Tahrim Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَٓا اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغ۪ي مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ١

Yâ eyyuhen nebiyyu lime tuharrimu mâ ehallallâhu lek(leke), tebtegî merdâte ezvâcik(ezvâcike), vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Ey Peygamber! Eşlerinin hoşnutluğunu arzu ederek (hatırları için) Allah’ın sana (yemesini) helal kıldığı şeyi niçin (kendine) yasaklıyorsun? Oysa Allah bağışlayandır, merhamet edendir. *— İ. Aktaş

66:1

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَـكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰيكُمْۚ وَهُوَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ ٢

Kad faradallâhu lekum tehillete eymânikum, vallâhu mevlâkum, ve huvel alîmul hakîm(hakîmu).

Gerçekten Allah, (başkasının aleyhine olmayan bir konuda gerektiğinde) yeminlerinizi çözmeyi (ve bunun için kefâret ödemeyi) size farz (meşru) kılmıştır. Ve (iyi bilin ki) sizin sahibiniz (koruyucunuz, yardımcınız) Allah’tır. O, (her şeyi) bilendir, doğru hüküm verendir.— İ. Aktaş

66:2

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِه۪ حَد۪يثاًۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِه۪ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَاَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِه۪ قَالَتْ مَنْ اَنْبَاَكَ هٰذَاۜ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَل۪يمُ الْخَب۪يرُ ٣

Ve iz eserren nebiyyu ilâ ba’dı ezvâcihî hadîsâ(hadîsen), fe lemmâ nebbeet bihî ve azherehullâhu aleyhi arrefe ba’dahu ve a’rada an ba’d(ba’dın), fe lemmâ nebbeehâ bihî kâlet men enbeeke hâzâ, kâle nebbeeniyel alîmul habîr(habîru).

(Ayrıca) bir vakit peygamber, zevcelerinden birine (ifşa edilmemek üzere) bir sözü sır olarak söylemişti. Fakat eşi, o sözü başkasına söyleyince, Allah ona (peygambere) bunu izhar etti. O da (peygamber de) bir kısmını açıklamış ve (fazla mahcup olmaması için) bir kısmından da vazgeçmişti. Ne zaman (peygamber) ona (sır tutmayan eşine yaptığı yanlışı) bildirince (eşi) demişti ki: "Bunu sana kim haber verdi?" O da: "Bana (her şeyi) bilen, (her şeyden) haberdar olan (Allah) haber verdi" demişti. *— İ. Aktaş

66:3

اِنْ تَتُوبَٓا اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰيهُ وَجِبْر۪يلُ وَصَالِـحُ الْمُؤْمِن۪ينَۚ وَالْمَلٰٓئِكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَه۪يرٌ ٤

İn tetûbâ ilâllâhi fe kad sagat kulûbukumâ, ve in tezâherâ aleyhi fe innallâhe huve mevlâhu ve cibrîlu ve sâlihul mû’minîn(mû’minîne), vel melâiketu ba’de zâlike zahîr(zahîrun).

(Ey Peygamber eşleri!) Eğer ikiniz de Allah’a tövbe ederseniz, gerçekten gönülleriniz (hakka) yönelmiş olur. Ve eğer aleyhinde (olabilecek) birşey yapmaya kalkarsanız, (bilin ki) şüphesiz Allah, onun mevlasıdır (ona sahip çıkar ve onu korur); Cibril, erdemli inananlar ve melekler de onun destekleyicileridir. *— İ. Aktaş

66:4

عَسٰى رَبُّهُٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُبْدِلَهُٓ اَزْوَاجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِمَاتٍ مُؤْمِنَاتٍ قَانِتَاتٍ تَٓائِبَاتٍ عَابِدَاتٍ سَٓائِحَاتٍ ثَيِّبَاتٍ وَاَبْكَاراً ٥

Asâ rabbuhû in tallakakunne en yubdilehû ezvâcen hayren min kunne muslimâtin mû’minâtin kânitâtin tâibâtin âbidâtin sâihâtin seyyibâtin ve ebkârâ(ebkâren).

(Ey Peygamber eşleri!) Eğer o (bu tutumlarınızdan dolayı) sizi boşasaydı, (zatım olan) Rabbi yerinize ona sizden daha iyi eşler nasip edebilirdi. (Öyle ki, zatım olan Allah’a) teslim olan, gerçekten inanan, O’nun iradesine gönülden itaat eden, (günah işledikleri zaman) tövbe ederek (ona) yönelen, (yalnız ona) kulluk eden ve (onun rızasını aramak için) yola koyulan, daha önce evlenmiş (dul) veya bakire kadınlar.— İ. Aktaş

66:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا قُٓوا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْل۪يكُمْ نَاراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰٓئِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللّٰهَ مَٓا اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû kû enfusekum ve ehlîkum nâren vakûduhân nâsu vel hicâretu aleyhâ melâiketun gılâzun şidâdun lâ ya’sûnallâhe mâ emerehum ve yef’alûne mâ yu’merûne.

