İsra Suresi

1

سُبْحَانَ الَّـذ۪ٓي اَسْرٰى بِعَبْدِه۪ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذ۪ي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ اٰيَاتِنَاۜ اِنَّهُ هُوَ السَّم۪يعُ الْبَص۪يرُ ١

Subhânellezî esrâ bi abdihî leylen minel mescidil harâmi ilel mescidil aksallezî bâreknâ havlehu li nuriyehu min âyâtinâ, innehu huves semîul basîr(basîru).

Tenzîh ve takdîs idin o Allâh'ı ki âyetlerimizden (kudret ve 'azamet-i ilâhiyeye delâlet iden şeylerden) ba'zılarını göstermek içün kulunı (Muhammed'i) gice vakti Mescid-i Harâm'dan Mescid-i Aksâ'ya götürdi. Allâh işidici ve bilicidir. [¹]— S.Tevfik (1927)

17:1

2

وَاٰتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِبَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ اَلَّا تَتَّخِذُوا مِنْ دُون۪ي وَك۪يلاًۜ ٢

Ve âteynâ mûsel kitâbe ve cealnâhu huden li benî isrâîle ellâ tettehızû min dûnî vekîlâ(vekîlen).

Mûsâ'ya Tevrât'ı virdik ve onı benden gayrısını kendinize hâfız ve vekîl ittihâz itmeniz sizin içün Benî İsrâil'e rehber-i hidâyet kıldık.— S.Tevfik (1927)

17:2

3

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍۜ اِنَّهُ كَانَ عَبْداً شَكُوراً ٣

Zurriyyete men hamelnâ mea nûh(nûhin), innehu kâne abden şekûrâ(şekûren).

Nûh ile berâber sefîneye bindirdiklerimizin zürriyetini rab veyâ kendinize vekîl ittihâz itmeyiniz ('îsâ ve Üzeyr ki Nûh ile berâber garkdan kurtulanların ahfâdıdır. Onları ilâh ittihâz itmeyiniz.) Nûh şükür idici bir kul idi.— S.Tevfik (1927)

17:3

4

وَقَضَيْنَٓا اِلٰى بَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْـلُنَّ عُـلُواًّ كَب۪يراً ٤

Ve kadaynâ ilâ benî isrâîle fîl kitâbi le tufsidunne fîl ardı merreteyni ve le ta’lunne uluvven kebîrâ(kebîren).

Biz Benî İsrâîl'e yeryüzünde iki def'a fesâd ideceksiniz ve pek büyük bir büyüklük (kibir ve gurur) veyâhud halka zulüm iyleyeceksiniz diye kitâbda hüküm yazdık.— S.Tevfik (1927)

17:4

5

فَاِذَا جَٓاءَ وَعْدُ اُو۫لٰيهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَاداً لَنَٓا اُو۬ل۪ي بَأْسٍ شَد۪يدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِۜ وَكَانَ وَعْداً مَفْعُولاً ٥

Fe izâ câe va’du ûlâhumâ beasnâ aleykum ibâden lenâ ulîbe’sin şedîdin fe câsû hılâled diyâr(diyâri), ve kâne va’den mef’ûlâ(mef’ûlen).

Birinci fesâdın cezâsı vakti geldikde üzerinize kullarımızdan büyük kuvvet ve satvet sâhibi birini gönderdik. Memleketin her tarafında sizi aradılar. Bu, her halde vâki' olacak bir va'd idi. [¹]— S.Tevfik (1927)

17:5

6

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنَاكُمْ بِاَمْوَالٍ وَبَن۪ينَ وَجَعَلْنَاكُمْ اَكْثَرَ نَف۪يراً ٦

Summe redednâ lekumul kerrete aleyhim ve emdednâkum bi emvâlin ve benîne ve cealnâkum eksere nefîrâ(nefîren).

Sonra size gâlibiyeti i'âde itdik, mallar ve evlâdlar ile imdâd iyledik ve nüfûsunuzı artırdık.— S.Tevfik (1927)

17:6

7

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ وَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۜ فَاِذَا جَٓاءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسُٓؤُ۫ا وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْب۪يراً ٧

İn ahsentum ahsentum li enfusikum ve in ese’tum fe lehâ, fe izâ câe va’dul âhıreti li yesûu vucûhekum ve li yedhulûl mescide kemâ dehalûhu evvele merretin ve li yutebbirû mâ alev tetbîrâ(tetbîren).

Eğer iyilik ider iseniz kendi nefsinize iyilik idersiniz. Fenâlık iderseniz yine kendi nefsinizedir. İkincinin vakt-i 'ikâbı geldikde, kabahatlerinin âsârını yüzünüzde göstermeleri, ilk def'a girdikleri gibi Mescid'e girmeleri, gâlib olanları büyük bir sûretde tedmîr ve helâk itmeleri içün size kuvvetli kulumızı gönderdik. [¹]— S.Tevfik (1927)

17:7

8

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُمْ عُدْنَاۢ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِر۪ينَ حَص۪يراً ٨

Asâ rabbukum en yerhamekum, ve in udtum udnâ, ve cealnâ cehenneme lil kâfirîne hasîrâ(hasîren).

Me'mûldur ki bu ikinci 'ikâbdan sonra rabbiniz size merhamet ide. Eğer (küfür ve hilâfa) 'avdet ider iseniz biz de ('azâb ve 'ikâba) 'avdet ideriz. Ve biz cehennemi kâfirlere mahsûs kıldık.— S.Tevfik (1927)

17:8

9

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْد۪ي لِلَّت۪ي هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِن۪ينَ الَّذ۪ينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْراً كَب۪يراًۙ ٩

İnne hâzel kur’âne yehdî lilletî hiye akvemu ve yubeşşirul mu’minînellezîne ya’melûnes sâlihâti enne lehum ecren kebîrâ(kebîren).

Tahkîk bu Kur'ân, en kuvvetli bir dîne hidâyet ider ve sâlih a'mâl işleyen mü'minleri, onlara büyük mükâfât oldığı ile tebşîr iyler.— S.Tevfik (1927)

17:9

10

وَاَنَّ الَّذ۪ينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَاباً اَل۪يماً۟ ٠١

Ve ennellezîne lâ yu’minûne bil âhıreti a’tednâ lehum azâben elîmâ(elîmen).

Ve âhirete îmân itmeyenlere elemli 'azâb hazırladığımızı haber viririz.— S.Tevfik (1927)