Tur Suresi

1

وَالطُّورِۙ ١

Vet tûri.

Ṭūr‐ı Sīnā ḥaḳḳı‐çun,— S. Meal (1534)

52:1

2

وَكِتَابٍ مَسْطُورٍۙ ٢

Ve kitâbin mestûrin.

daḫı yazılmış kitāb ḥaḳḳı‐çun,— S. Meal (1534)

52:2

3

ف۪ي رَقٍّ مَنْشُورٍۙ ٣

Fî rakkın menşûrin.

açılmış deride,— S. Meal (1534)

52:3

4

وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِۙ ٤

Vel beytil ma’mûri.

Beyt‐i Ma‘mūr ḥaḳḳı‐çun,— S. Meal (1534)

52:4

5

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِۙ ٥

Ves sakfil merfûi.

daḫı yüce saḳf ḥaḳḳı‐çun ki göklerdür,— S. Meal (1534)

52:5

6

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِۙ ٦

Vel bahril mescûri.

daḫı ṭolu deñiz ḥaḳḳı‐çun,— S. Meal (1534)

52:6

7

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِـعٌۙ ٧

İnne azâbe rabbike le vâkı’un.

Tañrı Ta‘ālā ‘aẕābı olaçaḳdur.— S. Meal (1534)

52:7

8

مَا لَهُ مِنْ دَافِـعٍۙ ٨

Mâ lehu min dâfiin.

Aña def‘ idici da[ḫı] yoḳdur.— S. Meal (1534)

52:8

9

يَوْمَ تَمُورُ السَّمَٓاءُ مَوْراًۙ ٩

Yevme temûrus semâu mevren.

Ol gün ki gökler ditreye ḳatı ditremek— S. Meal (1534)

52:9

10

وَتَس۪يرُ الْجِبَالُ سَيْراًۜ ٠١

Ve tesîrul cibâlu seyrâ(seyren).

ve ṭaġlar seyr ide yirinden ḳopup.— S. Meal (1534)

52:10

11

فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّب۪ينَۙ ١١

Fe veylun yevme izin lil mukezzibîne.

Vāy ol günde yalancılar ḥāline.— S. Meal (1534)

52:11

12

اَلَّذ۪ينَ هُمْ ف۪ي خَوْضٍ يَلْعَبُونَۢ ٢١

Ellezîne hum fî havdın yel’abûn(yel’abûne).

Anlar ki bāṭıl işlerde oynarlardı.— S. Meal (1534)

52:12

13

يَوْمَ يُدَعُّونَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعاًّۜ ٣١

Yevme yude’ûne ilâ nâri cehenneme de’â(de’an).

Ol gün ki da‘vet olunalar cehennem odına yüzleri üstine.— S. Meal (1534)

52:13

14

هٰذِهِ النَّارُ الَّت۪ي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ٤١

Hâzihin nârulletî kuntum bihâ tukezzibûn(tukezzibûne).

Eyidile anlara ki: Bu oddur ki siz anı yalanladuñuz.— S. Meal (1534)

52:14

15

اَفَسِحْرٌ هٰذَٓا اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ٥١

E fe sihrun hâzâ em entum lâ tubsirûn(tubsirûne).

Bu daḫı cāẕūluḳdur. Yā siz görmez misiz?— S. Meal (1534)

52:15

16

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُٓوا اَوْ لَا تَصْبِرُواۚ سَوَٓاءٌ عَلَيْكُمْۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٦١

Islevhâ fasbirû ev lâ tasbirû sevâun aleykum, innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Yanuñuz odda, ḳatlanuñuz yā ḳatlanmañuz berāberdür üstüñüze. Siz cezāgörmezsiz, illā ‘amelüñüz cezāsını.— S. Meal (1534)

52:16

17

اِنَّ الْمُتَّق۪ينَ ف۪ي جَنَّاتٍ وَنَع۪يمٍۙ ٧١

İnnel muttekîne fî cennâtin ve naîmin.

Taḥḳīḳ müttaḳīler, uçmaḳlar içinde ve ni‘metler içindedürler.— S. Meal (1534)

52:17

18

فَاكِه۪ينَ بِمَٓا اٰتٰيهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَح۪يمِ ٨١

Fâkihîne bi mâ âtâhum rabbuhum, ve vekâhum rabbuhum azâbel cahîm(cahîmi).

