Enbiya Suresi

1

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ ف۪ي غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَۚ ١

Ikterebe lin nâsi hisâbuhum ve hum fî gafletin mu’ridûn(mu’ridûne).

Nâsa hesâbları vakti yaklaşdı. Halbuki onlar bundan gafletde ve onı düşünmekden yüz çevirmekdedirler.— S.Tevfik (1927)

21:1

2

مَا يَأْت۪يهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَۙ ٢

Mâ ye’tîhim min zikrin min rabbihim muhdesin illestemeûhu ve hum yel’abûn(yel’abûne).

Onlara rableri tarafından yeni bir zikir gelse (sûre nâzil olsa) onı istihzâ ider ve oynayarak dinlerler.— S.Tevfik (1927)

21:2

3

لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْۜ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰىۗ اَلَّذ۪ينَ ظَلَمُواۗ هَلْ هٰذَٓا اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُونَ ٣

Lâhiyeten kulûbuhum ve eserrûn necvellezîne zalemû hel hâzâ illâ beşerun mislukum, e fe te’tûnes sihre ve entum tubsırûn(tubsırûne).

Kalbleri gâfil ve teemmülden 'ârî oldığı halde nefislerine zulüm idenler (kâfirler) aralarında gizli meşveretle birbirlerine: "Bu Muhammed sizin gibi bir insân değil midir? Göz göre göre onun sihrine nasıl aldanıyorsunuz?" dirler.— S.Tevfik (1927)

21:3

4

قَالَ رَبّ۪ي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَٓاءِ وَالْاَرْضِۘ وَهُوَ السَّم۪يعُ الْعَل۪يمُ ٤

Kâle rabbî ya’lemul kavle fis semâi vel ardı ve huves semîul alîm(alîmu).

Peygamber: "Rabbim gökde ve yerde söylenen her sözi bilir. Allâh işidici ve bilicidir" didi.— S.Tevfik (1927)

21:4

5

بَلْ قَالُٓوا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍ بَلِ افْتَرٰيهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَٓا اُرْسِلَ الْاَوَّلُونَ ٥

Bel kâlû adgâsu ahlâmin belifterâhu bel huve şâır(şâırun), fel ye’tinâ bi âyetin kemâ ursilel evvelûn(evvelûne).

(Yine kâfirler aralarında) Muhammed'in bu iddi'âsı şübhesiz karmakarışık bir ru'yâdır, belki kendinden uydurub Allâh'a iftirâ ider, yâhud şâ'irdir. (Bu ihtimâller de vardır). Evvelki rasûllerin getirdikleri gibi bir mu'cize getirsün (görelim)" dirler.— S.Tevfik (1927)

21:5

6

مَٓا اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنَاهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ ٦

Mâ âmenet kablehum min karyetin ehleknâhâ, e fe hum yu’minûn(yu’minûne).

Kendilerinden evvel gelen akvâma, istedikleri gibi mu'cizeler geldiği halde îmân itmediklerinden onları helâk itmişdik. Bunlar (müşrikler, öyle mu'cizeler gelse) 'acabâ îmân iderler mi?— S.Tevfik (1927)

21:6

7

وَمَٓا اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالاً نُوح۪ٓي اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُٓوا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ٧

Ve mâ erselnâ kableke illâ ricâlen nûhî ileyhim fes’elû ehlez zikri in kuntum lâ ta’lemûn(ta’lemûne).

(Yâ Muhammed) Senden evvel gönderdiğimiz rasûller, kendilerine vahy iylediğimiz insânlar idiler. Siz bilmiyor iseniz Ehl-i Kitâb'ın 'ulemâsına sorunuz.— S.Tevfik (1927)

21:7

8

وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَداً لَا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِد۪ينَ ٨

Ve mâ cealnâhum ceseden lâ ye’kulûnet taâme ve mâ kânû hâlidîn(hâlidîne).

Biz onları (gönderdiğimiz rasûlleri) yemek yimez cesed kılmadık ve onlar dünyâda muhallede de değildiler.— S.Tevfik (1927)

21:8

9

ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنَاهُمْ وَمَنْ نَشَٓاءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِف۪ينَ ٩

Summe sadaknâhumul va’de fe enceynâhum ve men neşâu ve ehleknel musrifîn(musrifîne).

Sonra onlara va'dimizi icrâ ile kendilerini ve istediklerimizi kurtarub hevâ ve heveslerine ve şehevât-ı nefsâniyelerine tâbi' olarak nefislerini isrâf idenleri helâk iyledik.— S.Tevfik (1927)

21:9

10

لَقَدْ اَنْزَلْـنَٓا اِلَيْكُمْ كِتَاباً ف۪يهِ ذِكْرُكُمْۜ اَفَلَا تَعْقِلُونَ۟ ٠١

Lekad enzelnâ ileykum kitâben fîhi zikrukum, e fe lâ ta’kılûn(ta’kılûne).

Size, onda sizin zikriniz (selâmetinizi mûcib 'ibâdetiniz) bulunan kitâbı (Kur'ân'ı) indirdik. Bunı ta'akkul itmez misiniz?— S.Tevfik (1927)