğin gerçeklerin aydınlığı insanları kuşatmayabilir. Bazı olayları anlamakta güçlük çekerek sıkıntılar yaşayabiliriz. Bütün bunlar hayatımızda karanlık köşeler oluşturur. İçimizi bir sıkıntı, bir huzursuzluk kaplar. Ancak bilirim ki Rabbim karanlıklardan aydınlığa insanları ulaştırır. Rabbime sığınırsam elbette ki Rabbim beni sıkıntılardan mutluluklara, karanlıklardan aydınlığa ulaştırır. O’nun karanlıkları yarıp insanları aydınlığa ulaştırması tıpkı gecenin sabaha erişmesi gibidir. Bilirim ki her sıkıntının her karanlığın bir sabahı vardır. Sabah geldiğinde aydınlık insanı kucaklar. Rabbim bunu her gün bana gösteriyor. Ve ben Rabbimin sonsuz gücüne, O’nun beni sevdiğine, beni koruyup gözettiğine inanır, O’na sığınırım. Bunaldığım her konuda Rabbimden yardım dilerim. O’nun bana gönderdiği bilgiler sıkıntılarımı çözer. Bana yol gösterir. Unuttuğum gerçekleri hatırlatır. Anlayamadığım olayların gerçeklerini öğretir. Ve ben öğrendiğim gerçeklerle sıkıntılarımdan kurtulurum. Her şeyin yaratıcısı, her şeyin sahibi olarak inandığım Rabbime olan inancımla hiçbir sorunun içinde kaybolmam. Her sıkıştığımda O’na başvurur, O’ndan yardım dilerim. O benden hiçbir karşılık beklemeden bana yardım eder. Beni korur ve gözetir. Bana yol gösterir. Bunun için bir ücret ödemem gerekmez.— M. Çoban

113:1

مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَۙ ٢

Min şerri mâ halak(halaka).

İnanıyorum ki gördüğüm görmediğim, bildiğim bilmediğim bütün varlıkları Rabbim yaratmıştır. Rabbimin yarattığı varlıkların isteyerek veya istemeyerek, bilerek veya bilmeyerek bana kötülüğü dokunabilir. Hiçbir art niyet beslemeden yaratılan varlıkların şerrinden Rabbime sığınırım. Bilirim ki Rabbim istemezse onların bana hiçbir kötülüğü dokunmaz. Bazen içimi korkular sarar. Bazen karanlıklardan sesler işiterek rahatsız olurum. Bazen insanların düşünceleri davranışları beni korkutur. Hemen Rabbime sığınırım. Bilirim ki Rabbime sığındığımda onların kötülüğü bana dokunamaz. Çünkü Rabbimin gücüne inanmış ona sığınmışımdır. Rabbime sığındığım zaman kalbimi ferahlık kaplar. İçimde bir güç hissederim. Moralim yerine gelir. Bütün korkularımın uçup gittiğini görürüm. Bütün kalbimle, aklımla, düşüncelerimle bunu hissederim. Bilirim ki Rabbim beni korumuş, bana güç ve kuvvet vermiştir.— M. Çoban

113:2

وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ اِذَا وَقَبَۙ ٣

Ve min şerri gâsikın izâ vekab(vekabe).

Bazen gecenin karanlığı çöktüğü zaman kötülüklerin insana zarar vereceğini düşünürüm. Çünkü karanlık birçok şeyi gizler. Kötülük sahiplerinin gecenin karanlığında hareket etmeleri daha kolaydır. Onlara karşı kendimi güçlendiririm. Rabbime sığınır ondan yardım dilerim. Rabbim bana öğretmiştir ki; gereken tedbirleri almalıyım. Gecenin karanlığında güçlü olmalıyım. Korkularıma yenilip kendimi koyuvermemeliyim. Bende böyle yaparım. Rabbime olan inancımla güçlenirim. İnanırım ki; Rabbim korudukça bana gecelerin kötülükleri asla dokunamaz. Gerçeklere göre düşünmeyen, yalanlar üzerine kurulu hayat yaşayanların cehaletin karanlığında yaptığı kötülükler, Rabbime inandığım müddetçe bana dokunamaz. Rabbim hiçbir kötülüğe sürekli izin vermez. Kötülüklere karşı nasıl mücadele vereceğimizi öretir. Yalanı, yalancıyı öğretir. Rabbimi dinlersem, dedikleriyle olayları değerlendirirsem, yalan ve yalancılar ortaya çıkar. Yalan ve yalancıların kararttığı dünya, ortaya çıkan yalanlarıyla aydınlığa kavuşur. Rabbim bana bu yolda sürekli yardım eder. Çünkü ben ona inanmış ve ona sığınmışımdır. Zulmün karanlığı Rabbime sığındıkça dağılır gider. Bana; zulme karşı inanç, azim, ferahlık gelir. Zulümle mücadele ederken beni hiçbir şey yıldıramaz.— M. Çoban

113:3

وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِۙ ٤

Ve min şerrin neffâsâti fîl ukad(ukadi).

