Tur Suresi

1

وَالطُّورِۙ ١

Vet tûri.

Tûr-ı Sînâ— S.Tevfik (1927)

52:1

2

وَكِتَابٍ مَسْطُورٍۙ ٢

Ve kitâbin mestûrin.

2,3. Ve açık sahîfeye yazılı kitâb— S.Tevfik (1927)

52:2

3

ف۪ي رَقٍّ مَنْشُورٍۙ ٣

Fî rakkın menşûrin.

2,3. Ve açık sahîfeye yazılı kitâb— S.Tevfik (1927)

52:3

4

وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِۙ ٤

Vel beytil ma’mûri.

Beyt-i ma'mûr— S.Tevfik (1927)

52:4

5

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِۙ ٥

Ves sakfil merfûi.

Bu yüksek tavan. (Âsumân)— S.Tevfik (1927)

52:5

6

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِۙ ٦

Vel bahril mescûri.

Ve taşkın deniz hakkıyçün— S.Tevfik (1927)

52:6

7

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِـعٌۙ ٧

İnne azâbe rabbike le vâkı’un.

Rabbinin va'd olunan 'azâbı her halde vâki' olacakdır.— S.Tevfik (1927)

52:7

8

مَا لَهُ مِنْ دَافِـعٍۙ ٨

Mâ lehu min dâfiin.

Ve onı def' ve nen' idecek yokdur.— S.Tevfik (1927)

52:8

9

يَوْمَ تَمُورُ السَّمَٓاءُ مَوْراًۙ ٩

Yevme temûrus semâu mevren.

O günde ki gök fırıldak gibi döner.— S.Tevfik (1927)

52:9

10

وَتَس۪يرُ الْجِبَالُ سَيْراًۜ ٠١

Ve tesîrul cibâlu seyrâ(seyren).

Ve dağlar yerinden kopub havada uçar gibidir— S.Tevfik (1927)

52:10

11

فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّب۪ينَۙ ١١

Fe veylun yevme izin lil mukezzibîne.

11,12. O günde rasûllerini tekzîb iden ve dedikodılarla istihzâ iyleeyenlere şiddetli 'azâb mukarrerdir.— S.Tevfik (1927)

52:11

12

اَلَّذ۪ينَ هُمْ ف۪ي خَوْضٍ يَلْعَبُونَۢ ٢١

Ellezîne hum fî havdın yel’abûn(yel’abûne).

11,12. O günde rasûllerini tekzîb iden ve dedikodılarla istihzâ iyleeyenlere şiddetli 'azâb mukarrerdir.— S.Tevfik (1927)

52:12

13

يَوْمَ يُدَعُّونَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعاًّۜ ٣١

Yevme yude’ûne ilâ nâri cehenneme de’â(de’an).

Elleri ve ayakları bağlı başaşağı cehenneme atıldıkları günde— S.Tevfik (1927)

52:13

14

هٰذِهِ النَّارُ الَّت۪ي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ٤١

Hâzihin nârulletî kuntum bihâ tukezzibûn(tukezzibûne).

"Bu, dünyâda iken tekzîb iylediğiniz cehennemdir."— S.Tevfik (1927)

52:14

15

اَفَسِحْرٌ هٰذَٓا اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ٥١

E fe sihrun hâzâ em entum lâ tubsirûn(tubsirûne).

"Bu 'azâb sihir midir? Yoksa siz görmez misiniz?"— S.Tevfik (1927)

52:15

16

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُٓوا اَوْ لَا تَصْبِرُواۚ سَوَٓاءٌ عَلَيْكُمْۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٦١

Islevhâ fasbirû ev lâ tasbirû sevâun aleykum, innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

"Şimdi o cehenneme girin. Sabır itseniz ve sabır itmeyüb feryâd iyleseniz sizin içün müsâvîdir. Muhakkak işlediğiniz şeylerle mücâzât olunursunuz." denilür.— S.Tevfik (1927)

52:16

17

اِنَّ الْمُتَّق۪ينَ ف۪ي جَنَّاتٍ وَنَع۪يمٍۙ ٧١

İnnel muttekîne fî cennâtin ve naîmin.

Muttakîler cennetlerde ve ni'metlerde— S.Tevfik (1927)

52:17

18

فَاكِه۪ينَ بِمَٓا اٰتٰيهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَح۪يمِ ٨١

Fâkihîne bi mâ âtâhum rabbuhum, ve vekâhum rabbuhum azâbel cahîm(cahîmi).

