Tekvir Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

اِذَا الشَّمْسُ كُـوِّرَتْۙۖ ١

İzeş şemsu kuvviret.

Güneş tortop olub karardıkda— S.Tevfik (1927)

81:1

وَاِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْۙۖ ٢

Ve izen nucûmun kederet.

Yıldızların parlaklığı zâil oldukda— S.Tevfik (1927)

81:2

وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۙۖ ٣

Ve izelcibâlu suyyiret.

Dağlar yürüdüldükde— S.Tevfik (1927)

81:3

وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۙۖ ٤

Ve izel ışâru uttılet.

Makbûl develer başıboş bırakıldıkda— S.Tevfik (1927)

81:4

وَاِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْۙۖ ٥

Ve izel vuhûşu huşiret.

Vuhûş toplandıkda— S.Tevfik (1927)

81:5

وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۙۖ ٦

Ve izel bihâru succiret.

Denizler kaynayub taşdıkda— S.Tevfik (1927)

81:6

وَاِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْۙۖ ٧

Ve izen nufûsu zuvvicet.

Nefisler hemcinsleriyle birleşdikde— S.Tevfik (1927)

81:7

وَاِذَا الْمَوْءُ۫دَةُ سُئِلَتْۙ ٨

Ve izel mev’udetu suilet.

Diri gömülen kızlardan suâl olundukda— S.Tevfik (1927)

81:8

بِاَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْۚ ٩

Bi eyyi zenbin kutilet.

Ne günâhla katl olundukları soruldukda— S.Tevfik (1927)

81:9

وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۙۖ ٠١

Ve izes suhufu nuşiret.

A'mâl defterleri neşr idildikde— S.Tevfik (1927)

81:10

وَاِذَا السَّمَٓاءُ كُشِطَتْۙۖ ١١

Ve izes semâu kuşitat.

Gökler yerinden oynadıkda— S.Tevfik (1927)

81:11

وَاِذَا الْجَح۪يمُ سُعِّرَتْۙۖ ٢١

Ve izel cahîmu su’ıret.

Cehennem kızdırıldıkda— S.Tevfik (1927)

81:12

وَاِذَا الْجَنَّةُ اُزْلِفَتْۙۖ ٣١

Ve izel cennetu uzlifet.

Cennet yaklaşdırıldıkda— S.Tevfik (1927)

81:13

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَٓا اَحْضَرَتْۜ ٤١

Alimet nefsün mâ ahdaret.

Herkes hayır ve şerden ne hazırladığını bilir.— S.Tevfik (1927)

81:14

فَلَٓا اُقْسِمُ بِالْخُنَّسِۙ ٥١

Fe lâ uksimu bil hunnes(hunnesi).

15,16. Gündüz görünmeyüb gice meydâna çıkan ve yürüyen yıldızlarla— S.Tevfik (1927)

81:15

اَلْجَوَارِ الْكُنَّسِۙ ٦١

El cevâril kunnes(kunnesi).

15,16. Gündüz görünmeyüb gice meydâna çıkan ve yürüyen yıldızlarla— S.Tevfik (1927)

81:16

وَالَّيْلِ اِذَا عَسْعَسَۙ ٧١

Vel leyli izâ as’as(as’ase).

Kararmağa başlayan gice ile— S.Tevfik (1927)

81:17

وَالصُّبْحِ اِذَا تَنَفَّسَۙ ٨١

Ves subhı izâ teneffes(teneffese).

Ağarmağa ibtidâr iden sabâh ile yemîn iderim ki— S.Tevfik (1927)

81:18

اِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَر۪يمٍۙ ٩١

İnnehu le kavlu resûlin kerîm(kerîmin).

Bu, bir rasûl-i kerîmin kavlidir.— S.Tevfik (1927)

81:19

ذ۪ي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَك۪ينٍۙ ٠٢

Zî kuvvetin ınde zil arşi mekîn(mekînin).

O, 'arş-ı 'azîm sâhibi 'indinde menzilet ve mekânet sâhibidir.— S.Tevfik (1927)

81:20

مُطَاعٍ ثَمَّ اَم۪ينٍۜ ١٢

Mutâın semme emîn(emînin).

Kendine itâ'at olunur ve o orada emîndir. (İşte Kur'ân böyle olan Cibrîl 'aleyhisselâmın getirüb teblîğ iylediği kelâmdır.)— S.Tevfik (1927)

81:21

وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍۚ ٢٢

Ve mâ sâhıbukum bi mecnûn(mecnûnin).

Ve sâhibiniz (Muhammed) dîvâne değildir.— S.Tevfik (1927)

81:22

وَلَقَدْ رَاٰهُ بِالْاُفُقِ الْمُب۪ينِۚ ٣٢

Ve lekad reâhu bil ufukıl mubîn(mubîni).

Cibrîl'i şekl-i aslîsinde âşikâr olarak ufk-u şarkda gördi.— S.Tevfik (1927)

81:23

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَن۪ينٍۚ ٤٢

Ve mâ huve alel gaybi bi danîn(danînin).

Ve (Muhammed) gâibden kendisine vahy olunan şeylere bahîl olmadı. (Ve vahiy olundığı gibi teblîğ iyledi).— S.Tevfik (1927)

81:24

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَج۪يمٍۚ ٥٢

Ve mâ huve bi kavli şeytânin recîm(recîmin).

O Kur'ân matrûd şeytânın kavli değildir.— S.Tevfik (1927)

81:25

فَاَيْنَ تَذْهَبُونَۜ ٦٢

Fe eyne tezhebûn(tezhebûne).

İmdi Ey Müşrikler! Hangi yola gidiyorsunuz?— S.Tevfik (1927)

81:26

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَم۪ينَۙ ٧٢

İn huve illâ zikrun lil âlemîn(âlemîne).

27,28. Ancak o, (Kur'ân) 'âlemler içün ve sizden dîni müstakîm olmağı isteyen içün bir mev'ızadır.— S.Tevfik (1927)

81:27

لِمَنْ شَٓاءَ مِنْكُمْ اَنْ يَسْتَق۪يمَ ٨٢

Li men şâe minkum en yestekîm(yestekîme).

27,28. Ancak o, (Kur'ân) 'âlemler içün ve sizden dîni müstakîm olmağı isteyen içün bir mev'ızadır.— S.Tevfik (1927)

81:28

وَمَا تَشَٓاؤُ۫نَ اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُ رَبُّ الْعَالَم۪ينَ ٩٢

Ve mâ teşâûne illâ en yeşâallâhu rabbul âlemîn(âlemîne).

Siz ancak rabbu'l 'âlemîn olan Allâh'ın dilediğini istersiniz. (O dilemedikce siz isteseniz bile fâidesi yokdur.)— S.Tevfik (1927)

81:29

Tekvir

Not Ekle