Nisa Suresi

1

يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذ۪ي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالاً كَث۪يراً وَنِسَٓاءًۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذ۪ي تَسَٓاءَلُونَ بِه۪ وَالْاَرْحَامَۜ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَق۪يباً ١

Yâ eyyuhân nâsuttekû rabbekumullezî halakakum min nefsin vâhidetin ve halaka minhâ zevcehâ ve besse minhumâ ricâlen kesîran ve nisââ(nisâen), vettekûllâhellezî tesâelûne bihî vel erhâm(erhâme). İnnallâhe kâne aleykum rakîbâ(rakîben).

Ey İnsânlar! Sizi bir tek nefisden (Âdem'den) yaradan ve zevcesini de (Havvâ'yı da) ondan halk iden ve her ikisinden bir çok erkekler ve kadınlar hâsıl idüb yeryüzine yayan rabbinizden (ona şirkden, emrine muhâlefetden) sakınınız. O rabbiniz ki birbirinizden bir şey istedikde onun ismiyle (Allâh içün diyerek) isteyiniz. Ve erhâmı (akrabâlığı) da o talebde vesîle kılınız (akrabâlığımız hâtırı içün dirsiniz) yâhud erhâmda da ittikâ idiniz (sıla-i rahmi kesmekden, akrabâya eyiliği ve meveddeti kat' itmekden sakınınız) Allâh Te'âlâ sizin özrinize gözcidir. (Bütün hareketlerinizi takdîr ve kalblerinizdeki hâtırâtı da bilir)— S.Tevfik (1927)

4:1

2

وَاٰتُوا الْيَتَامٰٓى اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَب۪يثَ بِالطَّيِّبِۖ وَلَا تَأْكُلُٓوا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْۜ اِنَّهُ كَانَ حُوباً كَب۪يراً ٢

Ve âtûl yetâmâ emvâlehum ve lâ tetebeddelûl habîse bit tayyîb(tayyîbi), ve lâ te’kulû emvâlehum ilâ emvâlikum. İnnehu kâne hûben kebîrâ(kebîran).

Yetîmlere (bâliğ ve idâreye kâdir olmadıkları zamân) mallarını viriniz. Ve fenâyı eyi ile değişdirmeyiniz (yetîmin eyi malını alub yerine fenâ mal koymayınız). Onların mallarını kendi mallarınızla karışdırub yimeyiniz. Bu (virmemek, yimek ve değişdirmek) Allâh Te'âlâ 'indinde pek büyük bir günâhdır. [²]— S.Tevfik (1927)

4:2

3

وَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تُـقْسِطُوا فِي الْيَتَامٰى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَٓاءِ مَثْنٰى وَثُلٰثَ وَرُبَاعَۚ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْۜ ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَلَّا تَعُولُواۜ ٣

Ve in hıftum ellâ tuksitû fîl yetâmâ fenkihû mâ tâbe lekum minen nisâi mesnâ ve sulâse ve rubâa, fe in hıftum ellâ ta’dilû fe vâhideten ev mâ meleket eymânukum. Zâlike ednâ ellâ teûlû.

Eğer yetîmlerde 'adâlet idememekden korkarsanız [¹] size hoş gelen kadınlardan ikişer, üçer ve dörder nikâh idiniz.[²] Eğer onlar arasında 'adâlet idememekden korkarsanız bir tek ile iktifâ iyleyiniz. Veyâhud taht-ı temellükünüzde bulunan câriyeden alınız [³] Bu, (bir tek zevce veyâ câriye) sizin 'adâletden sapmamanıza daha yakındır.— S.Tevfik (1927)

4:3

4

وَاٰتُوا النِّسَٓاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةًۜ فَاِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَن۪ٓيـٔاً مَر۪ٓيـٔاً ٤

Ve âtûn nisâe sadukâtihinne nıhleh(nıhleten). Fe in tıbne lekum an şey’in minhu nefsen fe kulûhu henîen merîâ(merîan).

Nikâhınıza aldığınız kadınların mihrini (bedel-i nikâhı) gönül hoşluğı ve rızâ ile viriniz (müşkülât çıkarmayınız) Eğer onlar (zevceler) kendi rızâlarıyla bedel-i nikâhdan bir şey terk iderler ise onı helâl olarak yiyiniz.— S.Tevfik (1927)

4:4

5

وَلَا تُؤْتُوا السُّفَـهَٓاءَ اَمْوَالَكُمُ الَّت۪ي جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيَاماً وَارْزُقُوهُمْ ف۪يهَا وَاكْسُوهُمْ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً ٥

Ve lâ tu’tûs sufehâe emvâlekumulletî cealallâhu lekum kıyâmen verzukûhum fîhâ veksûhum ve kûlû lehum kavlen ma’rûfâ(ma’rûfen).

