Tahrim Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَٓا اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغ۪ي مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ١

Yâ eyyuhen nebiyyu lime tuharrimu mâ ehallallâhu lek(leke), tebtegî merdâte ezvâcik(ezvâcike), vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Ey Nebî! Zevcelerinin rızâsını isteyerek Allâh'ın sana helâl itdiği şeyi ne içün kendine harâm idersin? Allâh gafûr rahîmdir.— S.Tevfik (1927)

66:1

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَـكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰيكُمْۚ وَهُوَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ ٢

Kad faradallâhu lekum tehillete eymânikum, vallâhu mevlâkum, ve huvel alîmul hakîm(hakîmu).

Allâh yemînlerinizi (kefâretle) açacağını size farz kıldı. (Kefâretle yemîn sâkıt olur.) Allâh mevlânız ve dostunuzdur. Kullarının 'aczini bilir ve ef'âlinde hakîmdir.— S.Tevfik (1927)

66:2

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِه۪ حَد۪يثاًۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِه۪ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَاَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِه۪ قَالَتْ مَنْ اَنْبَاَكَ هٰذَاۜ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَل۪يمُ الْخَب۪يرُ ٣

Ve iz eserren nebiyyu ilâ ba’dı ezvâcihî hadîsâ(hadîsen), fe lemmâ nebbeet bihî ve azherehullâhu aleyhi arrefe ba’dahu ve a’rada an ba’d(ba’dın), fe lemmâ nebbeehâ bihî kâlet men enbeeke hâzâ, kâle nebbeeniyel alîmul habîr(habîru).

Vaktâ ki nebî, zevcelerinden ba'zına (Hafsa bint Ömer'e) gizli bir sözi söyledi. O, o sözi (Aişe'ye) haber virmekle Allâh, Rasûlüne (bu vak'ayı) izhâr buyurdı. Rasûl bunun bir kısmını söylemeyüb bir kısmını zevcesine bildirdikde o: "Bunı sana kim haber virdi?" didi. Rasûl de: "Her şeyi bilen ve haberdâr olan bildirdi" cevâbını virdi.— S.Tevfik (1927)

66:3

اِنْ تَتُوبَٓا اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰيهُ وَجِبْر۪يلُ وَصَالِـحُ الْمُؤْمِن۪ينَۚ وَالْمَلٰٓئِكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَه۪يرٌ ٤

İn tetûbâ ilâllâhi fe kad sagat kulûbukumâ, ve in tezâherâ aleyhi fe innallâhe huve mevlâhu ve cibrîlu ve sâlihul mû’minîn(mû’minîne), vel melâiketu ba’de zâlike zahîr(zahîrun).

Eğer ikiniz (Hafsa ve Aişe) Allâh'a tevbe ider iseniz (eyi idersiniz) Çünki kalbleriniz doğrıdan meyil itmişdir. Eğer (tevbe itmeyüb de) rasûlüne karşı birbirine müzâheret iyler iseniz tahkîk Allâh Te'âlâ onun mevlâsıdır. Cibrîl ve mü'minlerin sâlihleri de onun dostlarıdır ve bütün bunlardan sonra da melekler onun zahîri ve yardımcısıdırlar.— S.Tevfik (1927)

66:4

عَسٰى رَبُّهُٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُبْدِلَهُٓ اَزْوَاجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِمَاتٍ مُؤْمِنَاتٍ قَانِتَاتٍ تَٓائِبَاتٍ عَابِدَاتٍ سَٓائِحَاتٍ ثَيِّبَاتٍ وَاَبْكَاراً ٥

Asâ rabbuhû in tallakakunne en yubdilehû ezvâcen hayren min kunne muslimâtin mû’minâtin kânitâtin tâibâtin âbidâtin sâihâtin seyyibâtin ve ebkârâ(ebkâren).

Eğer o (Rasûl) sizi tatlîk ider ise rabbinin ona, size bedel sizden daha hayırlı müslime, mü'mine, mutî'a, tâibe, 'âbide, sâime, seyyibe ve bâkire zevceler virmesi me'mûldür. [¹]— S.Tevfik (1927)

66:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا قُٓوا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْل۪يكُمْ نَاراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰٓئِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللّٰهَ مَٓا اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû kû enfusekum ve ehlîkum nâren vakûduhân nâsu vel hicâretu aleyhâ melâiketun gılâzun şidâdun lâ ya’sûnallâhe mâ emerehum ve yef’alûne mâ yu’merûne.