Leẕẕetler bulurlar Tañrıları ne virdügi bile. Daḫı ḳurtardı anları cehennem‘aẕābından.— S. Meal (1534)

52:18

19

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَن۪ٓيـٔاً بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۙ ٩١

Kulû veşrebû henîen bi mâ kuntum ta’melûne.

yiñüz ve içüñüz ṣaġlıġ‐ıla ‘amelüñüz sebebi‐y‐ile.— S. Meal (1534)

52:19

20

مُتَّكِـ۪ٔينَ عَلٰى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍۚ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ ع۪ينٍ ٠٢

Muttekiîne alâ sururin masfûfeh(masfûfetin), ve zevvecnâhum bi hûrin înin.

Ṭayanurlar taḫtlar üstinde ṣıralaşup. Daḫı anlara evlendürdük ḥūrī ḳızları‐nı.— S. Meal (1534)

52:20

21

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِا۪يمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَٓا اَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍۜ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَه۪ينٌ ١٢

Vellezîne âmenû vettebeathum zurriyyetuhum bi îmânin elhaknâ bihim zurriyyetehum ve mâ eletnâhum min amelihim min şey’in, kullumriin bi mâ kesebe rehînun.

Daḫı ol kişiler ki īmān getürdiler, anlara uydurduḳ ẕürriyetlerini īmānda,anlara ulaşdurduḳ ẕürriyetlerini, daḫı eksiltmedük anlaruñ ‘amellerindenhīç nesne. Her kişi öz ‘ameline dutudur.— S. Meal (1534)

52:21

22

وَاَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ٢٢

Ve emdednâhum bi fâkihetin ve lahmin mimmâ yeştehûn(yeştehûne).

Daḫı arturduḳ anlara çoḳ yemişler ve etler yürekleri dilegenden.— S. Meal (1534)

52:22

23

يَتَنَازَعُونَ ف۪يهَا كَأْساً لَا لَغْوٌ ف۪يهَا وَلَا تَأْث۪يمٌ ٣٢

Yetenâzeûne fîhâ ke’sen lâ lagvun fîhâ ve lâ te’sîmun.

Biri birinden anda ḳadeḥler ṭolu şarābdan ki anda ḫumār ve serḫoş‐luḳ yoḳdur.— S. Meal (1534)

52:23

24

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ۬ مَكْنُونٌ ٤٢

Ve yetûfu aleyhim gılmânun lehum ke ennehum lû’luun meknûnun.

Gezdürür anı anlar üstine oġlanlar, özlerine ṭapucılar. Ṣanaṣın anlar incü‐dür, ṣadefde ṣaḳlanmış.— S. Meal (1534)

52:24

25

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٥٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Daḫı iḳbāl idüp biri birine ṣorışalar.— S. Meal (1534)

52:25

26

قَالُٓوا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ ف۪ٓي اَهْلِنَا مُشْفِق۪ينَ ٦٢

Kâlû innâ kunnâ kablu fî ehlinâ muşfikîn(muşfikîne).

Eyideler: Biz bundan burun dünyāda ehlümüzden ḳorḳarduḳ ‘iṣyāndan.— S. Meal (1534)

52:26

27

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰينَا عَذَابَ السَّمُومِ ٧٢

Fe mennallâhu aleynâ ve vekânâ azâbes semûm(semûmi).

Pes minnet itdi Tañrı Ta‘ālā bize. Daḫı bizi ḳurtardı semūm ‘aẕābından.— S. Meal (1534)

52:27

28

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُۜ اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّح۪يمُ۟ ٨٢

İnnâ kunnâ min kablu ned’ûh(ned’ûhu), innehu huvel berrur rahîm(rahîmu).

Biz bundan [burun] dünyāda aña ṭaparduḳ. Taḥḳīḳ ol iḥsān idicidür,raḥmeti çoḳdur.— S. Meal (1534)

52:28

29

فَذَكِّرْ فَمَٓا اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍۜ ٩٢

Fe zekkir fe mâ ente bi ni’meti rabbike bi kâhinin ve lâ mecnûn(mecnûnin).

Pes ögütle sen Tañrı raḥmeti‐le. Müneccim degülsin, delü daḫı degülsin.— S. Meal (1534)

52:29

30

اَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِه۪ رَيْبَ الْمَنُونِ ٠٣

Em yekûlûne şâirun neterabbesu bihî reybel menûni.

Yā anlar eydürler mi ki şā‘irdür, aña gözedelik rūzgār ḥavādiẟin?— S. Meal (1534)

52:30

Tur

Not Ekle