Fatır Suresi

1

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ فَاطِرِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ جَاعِلِ الْمَلٰٓئِكَةِ رُسُلاً اُو۬ل۪ٓي اَجْنِحَةٍ مَثْنٰى وَثُلٰثَ وَرُبَاعَۜ يَز۪يدُ فِي الْخَلْقِ مَا يَشَٓاءُۜ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ١

Elhamdu lillâhi fâtırıs semâvâti vel ardı câilil melâiketi rusulen ulî ecnihatin mesnâ ve sulâse ve rubâa, yezîdu fîl halkı mâ yeşâu, innallâhe alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).

Hamd, gökleri ve yeri yokdan var iden ve melâikeyi ikişer, üçer, dörder kanadlı elçiler kılan ve halkda dilediği kadar ziyâde iden Allâh Te'âlâ'ya mahsûsdur. Tahkîk Allâh her şeye kâdirdir.— S.Tevfik (1927)

35:1

2

مَا يَفْتَحِ اللّٰهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَاۚ وَمَا يُمْسِكْۙ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِه۪ۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٢

Mâ yeftehillâhu lin nâsi min rahmetin fe lâ mumsike lehâ, ve mâ yumsik fe lâ mursile lehu min ba’dih(ba’dihî), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).

Allâh'ın nâsa açdığı rahmetini tutub men' idecek, tutub men' iylediğini de O'ndan başka irsâl ve i'tâ iyleyecek kimse yokdur. O, emir ve hükmünde gâlib, hakîm-i mutlakdır.— S.Tevfik (1927)

35:2

3

يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْۜ هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللّٰهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَٓاءِ وَالْاَرْضِۜ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَۘ فَاَنّٰى تُؤْفَكُونَ ٣

Yâ eyyuhen nâsuzkurû ni’metallâhi aleykum, hel min hâlikın gayrullâhi yerzukukum mines semâi vel ard(ardı), lâ ilâhe illâ huve fe ennâ tû’fekûn(tû’fekûne).

Ey Nâs! Allâh'ın size olan ni'metlerini zikr idin. Sizi gökden ve yerden rızıklandıran Allâh'dan gayrı bir ilâh var mıdır? O'ndan gayrı ilâh yokdur. Böyle iken nasıl şirk ile iftirâ idersiniz?— S.Tevfik (1927)

35:3

4

وَاِنْ يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَۜ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُورُ ٤

Ve in yukezzibûke fe kad kuzzibet rusulun min kablik(kablike), ve ilâllâhi turceul umûr(umûru).

Yâ Muhammed! Ekser müşrikler seni tekzîb iderlerse (bunun içün müteessir olma). Senden evvel geçen rasûller de tekzîb olundılar. Umûrun kâffesi Allâh Te'âlâ'ya râci' olur.— S.Tevfik (1927)

35:4

5

يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا۠ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُورُ ٥

Yâ eyyuhen nâsu inne va’dallâhi hakkun fe lâ tegurrennekumul hayâtud dunyâ, ve lâ yegurrennekum billâhil garûr(garûru).

Ey Nâs! Tahkîk Allâh'ın va'di hakdır. Sizi hayât-ı dünyâ mağrur itmesün. Sizi aldadıcı, Allâh ile aldatmasun. (Şeytân, "Allâh mağfiret ider, siz keyfinize bakın" gibi şeylerle sizi iğfâl itmesün).— S.Tevfik (1927)

35:5

6

اِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُواًّۜ اِنَّمَا يَدْعُوا حِزْبَهُ لِيَكُونُوا مِنْ اَصْحَابِ السَّع۪يرِۜ ٦

İnneş şeytâne lekum aduvvun fettehızûhu aduvvâ(aduvven), innemâ yed’û hızbehu li yekûnû min ashâbis seîr(seîri).

Şeytân sizin içün düşmandır. Onı düşman ittihâz idiniz. O kendi tarafdârlarını cehennem ehlinden olmağa da'vet ider.— S.Tevfik (1927)

35:6

7

اَلَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَهُمْ عَذَابٌ شَد۪يدٌۜ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاَجْرٌ كَب۪يرٌ۟ ٧

Ellezîne keferû lehum azâbun şedîd(şedîdun), vellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti lehum magfiretun ve ecrun kebîr(kebîrun).

Kâfirlere şiddetli 'azâb ve mü'min olub a'mâl-i sâliha işleyenlere de mağfiret ve büyük mükâfât vardır.— S.Tevfik (1927)

35:7

8

اَفَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُٓوءُ عَمَلِه۪ فَرَاٰهُ حَسَناًۜ فَاِنَّ اللّٰهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَٓاءُ وَيَهْد۪ي مَنْ يَشَٓاءُۘ فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَرَاتٍۜ اِنَّ اللّٰهَ عَل۪يمٌ بِمَا يَصْنَعُونَ ٨

E fe men zuyyine lehu sûu amelihî fe reâhu hasenâ(hasenen), fe innallâhe yudıllu men yeşâu ve yehdî men yeşâu, fe lâ tezheb nefsuke aleyhim haserât(haserâtin), innallâhe alîmun bimâ yesneûn(yesneûne).

Fenâ 'ameli kendisine tezyîn kılınub onı eyi gören (mazhar-ı hidâyet ve tevfîk olan gibi midir?) Allâh Te'âlâ dilediğini idlâl ve dilediğini hidâyet ider. Nefsin onların üzerine dûçâr-ı hasret olmasun. (Dalâletlerine gam yeme). Allâh onların işlediklerinden haberdârdır.— S.Tevfik (1927)

35:8

9

وَاللّٰهُ الَّـذ۪ٓي اَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُث۪يرُ سَحَاباً فَسُقْنَاهُ اِلٰى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَاَحْيَيْنَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۜ كَذٰلِكَ النُّشُورُ ٩

Vallâhullezî, erseler rîyâha fe tusîru sehâben fe suknâhu ilâ beledin meyyitin fe ahyeynâ bihil arda ba’de mevtihâ, kezâliken nuşûr(nuşûru).

O Allâh'dır ki rüzgârları gönderüb bulutları kaldırır, onı ulu bir beldeye sevk idüb arzı ölümünden sonra onunla ihyâ ideriz. İşte ba's ve neşir de böyledir.— S.Tevfik (1927)

35:9

10

مَنْ كَانَ يُر۪يدُ الْعِزَّةَ فَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ جَم۪يعاًۜ اِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِـحُ يَرْفَعُهُۜ وَالَّذ۪ينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّـَٔاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَد۪يدٌۜ وَمَكْرُ اُو۬لٰٓئِكَ هُوَ يَبُورُ ٠١

Men kâne yurîdul izzete fe lillâhil izzetu cemîâ(cemîan), ileyhi yes’adul kelimut tayyibu vel amelus sâlihu yerfeuh(yerfeuhu), vellezîne yemkurûnes seyyiâti lehum azâbun şedîd(şedîdun), ve mekru ulâike huve yebûr(yebûru).

'İzzet isteyen kimse (Allâh'a itâ'at itsün). Çünki 'izzetin cümlesi Allâh Te'âlâ içündür. (İnsânı yalnız O 'azîz idebilir.) Kelime-i tayyibe O'na su'ûd ider ve 'amel-i sâlih onı huzûr-u hâlika kaldırır. Fenâ şeyleri gizlice düşünüb mekr idenlere şiddetli 'azâb vardır ve onların mekri ve hîlesi fâsid ve te'sîrsizdir.— S.Tevfik (1927)