İsra Suresi

1

سُبْحَانَ الَّـذ۪ٓي اَسْرٰى بِعَبْدِه۪ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذ۪ي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ اٰيَاتِنَاۜ اِنَّهُ هُوَ السَّم۪يعُ الْبَص۪يرُ ١

Subhânellezî esrâ bi abdihî leylen minel mescidil harâmi ilel mescidil aksallezî bâreknâ havlehu li nuriyehu min âyâtinâ, innehu huves semîul basîr(basîru).

Münezzehdür ol Allāh barça ‘ayblardan ki yürütdi ḳulını, bir giçede Mek‐keden Ḳudüse iletdi. Ol kim bereketlendürdük çevresini göstermeg‐içünözine bizüm āyetlerümüzden. Ol Allāh işidicidür göricidür.— S. Meal (1534)

17:1

2

وَاٰتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِبَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ اَلَّا تَتَّخِذُوا مِنْ دُون۪ي وَك۪يلاًۜ ٢

Ve âteynâ mûsel kitâbe ve cealnâhu huden li benî isrâîle ellâ tettehızû min dûnî vekîlâ(vekîlen).

Daḫı biz virdüg‐idi Mūsāya Tevrātı, daḫı anı hidāyet eyledüg‐idi Benī İsrā’īle. Daḫı didük anlara: İdinmeñüz benden özge ma‘būd.— S. Meal (1534)

17:2

3

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍۜ اِنَّهُ كَانَ عَبْداً شَكُوراً ٣

Zurriyyete men hamelnâ mea nûh(nûhin), innehu kâne abden şekûrâ(şekûren).

Neslidür ol kimselerüñ ki götürdük Nūḥ‐ıla. Taḥḳīḳ Nūḥ şükr idici ḳul‐ıdı.— S. Meal (1534)

17:3

4

وَقَضَيْنَٓا اِلٰى بَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْـلُنَّ عُـلُواًّ كَب۪يراً ٤

Ve kadaynâ ilâ benî isrâîle fîl kitâbi le tufsidunne fîl ardı merreteyni ve le ta’lunne uluvven kebîrâ(kebîren).

Daḫı biz vaḥy eyledük Benī İsrā’īle Tevrāt içinde. Siz fesād ideçeksiz yiryüzinde iki kez: Evvel Şu‘aybı yalanlamaḳ, ikinci Ẕekeriyyāyı ve Yaḥyāyı öl‐dürmek. Daḫı büyüklenecek‐ siz, ulu büyüklenmek.— S. Meal (1534)

17:4

5

فَاِذَا جَٓاءَ وَعْدُ اُو۫لٰيهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَاداً لَنَٓا اُو۬ل۪ي بَأْسٍ شَد۪يدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِۜ وَكَانَ وَعْداً مَفْعُولاً ٥

Fe izâ câe va’du ûlâhumâ beasnâ aleykum ibâden lenâ ulîbe’sin şedîdin fe câsû hılâled diyâr(diyâri), ve kâne va’den mef’ûlâ(mef’ûlen).

Pes ḳaçan gelse evvelkilerüñ ‘iḳābı va‘desi, gönderür‐biz üstüñüze bizümḳullarumuzı ki muḥkem ḳuvvetlülerdür, ya‘nī Buḫtunnasar çerisi. Pes göz‐ler sizi isteyüp evlerüñüz ortasında sizi öldürmeg‐içün. Daḫı ol Allāhuñva‘desi‐y‐idi, işlendi.— S. Meal (1534)

17:5

6

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنَاكُمْ بِاَمْوَالٍ وَبَن۪ينَ وَجَعَلْنَاكُمْ اَكْثَرَ نَف۪يراً ٦

Summe redednâ lekumul kerrete aleyhim ve emdednâkum bi emvâlin ve benîne ve cealnâkum eksere nefîrâ(nefîren).

Andan ṣoñra dönderdük size nuṣreti anlar üstine. Daḫı ḳuvvetlendürdüksizi çoḳ māllar‐ıla ve oġullar‐ıla. Daḫı sizüñ çeriñüzi anlardan çoḳ eyledük.— S. Meal (1534)

17:6

7

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ وَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۜ فَاِذَا جَٓاءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسُٓؤُ۫ا وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْب۪يراً ٧

İn ahsentum ahsentum li enfusikum ve in ese’tum fe lehâ, fe izâ câe va’dul âhıreti li yesûu vucûhekum ve li yedhulûl mescide kemâ dehalûhu evvele merretin ve li yutebbirû mâ alev tetbîrâ(tetbîren).

Eger yaḫşılıḳ eyleseñüz öz nefsüñüze yaḫşılıḳ idersiz ve eger yamanlıḳeyleseñüz vebāli nefsüñüzedür. Pes ḳaçan gelse āḫir ‘uḳūbet va‘desi ḳara yüz‐lerüñüz. Daḫı gireler mescide evvel girdükleri gibi. Daḫı helāk ider‐ler ellerine gireni helāk eylemek.— S. Meal (1534)

17:7

8

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُمْ عُدْنَاۢ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِر۪ينَ حَص۪يراً ٨

Asâ rabbukum en yerhamekum, ve in udtum udnâ, ve cealnâ cehenneme lil kâfirîne hasîrâ(hasîren).

Ola kim sizi yaradan Tañrı raḥmet ide size. Eger ḳayıtsañuz günāhlara, bizdaḫı ḳaytar‐biz ‘aẕāb eylemege. Daḫı ḳılduḳ ṭamuyı kāfirlere zindān.— S. Meal (1534)

17:8

9

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْد۪ي لِلَّت۪ي هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِن۪ينَ الَّذ۪ينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْراً كَب۪يراًۙ ٩

İnne hâzel kur’âne yehdî lilletî hiye akvemu ve yubeşşirul mu’minînellezîne ya’melûnes sâlihâti enne lehum ecren kebîrâ(kebîren).

Taḥḳīḳ uşbu Ḳur’ān hidāyet virür doġru yola. Daḫı beşāret ider olmü’minlere ki ‘amel‐i ṣāliḥ işlerler. Anlara ulu müzd vardur Allāh ḳatında.— S. Meal (1534)

17:9

10

وَاَنَّ الَّذ۪ينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَاباً اَل۪يماً۟ ٠١

Ve ennellezîne lâ yu’minûne bil âhıreti a’tednâ lehum azâben elîmâ(elîmen).

Daḫı ol kişiler ki īmān getürmezler āḫirete. Yaraḳladuḳ anlara yürekleracıdıcı ‘aẕāb.— S. Meal (1534)