Rum Suresi

1

الٓمٓ۠ ١

Elif lâm mîm.

Allâh latîf ve mecîddir.— S.Tevfik (1927)

30:1

2

غُلِبَتِ الرُّومُۙ ٢

Gulibetir rûm(rûmu).

Rumlar mağlûb oldılar.— S.Tevfik (1927)

30:2

3

ف۪ٓي اَدْنَى الْاَرْضِ وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَۙ ٣

Fî ednel ardı ve hum min ba’di galebihim se yaglibûn(yaglibûne).

Size yakın bir yerde, bu mağlûbiyetden sonra dokuz senede galebe ideceklerdir.— S.Tevfik (1927)

30:3

4

ف۪ي بِضْعِ سِن۪ينَۜ لِلّٰهِ الْاَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُۜ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَۙ ٤

Fî bıd’ı sinîn(sinîne), lillâhil emru min kablu ve min ba’d(ba’du), ve yevme izin yefrahul mu’minûn(mu’minûne).

Evel ve âhir emir Allâh'ındır. O günde mü'minler. Allâh'ın virdiği nusretle memnûn olurlar.— S.Tevfik (1927)

30:4

5

بِنَصْرِ اللّٰهِۜ يَنْصُرُ مَنْ يَشَٓاءُۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الرَّح۪يمُ ٥

Bi nasrillâh(nasrillâhi), yansuru men yeşâ’(yeşâu), ve huvel azîzur rahîm(rahîmu).

Allâh'ın nusretiyle, Allâh dilediğine nusret virir. O, intikâma kâdir ve kullarına rahîmdir.— S.Tevfik (1927)

30:5

6

وَعْدَ اللّٰهِۜ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ وَعْدَهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ٦

Va’dallâh(va’dallâhi), lâ yuhlifullâhu va’dehu ve lâkinne ekseren nâsi lâ ya’lemûn(ya’lemûne).

Allâh Te'âlâ bunı va'd itdi. Allâh va'dinde halef itmez ve lâkin nâsın ekserîsi bunı bilmezler.— S.Tevfik (1927)

30:6

7

يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِنَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَهُمْ عَنِ الْاٰخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ ٧

Ya’lemûne zâhiren minel hayâtid dunyâ, ve hum anil âhıreti hum gâfilûn(gâfilûne).

Onlar dünyâ hayâtından zâhir olan şeyleri bilirler ve âhiret umûrundan gâfillerdir.— S.Tevfik (1927)

30:7

8

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا ف۪ٓي اَنْفُسِهِمْ۠ مَا خَلَقَ اللّٰهُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَٓا اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُسَمًّىۜ وَاِنَّ كَث۪يراً مِنَ النَّاسِ بِلِقَٓائِ۬ رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ ٨

E ve lem yetefekkerû fî enfusihim, mâ halakallâhus semâvâti vel arda ve mâ beynehumâ illâ bil hakkı ve ecelin musemmâ(musemmen) ve inne kesîran minen nâsi bi likâi rabbihim le kâfirûn(kâfirûne).

Onlar, Allâh'ın gökleri ve yeri ve ikisi arasındaki şeyleri ancak hak olarak ve vakit ve zamân-ı mu'ayyen içün halk itdiğini kendi nefislerinde tefekkür itmezler mi? Tahkîk nâsdan ekserîsi rablerine mülâkî olacaklarını inkâr iderler.— S.Tevfik (1927)

30:8

9

اَوَلَمْ يَس۪يرُوا فِي الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِهِمْۜ كَانُٓوا اَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَاَثَارُوا الْاَرْضَ وَعَمَرُوهَٓا اَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَٓاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِۜ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُٓوا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَۜ ٩

E ve lem yesîrû fîl ardı fe yenzurû keyfe kâne âkıbetullezîne min kablihim, kânû eşedde minhum kuvveten, ve esârûl arda ve amerûhâ eksera mimmâ amerûhâ ve câethum rusuluhum bil beyyinât(beyyinâti), fe mâ kânallâhu li yazlimehum ve lâkin kânû enfusehum yazlimûn(yazlimûne).

Onlar arzda seyr u seyahat idüb kendilerinden evvelki kavimlerin 'âkıbeti nasıl oldığına nazar itmezler mi? O akvâm-ı sâlife kuvvet cihetinden onlardan daha şiddetli idiler. Arzı, onların i'mârlarından daha ziyâde eküb i'mâr iylediler. Ve onlara mu'cizât-ı zâhire ile rasûller geldi. Allâh Te'âlâ onlara zulüm ider olmadı ve lâkin kendi kendilerine zulüm itdiler.— S.Tevfik (1927)

30:9

10

ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذ۪ينَ اَسَٓاؤُا السُّٓوآٰى اَنْ كَذَّبُوا بِاٰيَاتِ اللّٰهِ وَكَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِؤُ۫نَ۟ ٠١

Summe kâne âkıbetellezîne esâus sûâ en kezzebû bi âyâtillâhi ve kânû bihâ yestehziûn(yestehziûne).

Sonra 'isyân idenlerin 'âkıbeti Allâh'ın âyetlerini tekzîb idüb onlarla istihzâ iylediklerinden pek fenâ bir 'ukûbet oldı.— S.Tevfik (1927)