Mümtehine Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوّ۪ي وَعَدُوَّكُمْ اَوْلِيَٓاءَ تُلْقُونَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَٓاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّۚ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَاِيَّاكُمْ اَنْ تُؤْمِنُوا بِاللّٰهِ رَبِّكُمْۜ اِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَاداً ف۪ي سَب۪يل۪ي وَابْتِغَٓاءَ مَرْضَات۪ي تُسِرُّونَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِۗ وَاَنَا۬ اَعْلَمُ بِمَٓا اَخْفَيْتُمْ وَمَٓا اَعْلَنْتُمْۜ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَٓاءَ السَّب۪يلِ ١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tettehızû aduvvî ve aduvvekum evliyâe, tulkûne ileyhim bil meveddeti ve kad keferû bi mâ câekum minel hakk(hakkı), yuhricûner resûle ve iyyâkum en tû’minû billâhi rabbikum, in kuntum harectum cihâden fî sebîlî vebtigâe merdâtî tusirrûne ileyhim bil meveddeti ve ene a’lemu bi mâ ahfeytum ve mâ a’lentum, ve men yef’alhu minkum fe kad dalle sevâes sebîl(sebîli).

Ey inanmış olanlar! Benim (dinimin) de düşmanı, (imanınızdan ötürü) sizin de düşmanınız olan (o saldırgan inkârcı)ları veliler (onları kendilerinize yönetici, lider, temsilci, müttefik ve sırdaş) edinmeyin. Siz onlara (içten) sevgi gösterip sır veriyorsunuz. Hâlbuki haktan size geleni inkâr etmişlerdir. Rabbiniz olan Allah’a inandınız diye Resulü ve sizi yurdunuzdan çıkarıyorlar. Eğer siz benim yolumda cihad (gayret sarf) etmek ve benim hoşnutluğumu kazanmak üzere çıktıysanız (nasıl) onlara karşı sevgi gizlersiniz? Oysa ben sizin gizlediğinizi de açığa vurduğunuzu da bilirim. Sizden kim bunu yaparsa, mutlaka (dosdoğru) yoldan sapmıştır. *— İ. Aktaş

60:1

اِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ اَعْدَٓاءً وَيَبْسُطُٓوا اِلَيْكُمْ اَيْدِيَهُمْ وَاَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّٓوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَۜ ٢

İn yeskafûkum yekûnû lekum a’dâen ve yebsutû ileykum eydiyehum ve elsinetehum bis sûi ve veddû lev tekfurûn(tekfurûne).

Eğer onlar (ilimde, teknikte, sanayide, medeniyette, savaşta vs.) size galip gelseler, (sizin onlara yaptığınız gibi dostça davranmazlar, aksine) size karşı (acımasız bir) düşman kesilirler hem elleriyle hem de dilleriyle sizi incitir (zarar verir) ve (sizin de kendileri gibi Allah’ın ayetlerini) inkâr etmenizi gönülden arzu ederler. *— İ. Aktaş

60:2

لَنْ تَنْفَعَكُمْ اَرْحَامُكُمْ وَلَٓا اَوْلَادُكُمْۚۛ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۚۛ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْۜ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَص۪يرٌ ٣

Len tenfeakum erhâmukum ve lâ evlâdukum, yevmel kıyâmeh(kıyâmeti) yefsılu beynekum, vallâhu bi mâ ta’melûne basîr(basîrun).

Ne yakın akrabalarınız ne çocuklarınız kıyamet günü size bir yarar sağlayamaz. (Allah) aranızda (yalnızca erdemli davranıp davranmadığınıza göre) karar verecektir. Ve Allah, yapmakta olduklarınızı görendir.— İ. Aktaş

60:3

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ف۪ٓي اِبْرٰه۪يمَ وَالَّذ۪ينَ مَعَهُۚ اِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰٓؤُ۬ا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِۘ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَٓاءُ اَبَداً حَتّٰى تُؤْمِنُوا بِاللّٰهِ وَحْدَهُٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰه۪يمَ لِاَب۪يهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَٓا اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۜ رَبَّـنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَص۪يرُ ٤

Kad kânet lekum usvetun hasenetun fî ibrâhîme vellezîne meah(meahu), iz kâlû li kavmihim innâ bureâu minkum ve mimmâ ta’budûne min dûnillâhi kefernâ bikum, ve bedee beynenâ ve beynekumul adâvetu vel bagdâu ebeden hattâ tû’minû billâhi vahdehû, illâ kavle ibrâhîme li ebîhi le estagfirenne leke ve mâ emliku leke minallâhi min şey’İn, rabbenâ aleyke tevekkelnâ ve ileyke enebnâ ve ileykel masîr(masîru).