Ey Mü'minler! Kendi nefsinizi, evlâd ve 'ıyâlinizi mahrûkâtı insânlar ve taşlar (taş kömüri) olan cehennemden koruyınız. O cehennemin üzerinde haşîn ve şedîd melekler vardır ki emir iylediği şeyde Allâh'a 'âsî olmazlar ve emr olunduklarını icrâ iderler.— S.Tevfik (1927)

66:6

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ۟ ٧

Yâ eyyuhâllezîne keferû lâ ta’tezirûl yevm(yevme), innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Ey Kâfirler! Bugün i'tizâr itmeyiniz. (Dünyâda iken aldandık, bizi iğfâl itdiler ve sâire gibi.) Muhakkak sûretde 'amelinizin cezâsını çekeceksiniz.— S.Tevfik (1927)

66:7

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا تُوبُٓوا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاًۜ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّـَٔاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا مَعَهُۚ نُورُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْد۪يهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّـنَٓا اَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ٨

Yâ eyyuhâllezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhilekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru, yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meah(meahu), nûruhum yes'â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).

Ey Mü'minler! Bir daha günâh işlememeğe kat'iyyen 'azim itmiş olanlar gibi Allâh'a tevbe idin. Me'mûldür ki rabbiniz seyyiâtınızı 'afv ide. O günde (kıyâmet gününde) Allâh Nebi'yi ve onunla berâber olanları hacîl ve mağmûm itmez. Onların nûrları önlerinde ve sağ taraflarında yürür. "Yâ Rabbî! Bizim nûrumuzı artır. Ve bizi mağfiret buyur, tahkîk sen her şeye kâdirsin" dirler.— S.Tevfik (1927)

66:8

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِق۪ينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۜ وَمَأْوٰيهُمْ جَهَنَّمُۜ وَبِئْسَ الْمَص۪يرُ ٩

Yâ eyyuhen nebiyyu câhidil kuffâre vel munâfikîne vagluz aleyhim, ve me’vâhum cehennem(cehennemu), ve bi’sel masîr(masîru).

Ey Nebî! Küffârla ve münâfıklarla cihâd it, ve onlara şiddet ve gılzet göster. Onların gidecekleri yer cehennemdir. Orası ne fenâ ve çirkin yerdir.— S.Tevfik (1927)

66:9

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوحٍ وَامْرَاَتَ لُوطٍۜ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـٔاً وَق۪يلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِل۪ينَ ٠١

Dareballâhu meselen lillezîne keferûmreete nûhın vemreete lût(lûtın), kânetâ tahte abdeyni min ibâdinâ sâlihayni fe hânetâhumâ fe lem yugniyâ anhumâ minallâhi şey’en ve kîledhulen nâre mead dâhılîn(dâhilîne).

Allâh Te'âlâ Nûh ve Lût'un zevcelerini kâfirlere mesel darb itdi. Bunların ikisi de sâlih kullarımızdan iki kulun taht-ı nikâhında idiler. Onlara hıyânet iylediklerinden Rasûl zevceleri olmaları onları Allâh'ın 'azâbından kurtarmadı. Ve onlara: "Cehenneme girenler ile berâber girin" denildi.— S.Tevfik (1927)

66:10

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۢ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ ل۪ي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّن۪ي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِه۪ وَنَجِّن۪ي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِم۪ينَۙ ١١

Ve dareballâhu meselen lillezîne âmenûmreete fir’avn(fir’avne), iz kâlet rabbibni lî indeke beyten fîl cenneti ve neccinî min fir’avne ve amelihî ve neccinî minel kavmiz zâlimîn(zâlimîne).

Ve Allâh Te'âlâ mü'minler içün de Fir'avn'ın zevcesini (Asiye'yi) mesel darb itdi. (Asiye) Yâ Rabbî! Benim içün cennetde 'ind-i ilâhiyende bir hâne binâ buyur ve beni Fir'avn'dan, 'amelinden ve zâlim olan kavimden kurtar." didi.— S.Tevfik (1927)

66:11

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّت۪ٓي اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا ف۪يهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِه۪ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِت۪ينَ ٢١

Ve meryemebnete ımrânelletî ahsanet fercehâ fe nefahnâ fîhi min rûhınâ ve saddekat bi kelimâti rabbihâ ve kutubihî ve kânet minel kânitîn(kânitîne).

Ve 'İmrân'ın kızı Meryem'i de (darb-ı mesel buyurdı). O, dâmen-i 'ismetini haramdan ve fuhuşdan hıfz iylediği cihetle biz ona rûhumuzdan nefh itdik. Ve rabbinin kelimâtını, kitâbları tasdîk iyledi ve Allâh'ın emrine itâ'at idenlerden oldı..— S.Tevfik (1927)

66:12

Tahrim

Not Ekle