Rablerinin ihsân iylediği şeylerle mesrûr ve lezzetyâb olurlar. Rableri onları cehennem 'azâbından vikâye itmişdir.— S.Tevfik (1927)

52:18

19

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَن۪ٓيـٔاً بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۙ ٩١

Kulû veşrebû henîen bi mâ kuntum ta’melûne.

Onlara: "Dünyâda iken işlediğiniz a'mâl-i sâlihanın mükâfâtı olarak 'âfiyetle yiyin ve için" denilür.— S.Tevfik (1927)

52:19

20

مُتَّكِـ۪ٔينَ عَلٰى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍۚ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ ع۪ينٍ ٠٢

Muttekiîne alâ sururin masfûfeh(masfûfetin), ve zevvecnâhum bi hûrin înin.

Saf saf dizilmiş tahtlar üzerinde dayanmış otururlar. Onları güzel gözli hûrilerle tezvîc iyleriz.— S.Tevfik (1927)

52:20

21

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِا۪يمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَٓا اَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍۜ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَه۪ينٌ ١٢

Vellezîne âmenû vettebeathum zurriyyetuhum bi îmânin elhaknâ bihim zurriyyetehum ve mâ eletnâhum min amelihim min şey’in, kullumriin bi mâ kesebe rehînun.

Dünyâda iken îmân idenlere, îmânda onlara tâbi' olan zürriyetlerini cennetde ilhâk iyleriz. 'Amellerinin mükâfâtından bir şey noksan itmeyiz. Herkes kendi kazandığına irişir.— S.Tevfik (1927)

52:21

22

وَاَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ٢٢

Ve emdednâhum bi fâkihetin ve lahmin mimmâ yeştehûn(yeştehûne).

Onlara gönüllerinin arzu iylediği ve iştihâlarının çekdiği meyveleri ve etleri ziyâdesiyle viririz.— S.Tevfik (1927)

52:22

23

يَتَنَازَعُونَ ف۪يهَا كَأْساً لَا لَغْوٌ ف۪يهَا وَلَا تَأْث۪يمٌ ٣٢

Yetenâzeûne fîhâ ke’sen lâ lagvun fîhâ ve lâ te’sîmun.

Cennetde onlar, serhoşlığı olmayan ve insânı günâha sokmayan şarâb kadehlerini aralarında te'âtî iderler.— S.Tevfik (1927)

52:23

24

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ۬ مَكْنُونٌ ٤٢

Ve yetûfu aleyhim gılmânun lehum ke ennehum lû’luun meknûnun.

Onların kendilerine mahsûs, el dokunmamış incilere benzer köleleri etrâfında dolaşub hidmet iderler.— S.Tevfik (1927)

52:24

25

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٥٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Birbirlerine dönüb dünyâdaki 'amellerinden suâl iderler.— S.Tevfik (1927)

52:25

26

قَالُٓوا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ ف۪ٓي اَهْلِنَا مُشْفِق۪ينَ ٦٢

Kâlû innâ kunnâ kablu fî ehlinâ muşfikîn(muşfikîne).

Ve: "Biz bundan evvel dünyâda ehlimiz arasında Allâh'ın 'azâbından korkardık."— S.Tevfik (1927)

52:26

27

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰينَا عَذَابَ السَّمُومِ ٧٢

Fe mennallâhu aleynâ ve vekânâ azâbes semûm(semûmi).

"Allâh Te'âlâ bize lütuf ve kerem buyurdı ve bizi zehirli 'azâbdan vikâye itdi."— S.Tevfik (1927)

52:27

28

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُۜ اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّح۪يمُ۟ ٨٢

İnnâ kunnâ min kablu ned’ûh(ned’ûhu), innehu huvel berrur rahîm(rahîmu).

"Biz evvelce O'na 'ibâdet ve du'â iderdik, çünki kullarına hayrı kesîr ve merhametlidir"— S.Tevfik (1927)

52:28

29

فَذَكِّرْ فَمَٓا اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍۜ ٩٢

Fe zekkir fe mâ ente bi ni’meti rabbike bi kâhinin ve lâ mecnûn(mecnûnin).

Yâ Muhammed! Onlara Kur'ân ile va'az ve nasîhata devâm ve sebât it. Sen rabbinin ni'meti ile ne kâhin ne de mecnûnsun.— S.Tevfik (1927)

52:29

30

اَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِه۪ رَيْبَ الْمَنُونِ ٠٣

Em yekûlûne şâirun neterabbesu bihî reybel menûni.

"O şâ'irdir, ona dehrin dönmesine (onun helâkine) intizâr idelim mi" dirler.— S.Tevfik (1927)

52:30

Tur

Not Ekle