Gerçekten İbrahim’de ve ona uyanlarda sizin için güzel bir örnek vardır. Vaktiyle onlar kendi (azgın, zalim ve putperest) toplumlarına demişlerdi ki: “Kesinlikle biz sizden de Allah’ın yanı sıra bütün o taptıklarınızdan da uzağız. Sizin inandığınız her şeyi (putperestliği) reddediyoruz. Artık siz (putperestlik inancınızı bırakıp) bir tek Allah’a inanıncaya kadar bizimle sizin aranızda sürekli bir düşmanlık ve nefret belirmiştir. Yalnız İbrahim’in, (henüz men edilmemişken daha önce) babasına: “Senin için (Allah’tan) mutlaka istiğfarda (şefaatte, yani bağışlanma talebinde) bulunacağım, ama (buna rağmen) Allah’tan sana gelecek bir şeyi (azabı) önlemeye gücüm yetmez” sözü başka. (İşte onlar şöyle dua ederlerdi): Ey Rabbimiz! Ancak sana güvenip dayandık, içtenlikle yalnız sana yöneldik. Dönüş de ancak sanadır. *— İ. Aktaş

60:4

رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَاۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٥

Rabbenâ lâ tec’alnâ fitneten lillezîne keferû, vagfir lenâ rabbenâ, inneke entel azîzul hakîm(hakîmu).

Rabbimiz! Bizi, inkâr etmiş olanlar için deneme konusu kılma (bizi onlara karşı mağlup etme), bizi bağışla! Ey Rabbimiz! Kuşkusuz sen mutlak galipsin, doğru hüküm verensin.*— İ. Aktaş

60:5

لَقَدْ كَانَ لَـكُمْ ف۪يهِمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُوا اللّٰهَ وَالْيَوْمَ الْاٰخِرَۜ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَم۪يدُ۟ ٦

Lekad kâne lekum fîhim usvetun hasenetun li men kâne yercûllâhe vel yevmel âhire ve men yetevelle fe innallâhe huvel ganiyyul hamîd(hamîdu).

Muhakkak ki onlarda sizin için, Allah’ı ve âhiret gününü umanlar için güzel bir örnek vardır. O hâlde kim (örnek almaktan) yüz çevirecek olursa, (bilsin ki) şüphesiz Allah, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan ve övülmeye layık olandır.— İ. Aktaş

60:6

عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذ۪ينَ عَادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةًۜ وَاللّٰهُ قَد۪يرٌۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ٧

Asâllâhu en yec’ale beynekum ve beynellezîne âdeytum minhum meveddeh(meveddeten), vallâhu kadîr(kadîrun), vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Bakarsın, Allah sizinle onlardan kendilerine düşmanlık ettikleriniz arasında bir sevgi (bağı) oluşturur. Allah (her şeye) güç yetirendir. Allah, (çok) bağışlayandır, merhamet edendir.*— İ. Aktaş

60:7

لَا يَنْهٰيكُمُ اللّٰهُ عَنِ الَّذ۪ينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدّ۪ينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ اَنْ تَـبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُٓوا اِلَيْهِمْۜ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِط۪ينَ ٨

Lâ yenhâkumullâhu anillezîne lem yukâtilûkum fîd dîni ve lem yuhricûkum min diyârikum en teberrûhum ve tuksitû ileyhim, innallâhe yuhıbbul muksitîn(muksitîne).

