Ankebut Suresi

1

الٓمٓ ۠ ١

Elif lâm mîm.

Allâh latîf ve mecîddir. [¹]— S.Tevfik (1927)

29:1

2

اَحَسِبَ النَّاسُ اَنْ يُتْرَكُٓوا اَنْ يَقُولُٓوا اٰمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ ٢

E hasiben nâsu en yutrekû en yekûlû âmennâ ve hum lâ yuftenûn(yuftenûne).

Nâs, mücerred îmân itdik dimekle belâ ve mesâ'îble imtihân idilmeksizin terk olunurlar mı zan iderler?— S.Tevfik (1927)

29:2

3

وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللّٰهُ الَّذ۪ينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِب۪ينَ ٣

Ve lekad fetennellezîne min kablihim fe le ya’lemennellâhullezîne sadakû ve le ya’lemenel kâzibîn(kâzibîne).

Allâh îmânlarında sâdık olanlarla kâzibleri temyîz itmek içün onlardan evvel geçen akvâmı ibtilâ ve imtihân iyledi.— S.Tevfik (1927)

29:3

4

اَمْ حَسِبَ الَّذ۪ينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّـَٔاتِ اَنْ يَسْبِقُونَاۜ سَٓاءَ مَا يَحْكُمُونَ ٤

Em hasibellezîne ya’melûnes seyyiâti en yesbikûnâ, sâe mâ yahkumûn(yahkumûne).

Seyyiât (küfür ve me'âsî gibi fenâ şeyleri) işleyenler, bizi onları mücâzât itmekden geçirirler mi zan iderler. Ne fenâ hüküm itdiler.— S.Tevfik (1927)

29:4

5

مَنْ كَانَ يَرْجُوا لِقَٓاءَ اللّٰهِ فَاِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ لَاٰتٍۜ وَهُوَ السَّم۪يعُ الْعَل۪يمُ ٥

Men kâne yercû likâallâhi fe inne ecelallâhi leât(leâtin), ve huves semîul alîm(alîmu).

Her kim ki Allâh Te'âlâ'ya mülâkî olacağını ümîd ider bilsün ki Allâh'ın buna ta'yîn iylediği vakit yakındır ve o, işidir ve bilir.— S.Tevfik (1927)

29:5

6

وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِه۪ۜ اِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَم۪ينَ ٦

Ve men câhede fe innemâ yucâhidu li nefsihî, innallâhe le ganiyyun anil âlemîn(âlemîne).

Şehvet ve hevâsıyla veyâhud a'dâ ile cihâd iden kendi nefsi içün cihâd ider. (Sevâb ve mükâfâtı kendinedir) Tahkîk Allâh 'âlemlerden ganîdir.— S.Tevfik (1927)

29:6

7

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَحْسَنَ الَّذ۪ي كَانُوا يَعْمَلُونَ ٧

Vellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti le nukeffiranne anhum seyyiâtihim ve le necziyennehum ahsenellezî kânû ya’melûn(ya’melûne).

Îmân iden ve a'mâl-i sâliha işleyenlerin günâhlarını kefâret ideceğiz ve işlediklerinden daha iyisi ile mükâfât iyleyeceğiz.— S.Tevfik (1927)

29:7

8

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْناًۜ وَاِنْ جَاهَدَاكَ لِتُشْرِكَ ب۪ي مَا لَيْسَ لَكَ بِه۪ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَاۜ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٨

Ve vassaynel insâne bi vâlideyhi husnâ(husnen), ve in câhedâke li tuşrike bî mâ leyse leke bihî ilmun fe lâ tutı’humâ, ileyye merciukum fe unebbiukum bimâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Biz, insâna baba ve anasına hüsn-ü mu'âmele ve iyilik ile vasiyet itdik. Eğer sana bilmediğin şeyle bana şirk itmen içün cehd iderlerse onlara itâ'at itme. Cümlenizin merci'i banadır, işlediğiniz şeylerden size haber viririm. [¹]— S.Tevfik (1927)

29:8

9

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِي الصَّالِح۪ينَ ٩

Vellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti le nudhılennehum fîs sâlihîn(sâlihîne).

Îmân iden ve a'mâl-i sâliha işleyenleri sâlihler zümresine idhâl ideriz.— S.Tevfik (1927)

29:9

10

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ فَاِذَٓا اُو۫ذِيَ فِي اللّٰهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللّٰهِۜ وَلَئِنْ جَٓاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ اِنَّا كُنَّا مَعَكُمْۜ اَوَلَيْسَ اللّٰهُ بِاَعْلَمَ بِمَا ف۪ي صُدُورِ الْعَالَم۪ينَ ٠١

Ve minen nâsi men yekûlu âmennâ billâhi fe izâ ûziye fîllâhi ceale fitneten nâsi ke azâbillâh(azâbillâhî), ve le in câe nasrun min rabbike le yekûlunne innâ kunnâ meakum, e ve leysallâhu bi a’leme bi mâ fî sudûril âlemîn(âlemîne).

Nâsdan ba'zıları vardır ki Allâh'a îmân itdik dirler. Allâh yolunda dûçâr-ı ezâ olurlar ise insânların bu fitne ve ezâsını Allâh'ın 'azâbı gibi telâkkî iderler. Eğer rabbin tarafından nusret gelirse: "Biz sizinle berâber değil mi idk?" dirler. Allâh Te'âlâ herkesin kalbindekini herkesden eyi bilmez mi?— S.Tevfik (1927)