Lokman Suresi

1

الٓمٓ۠ ١

Elif lâm mîm.

Allâh latîf ve mecîddir.— S.Tevfik (1927)

31:1

2

تِلْكَ اٰيَاتُ الْكِتَابِ الْحَك۪يمِۙ ٢

Tilke âyâtul kitâbil hakîm(hakîmi).

Bu âyetler hikmet ile mâlî olan kitâbın âyetleridir.— S.Tevfik (1927)

31:2

3

هُدًى وَرَحْمَةً لِلْمُحْسِن۪ينَۙ ٣

Huden ve rahmeten lil muhsinîn(muhsinîne).

3,4. Namâzlarını âdâb ve erkânıyla kılan ve zekâtlarını viren ve âhirete şek ve şübheden berî olarak inanan muhsinlere rehber-i hidâyet ve rahmetdir.— S.Tevfik (1927)

31:3

4

اَلَّذ۪ينَ يُق۪يمُونَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَۜ ٤

Ellezîne yukîmûnes salâte ve yu’tûnez zekâte ve hum bil âhıreti hum yûkinûn(yûkinûne).

3,4. Namâzlarını âdâb ve erkânıyla kılan ve zekâtlarını viren ve âhirete şek ve şübheden berî olarak inanan muhsinlere rehber-i hidâyet ve rahmetdir.— S.Tevfik (1927)

31:4

5

اُو۬لٰٓئِكَ عَلٰى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ٥

Ulâike alâ huden min rabbihim ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).

İşte o muhsinler rableri tarafından hidâyet üzeredirler ve felâh bulmuşlardır.— S.Tevfik (1927)

31:5

6

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَر۪ي لَهْوَ الْحَد۪يثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَب۪يلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۙ وَيَتَّخِذَهَا هُزُواًۜ اُو۬لٰٓئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُه۪ينٌ ٦

Ve minen nâsi men yeşterî lehvel hadîsi li yudılle an sebîlillâhi bi gayri ilmin ve yettehızehâ huzuvâ(huzuven), ulâike lehum azâbun muhîn(muhînun).

Nâsdab ba'zıları vardır ki bigayri 'ilmin Allâh'ın yolundan şaşırtmak ve âyetlerimizi istihzâ itmek içün bir takım efsâneleri satarlar. İşte onlara zelîl idici 'azâb vardır.— S.Tevfik (1927)

31:6

7

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيَاتُنَا وَلّٰى مُسْتَكْبِراً كَاَنْ لَمْ يَسْمَعْهَا كَاَنَّ ف۪ٓي اُذُنَيْهِ وَقْراًۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَل۪يمٍ ٧

Ve izâ tutlâ aleyhi âyâtunâ vellâ mustekbiren ke en lem yesma’hâ ke enne fî uzuneyhi vakrâ(vakran), fe beşşirhu bi azâbin elîm(elîmin).

Ona âyetlerimiz okundukda onı işitmiyormuş ve kulağında sağırlık varmış gibi geri döner ve yüzüni çevirir. Onı elemli 'azâb ile tebşîr it.[¹]— S.Tevfik (1927)

31:7

8

اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّع۪يمِۙ ٨

İnnellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti lehum cennâtun na’îm(na’îmi).

Şunlar ki îmân idüb 'amel-i sâlih işlediler. Onlara ni'metleri çok cennetler vardır.— S.Tevfik (1927)

31:8

9

خَالِد۪ينَ ف۪يهَاۜ وَعْدَ اللّٰهِ حَقاًّۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٩

Hâlidîne fîhâ, va’dallâhi hakkâ(hakkan), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).

Orada muhalled kalırlar. Allâh'ın va'di hakdır ve o, kâdir, gâlib ve muktezâ-yı hikmeti icrâ iyler.— S.Tevfik (1927)

31:9

10

خَلَقَ السَّمٰوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِي الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَم۪يدَ بِكُمْ وَبَثَّ ف۪يهَا مِنْ كُلِّ دَٓابَّةٍۜ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَٓاءِ مَٓاءً فَاَنْبَتْنَا ف۪يهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَر۪يمٍ ٠١

Halakas semâvâti bi gayri amedin terevnehâ ve elkâ fîl ardı revâsiye en temîde bikum ve besse fîhâ min kulli dâbbeh(dâbbetin), ve enzelnâ mines semâi mâen fe enbetnâ fîhâ min kulli zevcin kerîm(kerîmin).

Gökleri gördiğiniz gibi direksiz yaratdı ve temkîni içün arzda dağlar yapdı. Ve onda her dürlü hayvânı yapdı. Ve semâdan su inzâl idüb onunla arzda her dürlü menfa'atli otlar bitirdik.— S.Tevfik (1927)