Şura Suresi

1

حٰمٓ ١

Hâ mim.

1,2. Hükmüm, mülküm, 'ilmim, sem'im ve kudretim hakkı içün.— S.Tevfik (1927)

42:1

2

عٓسٓقٓ۠ ٢

Ayn sin kâf.

1,2. Hükmüm, mülküm, 'ilmim, sem'im ve kudretim hakkı içün.— S.Tevfik (1927)

42:2

3

كَذٰلِكَ يُوح۪ٓي اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكَۙ اللّٰهُ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٣

Kezâlike yûhî ileyke ve ilellezîne min kablikellâhul azîzul hakîm(hakîmu).

Gâlib ve kâdir ve emir ve tedbîrinde hakîm olan, sana ve senden evvelki peygamberlere böyle vahy ider:— S.Tevfik (1927)

42:3

4

لَهُ مَا فِي السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۜ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظ۪يمُ ٤

Lehu mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve huvel aliyyul azîm(azîmu).

Göklerde ve yerde olanların cümlesi O'nundur ve O pek yüksek ve pek büyükdür.— S.Tevfik (1927)

42:4

5

تَكَادُ السَّمٰوَاتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَالْمَلٰٓئِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْاَرْضِۜ اَلَٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّح۪يمُ ٥

Tekâdus semâvâtu yetefattarne min fevkıhinne vel melâiketu yusebbihûne bi hamdi rabbihim ve yestagfirûne li men fîl ard(ardı), e lâ innellâhe huvel gafûrur rahîm(rahîmu).

Allâh'a şirk veyâ veled isnâd idilmesinden dolayı gökler az kaldı ki yarıla ve parçalana. Halbuki melâike rablerinin hamdiyle O'nı tesbîh ve tenzîh iderler ve arzda olan insânlar içün O'ndan mağfiret taleb iylerler. Âgâh olun ki Allâh Te'âlâ gafûr rahîmdir.— S.Tevfik (1927)

42:5

6

وَالَّذ۪ينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِه۪ٓ اَوْلِيَٓاءَ اللّٰهُ حَف۪يظٌ عَلَيْهِمْۘ وَمَٓا اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَك۪يلٍ ٦

Vellezînettehazû min dûnihî evliyâllâhu hafîzun aleyhim ve mâ ente aleyhim bi vekîl(vekîlin).

Şunlar ki Allâh Te'âlâ'dan gayrı dost ve ma'bûd ittihâz iderler, Allâh onların a'mâl ve ahvâline vâkıfdır, üzerlerine gözci ve muhâfızdır. Ve Yâ Muhammed! Sen onlar üzerine vekîl değilsin.— S.Tevfik (1927)

42:6

7

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَٓا اِلَيْكَ قُرْاٰناً عَرَبِياًّ لِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لَا رَيْبَ ف۪يهِۜ فَر۪يقٌ فِي الْجَنَّةِ وَفَر۪يقٌ فِي السَّع۪يرِ ٧

Ve kezâlike evhaynâ ileyke kur’ânen arabiyyen li tunzire ummel kurâ ve men havlehâ ve tunzire yevmel cem’i lâ reybe fîh(fîhi), ferîkun fîl cenneti ve ferîkun fîs saîr(saîri).

Ve her rasûle kendi lisânıyla vahy iylediğimiz gibi sana da, ehl-i Mekke'yi ve havâlîsinde olanları, vukû'unda şek ve şübhe olmayan kıyâmet günüyle inzâr idesin içün 'arabî Kur'ân'ı vahy iyledik. O günde insânlardan bir fırka cennetde ve bir fırka da (kâfirler) cehennemdedirler.— S.Tevfik (1927)

42:7

8

وَلَوْ شَٓاءَ اللّٰهُ لَجَعَلَهُمْ اُمَّةً وَاحِدَةً وَلٰكِنْ يُدْخِلُ مَنْ يَشَٓاءُ ف۪ي رَحْمَتِه۪ۜ وَالظَّالِمُونَ مَا لَهُمْ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَص۪يرٍ ٨

Ve lev şâallâhu le cealehum ummeten vâhıdeten ve lâkin yudhilu men yeşâu fî rahmetih(rahmetihî), vez zâlimûne mâ lehum min velîyyin ve lâ nasîr(nasîrin).

Eğer Allâh istemiş olsa idi bütün insânları bir tek ümmet kılardı. Ve lâkin dilediğini rahmetine idhâl ider. Ve zâlimlere dost ve yardımcı yokdur.— S.Tevfik (1927)

42:8

9

اَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِه۪ٓ اَوْلِيَٓاءَۚ فَاللّٰهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَهُوَ يُحْـيِ الْمَوْتٰىۘ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ۟ ٩

Emittehazû min dûnihî evliyâe, fallâhu huvel velîyyu ve huve yuhyîl mevtâ ve huve alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).

Kâfirler Allâh'dan gayrı dost mı ittihâz iylediler? Dost ancak Allâh'dır ve O mevtâyı dirildir. Allâh her şeye kâdirdir.— S.Tevfik (1927)

42:9

10

وَمَا اخْتَلَفْتُمْ ف۪يهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهُٓ اِلَى اللّٰهِۜ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبّ۪ي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۗ وَاِلَيْهِ اُن۪يبُ ٠١

Ve mahteleftum fîhi min şey’in fe hukmuhû ilallâh(ilallâhi), zâlikumullâhu rabbî aleyhi tevekkeltu ve ileyhi unîb(unîbu).

Herhangi bir şeyde ihtilâf ider iseniz onun hükmi ve faslı Allâh Te'âlâ'ya 'âiddir. Rabbim işte böyle Allâh'dır. O'na tevekkül ider ve O'na teveccüh ve rücû' iylerim.— S.Tevfik (1927)