Sizinle din (İslam) konusunda savaşmayan (size saldırmayan) ve sizi yurdunuzdan (vatanınızdan) çıkarmaya (bağımsızlığınıza göz dikip, temel insan haklarınızdan mahrum bırakmaya) uğraşmayan (inkârcı)lara (her zaman) iyilik yapmaktan ve (beşerî ilişkilerinizde) adil davranmaktan Allah sizi (asla) men etmez. Şüphesiz Allah ((dini, inancı, ideolojisi, ırkı, milliyeti, dili ve rengi ne olursa olsun her zaman ve herkese karşı) adil davrananları sever. *— İ. Aktaş

60:8

اِنَّمَا يَنْهٰيكُمُ اللّٰهُ عَنِ الَّذ۪ينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدّ۪ينِ وَاَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلٰٓى اِخْرَاجِكُمْ اَنْ تَوَلَّوْهُمْۚ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ٩

İnnemâ yenhâkumullâhu anillezîne kâtelûkum fîd dîni ve ahrecûkum min diyârikum ve zâherû alâ ıhrâcikum en tevellevhum, ve men yetevellehum fe ulâike humuz zâlimûn(zâlimûne).

Allah sizi, ancak (inancınızdan dolayı) din hakkında sizinle savaşmış (size saldırmış), sizi yurtlarınızdan çıkarmış ve çıkarılmanız için yardım etmiş olanları veli (yönetici, lider, temsilci vs.) edinmekten men eder. Kim onları veli (yönetici, lider ve temsilci) edinirse, işte onlar zalimlerin ta kendileridir. *— İ. Aktaş

60:9

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اِذَا جَٓاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّۜ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِا۪يمَانِهِنَّۚ فَاِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ اِلَى الْكُفَّارِۜ لَا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّۜ وَاٰتُوهُمْ مَٓا اَنْفَقُواۜ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اَنْ تَنْكِحُوهُنَّ اِذَٓا اٰتَيْتُمُوهُنَّ اُجُورَهُنَّۜ وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ وَسْـَٔلُوا مَٓا اَنْفَقْتُمْ وَلْيَسْـَٔلُوا مَٓا اَنْفَقُواۜ ذٰلِكُمْ حُكْمُ اللّٰهِۜ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْۜ وَاللّٰهُ عَل۪يمٌ حَك۪يمٌ ٠١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû izâ câekumul mû’minâtu muhâcirâtin femtehınû hunn(hunne), allâhu a’lemu bi îmânihinn(îmânihinne), fe in alimtimû hunne mû’minâtin fe lâ terciû hunne ilel kuffâr(kuffâri), lâ hunne hıllun lehum ve lâ hum yehıllûne le hunn(hunne), ve âtûhum mâ enfekû, ve lâ cunâha aleykum en tenkıhû hunne izâ âteytumû hunne ucûrehunn(ucûrehunne), ve lâ tumsikû bi isamil kevâfiri ves’elû mâ enfaktum vel yes’elû mâ enfekû, zâlikum hukmullâh(hukmullâhi), yahkumu beynekum, vallâhu alîmun hakîm(hakîmun).

Ey iman etmiş olanlar, inanan muhacir kadınlar size geldiklerinde (sığındığında) onları sınayın. Allah onların inançlarını çok iyi bilir. İmanlı olduklarını anlarsanız, onları inkârcılara geri göndermeyin. Ne bunlar onlara (inkârcılara) helaldir, ne de onlar (o inkârcılar) bunlara helaldir. İnkârcıların (kendilerinden boşanmış bulunan kadınlara) harcadıklarını onlara geri verin (onların hakkıdır). Bununla birlikte kendilerine (anlaşarak) mehirlerini verdiğiniz takdirde onlarla evlenmenizde size bir sakınca yoktur. (Ayrılmak isteyen veya inkârcılara sığınan) inkârcı kadınları da nikâhlarınızda tutmayın ve onlardan harcadıklarınızı isteyin (istemek sizin hakkınızdır). Onlar (inkârcılar) da size sığınan kadınlara harcadıklarını (sizden) istesinler (istemek onların da hakkıdır). Bu Allah’ın koyduğu hükümdür. Aranızda (doğru) hükmü Allah verir. Allah her şeyi bilen, doğru hüküm verendir.— İ. Aktaş