Bazı insanlar vardır ki düğümlere üfleyip tükürerek büyü yaparlar. Büyüleriyle insanlara zarar verirler. İster erkek olsun ister kadın, bütün büyücülerin şerrinden Rabbime sığınırım. Onların yaptığı kötülükler insanların kalplerine düşüncelerine hitap edilmesiyle etki yapar. Çünkü onlar yardımcılarıyla insanların kalplerini karartırlar. Biz büyü yaptırdık diye insanların kalbine korku salarlar. Böylece etkilemeyi düşünürler. Hâlbuki onların sözlerinin hiçbir gerçeği yoktur. Rabbim istemedikten sonra onların sözlerinin hiçbir anlamı yoktur. Ancak insan zaafa düşer, onların sözlerine inanırsa etkilenir. Sözlerden etkilenenlerin kalbinde zaaf oluşur. Zaaf korku doğurur. Korku etkileşim gösterir. Bilirim ki Rabbim bütün gerçekleri açıklamıştır. Hiçbir insanın diğer insan üzerinde egemenliği yoktur. Ancak insan düşüncelerine, duygularına yenilirse zaafa uğrar, zaafıyla insanların egemenliğine girer. Değilse düğümlere üfleyenlerin, üflediklerinin ve tükürükleriyle yaptıklarının insanlar üzerinde hiçbir etkisi yoktur. Onların etkisi sadece ortalıkta dolaşan, insanı zaafa uğratan, yapılan şeylere inanmaya müsait olan insanların zaaflarından kaynaklanır. Aksi halde onlara inanmayan, büyücülerin sözlerine aldanmayan, büyü yapanları yalancı sayanlara hiçbir şey olmaz. Üstelik onlara inanmayan Rabbine inanmış, gerçekten Rabbine sığınmış ise yapılanların hiçbir etkisi olmaz. Ama ufacık bir şüphe, ufacık bir acaba, Rabbe olan imanı tüketir ve yalancının egemenliğini gerçekleştirir. Ve yapılanlara inanmaya hazır bir insan ortaya çıkarır. Böyle bir insan zaten kendi zaafıyla kendini etkilemiştir. Ben Rabbime sığındım. Onların yalancı olduğuna inanarak böyle bir zaafa düşmem. Onlar beni etkileyemez. Rabbim onları yalancılardan saymış, onların hiçbir gücünün olmadığını açıklamıştır. Andolsun ki onlar büyük bir sapıklık ve küfür içindedirler. Ben onlardan uzağım. Ben yalandan uzaklaştım. Sadece gerçekler üzerindeyim.— M. Çoban

113:4

وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ اِذَا حَسَدَ ٥

Ve min şerri hâsidin izâ hased(hasede).

İnsanlar beni çekiştirebilir. Beni kıskanabilir. Büyük bir çekememezlik içinde iyi günlerine hasret kalırlar. Onlar çekememezlikleriyle çıldırmışçasına kötülük yapmaya çalışırlar. Onların kötülük bulaştırmak için araştırdıkları üzerimde bulunmaz. Çünkü ben gerçekler üzerineyim. Onların kullanabileceği hiçbir yalan, hiçbir ikiyüzlülük bende bulunmaz. Onların bana kötülük edebilmeleri için üzerime yalan atmaları, hakkımda iftirada bulunmaları gerekir. Üzerime atılacak yalan ve iftiralara karşı bir şey yapamam. Onların yalan ve iftiralarına karşılık Rabbime sığınırım. Bilirim ki Rabbim beni gerçeklerle aydınlatır. Onların yalanlarını, iftiralarını gerçeklerle ortaya çıkarır. Belki zaman alır ama yalanları, iftiraları mutlaka ortaya çıkar. Buna bütün kalbimle inanırım. Rabbimin bana bu konuda yardım edeceğine inanırım. Kaldı ki benim onların iftiralarından, yalanlarından, korkmama gerek yoktur. Çünkü kendimle barışık bir insanım. Sözüm kalbimin söylediğidir. Eylemim inancımın eylemidir. Yaptığım insanların iyiliğinedir. Söylediğimden yaptığımdan çıkar beklemem. Rabbimden gelen doğruları insanlara bildirir, elimden geldiğince yardım ederim. İnsanlar üzerinden hiçbir çıkar sağlamam. Yalan, iftira atanların amacı çıkar sağlamaktır. İnançlı varlığım onların çıkar sağlamalarının önünde engeldir. O nedenle beni karalayıp aradan çıkarmak isterler. Ancak onlar beni ne kadar karalamaya çalışırsa çalışsınlar huzursuz olmam. Onların söyleyeceği yapacakları her türlü kötülükten uzak yaşarım. Onların atacağı iftiralar yalanlar boşlukta kalır. Riya ve ikiyüzlülük benim en büyük düşmanımdır. Ben böyle bir yol benimsemişken kim beni yalanlarıyla iftiralarıyla karalayabilir? Sürekli kendimle hesaplaşırım. Rabbim bana hep yardım eder. Rabbimin yardımıyla kıskanç hasetçi insanların tuzaklarından uzak yaşarım.— M. Çoban

113:5

Felak

Not Ekle