Mülk Suresi

1

تَبَارَكَ الَّذ۪ي بِيَدِهِ الْمُلْكُۘ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌۙ ١

Tebârekellezî bi yedihil mulku ve huve alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).

Dünyâ ve âhiret mülki yed-i tasarruf ve kudretinde olan Allâh Te'âlâ her şeyden 'âlî ve yüksekdir, bütün hayrât ve berekât ona mahsûsdur. O her şeye kâdirdir.— S.Tevfik (1927)

67:1

2

اَلَّذ۪ي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيٰوةَ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلاًۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْغَفُورُۙ ٢

Ellezî halakal mevte vel hayâte li yebluvekum eyyukum ahsenu amelâ(amelen), ve huvel azî zul gafûr(gafûru).

Sizden hanginizin 'amelde daha iyi oldığınız bilinmek içün mevti ve hayâtı halk itdi. Allâh gâlib ve kâdir ve tevbe idenleri mağfiret idicidir.— S.Tevfik (1927)

67:2

3

اَلَّذ۪ي خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوَاتٍ طِبَاقاًۜ مَا تَرٰى ف۪ي خَلْقِ الرَّحْمٰنِ مِنْ تَفَاوُتٍۜ فَارْجِعِ الْبَصَرَۙ هَلْ تَرٰى مِنْ فُطُورٍ ٣

Ellezî halaka seb'a semâvâtin tibâkâ(tibâkan), mâ terâ fî halkır rahmâni min tefâvut(tefâvutin), ferciıl basara hel terâ min futûr(futûrin).

O Allâh yedi göği tabaka olarak halk itdi. Rahmân olan Allâh'ın halkında tefâvüt ve ihtilâf görmezsin, ona gözini çevirüb dikkatle bak, bir çatlak ve noksan görir misin?— S.Tevfik (1927)

67:3

4

ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ اِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئاً وَهُوَ حَس۪يرٌ ٤

Summerciıl basara kerreteyni yenkalib lieykel basaru hâsien ve huve hasîr(hasîrun).

Sonra iki kere daha ircâ'ı nazar it (tekrâr tekrâr bak) Onda bir halel görmediği cihetle nazarın yorgun ve argın olarak sana döner.— S.Tevfik (1927)

67:4

5

وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَٓاءَ الدُّنْيَا بِمَصَاب۪يحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُوماً لِلشَّيَاط۪ينِ وَاَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّع۪يرِ ٥

Ve lekad zeyyennes semâed dunyâ bi mesâbîha ve cealnâhâ rucûmen liş şeyâtîni ve a’tednâ lehum azâbes saîr(saîri).

Biz semâ-yı dünyâyı kandiller gibi yıldızlarla tezyîn iyledik ve onları şeytânlara recm kıldık ve şeytânlara cehennem 'azâbını da hazırladık.— S.Tevfik (1927)

67:5

6

وَلِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَۜ وَبِئْسَ الْمَص۪يرُ ٦

Ve lillezîne keferû bi rabbihim azâbu cehennem(cehenneme), ve bi’sel masîr(masîru).

Rablerine kâfir olanlara cehennem 'azâbı vardır. Cehennem ne fenâ gidilecek mahaldir.— S.Tevfik (1927)

67:6

7

اِذَٓا اُلْقُوا ف۪يهَا سَمِعُوا لَهَا شَه۪يقاً وَهِيَ تَفُورُۙ ٧

İzâ ulkû fîhâ semiû lehâ şehîkan ve hiye tefûr(tefûru).

Onlar cehenneme atıldıkları zamân, nârın kerîh uğultısını işidirler ve cehennem galeyân idüb taşacak gibi kabarır.— S.Tevfik (1927)

67:7

8

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۜ كُلَّمَٓا اُلْقِيَ ف۪يهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَٓا اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذ۪يرٌ ٨

Tekâdu temeyyezu minel gayz(gayzi), kullemâ ulkıye fîhâ fevcun seelehum hazenetuhâ e lem ye’tikum nezîr(nezîrun).

Cehennem o kâfirlere gayzından az kalsun dağıla, her kere ki oraya küffârdan bir takım atılur. Onlara cehennemin hâzinleri (bekçileri): "Size (dünyâda iken bu 'azâbla korkudan) rasûl gelmedi mi?" diye sorarlar.— S.Tevfik (1927)

67:8

9

قَالُوا بَلٰى قَدْ جَٓاءَنَا نَذ۪يرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍۚ اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا ف۪ي ضَلَالٍ كَب۪يرٍ ٩

Kâlû belâ kad câenâ nezîrun fe kezzebnâ ve kulnâ mâ nezzelallâhu min şey'in entum illâ fî dalâlin kebîr(kebîrin).

Onlar da: "Evet geldi ve biz onı tekzîb itdik ve 'Allâh bir şey inzâl itmedi, siz muhakkak büyük dalâletdesiniz' didik."— S.Tevfik (1927)

67:9

10

وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ اَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا ف۪ٓي اَصْحَابِ السَّع۪يرِ ٠١

Ve kâlû lev kunnâ nesmeu ev na'kılu mâ kunnâ fî ashâbis saîr(saîri).

"Eğer biz rasûlün sözlerini dinleyüb anlamış olsa idik cehennem ehlinden olmazdık" dirler.— S.Tevfik (1927)