60:10

وَاِنْ فَاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ اَزْوَاجِكُمْ اِلَى الْـكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَاٰتُوا الَّذ۪ينَ ذَهَبَتْ اَزْوَاجُهُمْ مِثْلَ مَٓا اَنْفَقُواۜ وَاتَّقُوا اللّٰهَ الَّـذ۪ٓي اَنْتُمْ بِه۪ مُؤْمِنُونَ ١١

Ve in fâtekum şey’un min ezvâcikum ilel kuffâri fe âkabtum fe âtûllezîne zehebet ezvâcuhum misle mâ enfekû, vettekûllâhellezî entum bihî mû’minûn(mû’minûne).

Ve eğer sizin eşlerinizden dolayı bir şey (mehir) sizin elinizden çıkıp inkârcılara geçtiyse (söz konusu inkârcılar, sizden kendilerine gelen kadınların mehirlerini, bıraktıkları eşlerine geri ödemezlerse), sonra da (onlardan size gelip iman eden kadınların bıraktıkları eşlerine mehirlerini geri) ödeme sırası size gelince, o zaman eşleri (inkârcılara) gitmiş olanlara, infâk ettikleri kadar (mehri) siz (elinizde bulunan maldan) verin ve siz, kendisine iman etmiş olduğunuz Allah’a karşı gelmekten (Allah’ın emirlerine muhalefet etmekten) sakının.*— İ. Aktaş

60:11

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا جَٓاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلٰٓى اَنْ لَا يُشْرِكْنَ بِاللّٰهِ شَيْـٔاً وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْن۪ينَ وَلَا يَقْتُلْنَ اَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْت۪ينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَر۪ينَهُ بَيْنَ اَيْد۪يهِنَّ وَاَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْص۪ينَكَ ف۪ي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللّٰهَۜ اِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ٢١

Yâ eyyuhen nebiyyu izâ câekel mu'minâtu yubâyi'neke alâ en lâ yuşrikne billâhi şey'en ve lâ yesrikne ve lâ yeznîne ve lâ yaktulne evlâdehunne ve lâ ye'tîne bi buhtânin yefterînehu beyne eydîhinne ve erculihinne ve lâ ya'sîneke fî ma'rûfin fe bâyı'hunne vestagfirlehunnallâh(vestagfirlehunnallâhe) innallâhe gafûrun rahîm(rahîmun).

Ey Peygamber! (Yeni) inanan kadınlar; Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık (ve dolandırıcılık gibi öteki gayrimeşru yollarla kazanç elde) etmemek, zina etmemek, (kız) çocuklarını öldürmemek, elleri ve ayakları arasında bir iftira düzüp uydurmamak (gayrimeşru olan bir çocuğu kocalarına dayandırmamak), güzel ve yararlı bir iş konusunda isyan etmemek üzere sana biat etmek (söz vermek) için geldikleri zaman, onların biatlerini kabul et (çünkü İslam’ın adalet düzeninde, kadınlar da erkekler gibi hür ve asil bireylerdir) ve onlar için Allah’tan mağfiret dile! Şüphesiz Allah, bağışlayandır, merhamet edendir. *— İ. Aktaş

60:12

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَـئِسُوا مِنَ الْاٰخِرَةِ كَمَا يَـئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ اَصْحَابِ الْقُبُورِ ٣١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tetevellev kavmen gadıballâhu aleyhim kad yeisû minel âhireti kemâ yeisel kuffâru min ashâbil kubûr(kubûri).

Ey iman etmiş olanlar! (Yaptıkları zulüm ve kötülükler yüzünden) kendilerine Allah’ın azap etmesini dilediği bir topluluğu veli (yönetici, lider ve temsilci) edinmeyin; inkârcıların mezarlık halkından (ölmüş olanların yeniden dirilip dünyaya dönüşlerinden) ümit kestikleri gibi (iman etmemeleri ve yaptıkları kötülükler sebebiyle) onlar da ahiretten (ebedi yurttaki nasiplerinden, lütuf ve rahmetten, kurtuluştan) ümit kesmişlerdir. *— İ. Aktaş

60:13

Mümtehine

Not Ekle