Kıyame Suresi

1

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ ١

Lâ uksimu bi yevmil kıyâmeh(kıyâmeti).

Kıyâmet güniyle kasem iderim.— S.Tevfik (1927)

75:1

2

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ٢

Ve lâ uksimu bin nefsil levvâmeh(levvâmeti).

Ve kendine dâimâ levm iden nefs ile kasem iderim.— S.Tevfik (1927)

75:2

3

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ ٣

E yahsebul insânu ellen necmea ızâ meh(mehu).

İnsân zan ider mi ki biz onun dağılmış kemiklerini cem' idemeyiz?— S.Tevfik (1927)

75:3

4

بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ ٤

Belâ kâdirîne alâ en nusevviye benâ neh(nehu).

Evet: Biz onun parmaklarını bile toplayub yeniden yapmağa kâdiriz. [¹]— S.Tevfik (1927)

75:4

5

بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ ٥

Bel yurîdul insânu li yefcure emâmeh(emâmehu).

(Buna kudretimizi bilir) ve fakat insân önündeki ba's ve neşri inkâr itmek ister.— S.Tevfik (1927)

75:5

6

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ ٦

Yes’elu eyyâne yevmul kıyâmeh(kıyâmeti).

(Tûl-i emele düşerek) Ve: "Kıyâmet ne vakit olacak?" diye sorar. (İstihzâ ile)— S.Tevfik (1927)

75:6

7

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ ٧

Fe izâ berikal basar(basaru).

Korkudan ve hayretden gözler parladığı— S.Tevfik (1927)

75:7

8

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ ٨

Ve hasefel kamer(kameru).

Ayın ziyâsı gidüb karârdığı— S.Tevfik (1927)

75:8

9

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ ٩

Ve cumiaş şemsu vel kamer(kameru).

9,10. Güneş ve ay birleşdiği zamân insân: "Bundan kaçacak yer nerededir?" dir.— S.Tevfik (1927)

75:9

10

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ ٠١

Yekûlul insânu yevme izin eynel meferr(meferru).

9,10. Güneş ve ay birleşdiği zamân insân: "Bundan kaçacak yer nerededir?" dir.— S.Tevfik (1927)

75:10

11

كَلَّا لَا وَزَرَۚ ١١

Kellâ lâ vezer(vezere).

Hayır (Allâh'ın 'azâbından) kaçub saklanacak yer yokdur.— S.Tevfik (1927)

75:11

12

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ ٢١

İlâ rabbike yevme izinil mustekar(mustekarru).

O günde cümlenin karârgahı rabbinin 'indindedir.— S.Tevfik (1927)

75:12

13

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ ٣١

Yunebbeul insânu yevme izin bimâ kaddeme ve ahhar(ahhâre).

O günde insâna evvelce gönderdiği a'mâli ve arkasında bırakdığı hayrât ve emvâli haber virilür.— S.Tevfik (1927)

75:13

14

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ ٤١

Belil insânu alâ nefsihî basîreth(basîretun).

14,15. İnsân her ne kadar ma'zeretler dermeyân ider ise kendi nefsine basîrdir. (Kendi hâlini temamiyle bilir.)— S.Tevfik (1927)

75:14

15

وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ ٥١

Ve lev elkâ meâzîreh(meâzîrehu).

14,15. İnsân her ne kadar ma'zeretler dermeyân ider ise kendi nefsine basîrdir. (Kendi hâlini temamiyle bilir.)— S.Tevfik (1927)

75:15

16

لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ ٦١

Lâ tuharrik bihî lisâneke li ta’cele bihî.

Sana Kur'ân vahy olunur iken 'acele iderek lisânını oynatma.— S.Tevfik (1927)

75:16

17

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ ٧١

İnne aleynâ cem’ahu ve kur’ânehu.

Onun kalbinde cem'i ve lisânında isbâtı bize 'âiddir.— S.Tevfik (1927)

75:17

18

فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ ٨١

Fe izâ kara’nâhu fettebi’kur’ânehu.

Biz sana Kur'ân'ı (vâsıta-i Cibrîl ile) okudığımız zamân o Kur'ân'a teb'iyet it. (Sen de kendi kendine oku)— S.Tevfik (1927)

75:18

19

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ ٩١

Summe inne aleynâ beyânehu.

Sonra sana müşkil olanı beyân ve îzâh bizim 'uhdemizdedir.— S.Tevfik (1927)

75:19

20

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ ٠٢

Kellâ bel tuhıbbûnel âcileh(âcilete).

Öyle yapma. ('Acele itme). Belki siz 'aceleyi, ondan dolayı dünyâyı seversiniz.— S.Tevfik (1927)

75:20

21

وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ ١٢

Ve tezerûnel âhıreh(âhirete).

Ve âhireti terk ve ihmâl idersiniz.— S.Tevfik (1927)

75:21

22

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ ٢٢

Vucûhun yevme izin nâdıreh(nâdıretun).

22,23. O günde yüzler vardır ki mesrûr veyâ parlak olub rablerine bilâ-hicâb nazar idicilerdir.— S.Tevfik (1927)

75:22

23

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ ٣٢

İlâ rabbihâ nâzıreh(nâziretun).

22,23. O günde yüzler vardır ki mesrûr veyâ parlak olub rablerine bilâ-hicâb nazar idicilerdir.— S.Tevfik (1927)

75:23

24

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ ٤٢

Ve vucûhun yevme izin bâsireth(bâsiretun).

24,25. Ve yüzler vardır ki çirkin ve buruşuk olub onları üzerlerindeki yükden bel kemiklerini kırılmış zan idersin.— S.Tevfik (1927)

75:24

25

تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ ٥٢

Tezunnu en yuf’ale bihâ fâkıreh(fâkıretun).

24,25. Ve yüzler vardır ki çirkin ve buruşuk olub onları üzerlerindeki yükden bel kemiklerini kırılmış zan idersin.— S.Tevfik (1927)

75:25

26

كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ ٦٢

Kellâ izâ belegatit terâkıy(terâkıye).

26,27. Hayır (böyle olmaz) rûh boğaza geldiği ve hâzır olanlara: "Bunı 'ilâc idecek kim vardır?" dinildiği vakitde— S.Tevfik (1927)

75:26

27

وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ ٧٢

Ve kîle men râk(râkın).

26,27. Hayır (böyle olmaz) rûh boğaza geldiği ve hâzır olanlara: "Bunı 'ilâc idecek kim vardır?" dinildiği vakitde— S.Tevfik (1927)

75:27

28

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ ٨٢

Ve zanne ennehul firâk(firâku).

Hasta bunun dünyâdan firâk ve ayrılmak zamânı oldığını bilir.— S.Tevfik (1927)

75:28

29

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ ٩٢

Velteffetis sâku bis sâk(sâkı).

Ve hâlet-i nez'in şiddetinden baçakları birbirine dolaşır.— S.Tevfik (1927)

75:29

30

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟ ٠٣

İlâ rabbike yevme izinil mesâk(mesâku).

O günde mahall-i sevk rabbinedir.— S.Tevfik (1927)

75:30

Kıyame

Not Ekle