Ey inanmış olanlar! Hem kendinizi hem de ailenizi, yakacağı (suçlu) insanlarla taşlar olan bir ateşten koruyun. Onun başında hem görünüş hem karakter itibariyle (inkârcı, zalim, azgın ve suçlulara karşı) sert ve çetin (görevli) melekler vardır; Allah onlara ne emrederse asla karşı gelmezler ve kendilerine her emredileni yerine getirirler.*— İ. Aktaş

66:6

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ۟ ٧

Yâ eyyuhâllezîne keferû lâ ta’tezirûl yevm(yevme), innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

(Yaptıkları yüzünden ateşi hak edenlere:) Ey inkâr etmiş olanlar! Bugün (bu hesap günü) özür dilemeyin! Siz ancak yaptıklarınızın karşılığını görüyorsunuz (denilir).— İ. Aktaş

66:7

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا تُوبُٓوا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاًۜ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّـَٔاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا مَعَهُۚ نُورُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْد۪يهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّـنَٓا اَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ٨

Yâ eyyuhâllezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhilekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru, yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meah(meahu), nûruhum yes'â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).

Ey inanmış olanlar! Yürekten tövbe ederek (kötü işleri yapmaktan vazgeçerek), Allah’a yönelin ki, (ahiret günü) Rabbiniz kötülüklerinizi (hatalarınızı) örtsün ve sizi, içlerinden ırmaklar (ve havuzlu şelaleler) akan cennetlere koysun. Allah’ın Peygamberini ve onunla beraber iman etmiş olanları utandırmayacağı o gün, (ahiret günü) onların önlerinden ve sağlarından (yaptıkları iyi amellerinin) nûrları aydınlatıp gider de, «Rabbimiz! Nûrumuzu (manevi ışığımızı) bizim için tamamla, bizi bağışla; şüphesiz sen her şeye kadirsin» derler.— İ. Aktaş

66:8

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِق۪ينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۜ وَمَأْوٰيهُمْ جَهَنَّمُۜ وَبِئْسَ الْمَص۪يرُ ٩

Yâ eyyuhen nebiyyu câhidil kuffâre vel munâfikîne vagluz aleyhim, ve me’vâhum cehennem(cehennemu), ve bi’sel masîr(masîru).

Ey peygamber, (sizinle yaptıkları antlaşmaları bozan ve size saldıranlarla işbirliği yapan o) inkârcılar ve ikiyüzlüler ile amansızca cihat (mücadele) et ve onlara karşı kararlı ve ödünsüz davran. Ve (eğer bu tutum ve davranışlarından vazgeçmezlerse) varacakları yer cehennem olacaktır. O, ne kötü bir varış yeridir! *— İ. Aktaş

66:9

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوحٍ وَامْرَاَتَ لُوطٍۜ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـٔاً وَق۪يلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِل۪ينَ ٠١

Dareballâhu meselen lillezîne keferûmreete nûhın vemreete lût(lûtın), kânetâ tahte abdeyni min ibâdinâ sâlihayni fe hânetâhumâ fe lem yugniyâ anhumâ minallâhi şey’en ve kîledhulen nâre mead dâhılîn(dâhilîne).

Allah, inkâr etmiş olanlara, Nûh’un hanımı ile Lût’un hanımı bir misâl olarak getirdi. (Bu ikisi) kullarımızdan iki sâlih kulun (nikâhı) altında idiler de onlara hâinlik (iman konusunda münâfıklık) ettiler; bu yüzden (o her iki peygamber de) Allah’tan (gelen) bir şeyi onlardan savamadı. Ve (ahiret günü) ikisine “Haydi, ateşe girenlerle beraber siz de girin!” denmiş (olacak)tır. *— İ. Aktaş

66:10

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۢ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ ل۪ي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّن۪ي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِه۪ وَنَجِّن۪ي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِم۪ينَۙ ١١

Ve dareballâhu meselen lillezîne âmenûmreete fir’avn(fir’avne), iz kâlet rabbibni lî indeke beyten fîl cenneti ve neccinî min fir’avne ve amelihî ve neccinî minel kavmiz zâlimîn(zâlimîne).

Yine (zatım olan) Allah, inanmış olanlara Firavun’un hanımını örnek gösterdi. O şöyle demişti: “Ey Rabbim! Bana katında cennette bir köşk yap (hazırla); beni Firavun’dan ve onun (kötü) işinden koru; beni zâlimler topluluğundan kurtar!”— İ. Aktaş

66:11

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّت۪ٓي اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا ف۪يهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِه۪ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِت۪ينَ ٢١

Ve meryemebnete ımrânelletî ahsanet fercehâ fe nefahnâ fîhi min rûhınâ ve saddekat bi kelimâti rabbihâ ve kutubihî ve kânet minel kânitîn(kânitîne).

Ve İmran’ın kızı Meryem’i de (örnek göstermiştir): O (Meryem) ki iffetini korumuş, buna karşılık biz de ona (bir çocuğu bahşetmek üzere) ruhumuzdan (yaratılışla ilgili emrimizden) üflemiştik (ana rahminde çocuğun yaratılması için ol emrini vermiştik) ve Rabbinin sözlerini (mesajlarını) ve onun kitaplarını tasdik etmişti ve (böylece o, Rabbine) gönülden bağlanan kimselerden olmuştu.*— İ. Aktaş

66:12

Tahrim

Not Ekle