Beyyine Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

لَمْ يَكُنِ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْـكِتَابِ وَالْمُشْرِك۪ينَ مُنْفَكّ۪ينَ حَتّٰى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُۙ ١

Lem yekunillizîne keferû min ehlil kitâbi vel muşrikîne munfekkîne hattâ te’tiye humul beyyineh(beyyinetu).

Açık delil (gösteren, tebliğ yapan son elçi) kendilerine gelinceye kadar ehl-i kitaptan ve müşriklerden (hakkı) inkâr etmiş olanlar çözülecek (bulundukları durumdan, kendi inanç sistemlerinden ayrılacak) değillerdi. *— İ. Aktaş

98:1

رَسُولٌ مِنَ اللّٰهِ يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةًۙ ٢

Resûlun minallâhi yetlû suhufen mutahharah(mutahhareten).

(O delil,) Allah tarafından gönderilmiş bir elçidir ki, (onlara) tertemiz kılınmış sahifeleri (kitap hâlinde yazılan Kur’an’ı) okur (tebliğ eder). *— İ. Aktaş

98:2

ف۪يهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌۜ ٣

Fîhâ kutubun kayyimeh(kayyimetun).

Onların (o kitap hâlinde yazılan sahifelerin, Kur’an’ın) içinde dosdoğru yazılı hükümler vardır.*— İ. Aktaş

98:3

وَمَا تَفَرَّقَ الَّذ۪ينَ اُو۫تُوا الْـكِتَابَ اِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَٓاءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُۜ ٤

Ve mâ teferrekallezîne ûtûl kitâbe illâ min ba’di mâ câet humul beyyineh(beyyinetu).

Hâlbuki kitap verilmiş olanlar, ancak kendilerine o beyyine (açık delil ve tebliğ yapan son elçi geldikten sonra (kimi inanmak, kimi de reddetmek suretiyle) ayrılığa düştüler.— İ. Aktaş

98:4

وَمَٓا اُمِرُٓوا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِص۪ينَ لَهُ الدّ۪ينَ حُنَفَٓاءَ وَيُق۪يمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ د۪ينُ الْقَيِّمَةِۜ ٥

Ve mâ umirû illâ li ya’budûllâhe muhlisîne lehud dîne hunefâe ve yukîmûs salâte ve yu’tûz zekâte ve zâlike dînul kayyimeh(kayyimeti).

Oysa onlara (daha önce Tevrat ve İncil’de de) dini (kuralları koyma yetkisini) yalnız Allah’a has (özgü kılıp), hakka yönelen kimseler olarak ona kulluk etmeleri, namazı (dosdoğru) kılmaları ve zekâtı (yoksul, fakir, muhtaç ve toplumun işsizlerine) vermeleri emredilmişti. İşte dosdoğru (sağlam) din budur.— İ. Aktaş

98:5

اِنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْـكِتَابِ وَالْمُشْرِك۪ينَ ف۪ي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِد۪ينَ ف۪يهَاۜ اُو۬لٰٓئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِۜ ٦

İnnellezîne keferû min ehlil kitâbi velmuşrikîne fî nâri cehenneme hâlidîne fîhâ, ulâike hum şerrul beriyeh(beriyyeti).

Şüphesiz Kitap ehlinden ve müşriklerden (kötü işler, zulüm ve azgınlık yapıp, hakkı) inkâr etmiş olanlar, (Allah’ın dilediği vakte kadar) cehennem ateşinde kalırlar. İşte onlar, (kendi dönemlerinde yaşayan) halkın en azılılarıdır. *— İ. Aktaş

98:6

اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِۙ اُو۬لٰٓئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِۜ ٧

İnnellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti ulâike hum hayrul beriyyeh(beriyyeti).

Şüphesiz, iman edip iyi işler yapmış (erdemli davranmış) olanlar var ya; işte onlar da (kendi dönemlerinde yaşayan) halkın en hayırlısıdır.— İ. Aktaş

98:7

جَزَٓاؤُ۬هُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُ خَالِد۪ينَ ف۪يهَٓا اَبَداًۜ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُۜ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ٨

Cezâuhum inde rabbihim cennâtu adnin tecrî min tahtihel enhâru hâlidîne fîhâ ebedâ(ebeden), radıyallâhu anhum ve radû anh(anhu), zâlike li men haşiye rabbeh(rabbehu).

Rableri katındaki ödülleri, zeminlerinden ırmaklar akan (ebedi huzur ve mutluluk diyarı olan) Adn cennetleridir. Onlar hep orada kalacaklardır. Allah (dünyada iken iman edip yaptıkları iyi işlerden dolayı) onlardan hoşnut olmuş, kendileri de O’ndan (alacakları nimet ve ödülden dolayı) hoşnut (memnun) kalmış (olacak)lardır. Rabbine saygı gösterenin ödülü işte böyledir.— İ. Aktaş

98:8

Beyyine

Not Ekle