Cenâb-ı Hakk'ın sizin içün sebeb-i kıyâm ve medâr-ı ma'îşet kıldığı malınızı, (yetîmlerden veyâ evlâd ve 'ıyâlinizden) sefîhlere (idâre idemeyüb isrâf ve zâyi' ideceklere) virmeyiniz [²] Onları ondan rızıklandırınız (yedirüb içiriniz) ve giydiriniz. Onlara güzel ve müstahsin sözler söyleyiniz. (Fenâ ve çirkin mu'âmelede, ağır sözlerde bulunmayınız)— S.Tevfik (1927)

4:5

6

وَابْتَلُوا الْيَتَامٰى حَتّٰٓى اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُٓوا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْۚ وَلَا تَأْكُلُوهَٓا اِسْرَافاً وَبِدَاراً اَنْ يَكْـبَرُواۜ وَمَنْ كَانَ غَنِياًّ فَلْيَسْتَعْفِفْۚ وَمَنْ كَانَ فَق۪يراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِۜ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوا عَلَيْهِمْۜ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَس۪يباً ٦

Vebtelûl yetâmâ hattâ izâ belagûn nikâh(nikâha), fe in ânestum minhum ruşden fedfeû ileyhim emvâlehum, ve lâ te’kulûhâ isrâfen ve bidâren en yekberû. Ve men kâne ganiyyen felyesta’fif, ve men kâne fakîran felye’kul bil ma’rûf(ma’rûfi). Fe izâ defa’tum ileyhim emvâlehum fe eşhidû aleyhim. Ve kefâ billâhi hasîbâ(hasîben).

Yetîmleri tecrübe ve imtihân idiniz. Nikâh çağına (bulûğa veyâ onbeş veyâ onsekiz yaşına) vâsıl olduklarında onlarda tedbîr ve idâreye kâbiliyet görir iseniz o zamân mallarını kendilerine viriniz. Eytâmın mallarını isrâf iderek "büyür de malını benden alır" mülâhazasıyla yimeyiniz. Zengîn olan (velî ve vasî) yetîmin malından 'iffet itsün (yimesün) fakîr olan da hadd-i ma'rûf dâiresinde (hidmetin ücreti kadar) yisün. Yetîmlere mallarını teslîm iylediğiniz zamân üzerlerine şâhid tutunuz. Allâh Te'âlâ hesâb sorıcı olarak kâfîdir. (Sizden Allâh bu hesâbları sorar)— S.Tevfik (1927)

4:6

7

لِلرِّجَالِ نَص۪يبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالْاَقْرَبُونَۖ وَلِلنِّسَٓاءِ نَص۪يبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالْاَقْرَبُونَ مِمَّا قَلَّ مِنْهُ اَوْ كَثُرَۜ نَص۪يباً مَفْرُوضاً ٧

Lir ricâli nasîbun mimmâ terakel vâlidâni vel akrabûne, ve lin nisâi nasîbun mimmâ terakel vâlidâni vel akrabûne mimmâ kalle minhu ev kesur(kesura). Nasîben mefrûdâ(mefrûdan).

Baba, ana ve akrabânın terk itdiği şeylerden (mîrâsdan) erkekler için nasîb vardır. Terekenin azından ve çoğundan, farz olundığı vecihle (hissedârdır. Ve taksîm olunur) [¹]— S.Tevfik (1927)

4:7

8

وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُو۬لُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتَامٰى وَالْمَسَاك۪ينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً ٨

Ve izâ hadaral kısmete ulûl kurbâ vel yetâmâ vel mesâkînu ferzukûhum minhu ve kûlû lehum kavlen ma’rûfâ(ma’rûfen).

Terekenin taksîmi vaktinde (mîrâscılardan başka) karâbeti olanlar, yetîmler, fakîrler hazır olurlar ise (gönüllerini almak ve sevindirmek içün) onları terekeden rızıklandırınız. (Bir şey viriniz) Ve onlara kavl-i ma'rûf ile (kusura bakmayınız, azı çoğa sayınız ve sâire gibi) söyleyiniz. [¹]— S.Tevfik (1927)

4:8

9

وَلْيَخْشَ الَّذ۪ينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعَافاً خَافُوا عَلَيْهِمْۖ فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَلْيَقُولُوا قَوْلاً سَد۪يداً ٩

Velyahşellezîne lev terakû min halfihim zurriyeten dıâfen hâfû aleyhim, felyettekûllâhe velyekûlû kavlen sedîdâ(sedîdan).

Arkalarında (vefâtlarından sonra) za'îf zürriyetler (evlâdlar) terk itseler onların üzerine (fakr ve ihtiyâc içinde kalmalarından) korkanlar Allâh'dan korkub ittikâ itsünler, doğrı ve hak sözleri söylesünler. [²]— S.Tevfik (1927)

4:9

10

اِنَّ الَّذ۪ينَ يَأْكُلُونَ اَمْوَالَ الْيَتَامٰى ظُلْماً اِنَّمَا يَأْكُلُونَ ف۪ي بُطُونِهِمْ نَاراًۜ وَسَيَصْلَوْنَ سَع۪يراً۟ ٠١

İnnellezîne ye’kulûne emvâlel yetâmâ zulmen innemâ ye’kulûne fî butûnihim nârâ(nâran). Ve se yaslevne seîrâ(seîran).

Zâlim ile (haksız olarak) yetîmlerin mallarını yiyenlerin yedikleri ve karınlarına doldurdukları şey ateşdir. Onlar yakında alevli ateşe (yalınlı cehenneme) vâsıl ve dâhil olurlar.— S.Tevfik (1927)