İbrahim Suresi

1

الٓـرٰ۠ كِتَابٌ اَنْزَلْنَاهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ بِـاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَز۪يزِ الْحَم۪يدِۙ ١

Elif lâm râ kitâbun enzelnâhu ileyke li tuhricen nâse minez zulûmâti ilen nûri bi izni rabbihim ilâ sırâtıl azîzil hamîd(hamîdi).

Ene’llāhu’r‐raḥmān. Kitābdur ya‘nī Ḳur’āndur, indürdük anı saña, tāçıḳarasın ādemīleri ḳarañuluḳdan aydınlıġa Rabbüñ iẕni‐y‐le yolın‐dan yaña beñdeşsüzüñ ögülmiş.— S. Meal (1534)

14:1

2

اَللّٰهِ الَّذ۪ي لَهُ مَا فِي السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۜ وَوَيْلٌ لِلْكَافِر۪ينَ مِنْ عَذَابٍ شَد۪يدٍۙ ٢

Allâhillezî lehu mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve veylun lil kâfirîne min azâbin şedîd(şedîdin).

Tañrı ol kim anuñdur ol kim göklerdedür daḫı ol kim yirdedür. Daḫı vaykāfirlere ḳatı ‘aẕābdan.— S. Meal (1534)

14:2

3

اَلَّذ۪ينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَب۪يلِ اللّٰهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجاًۜ اُو۬لٰٓئِكَ ف۪ي ضَلَالٍ بَع۪يدٍ ٣

Ellezîne yestehıbbûnel hayâted dunyâ alel âhıreti ve yasuddûne an sebîlillâhi ve yebgûnehâ ivecâ(ivecen), ulâike fî dalâlin baîd(baîdin).

Anlar kim severler yaḳın dirligi āḫiret üzere. Daḫı yıġarlar Tañrı yolın‐dan. İsterler egrilikler, anlar azġunluḳ içindedürler.— S. Meal (1534)

14:3

4

وَمَٓا اَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ اِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِه۪ لِيُبَيِّنَ لَهُمْۜ فَيُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَشَٓاءُ وَيَهْد۪ي مَنْ يَشَٓاءُۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٤

Ve mâ erselnâ min resûlin illâ bi lisâni kavmihî li yubeyyine lehum, fe yudillullâhu men yeşâu ve yehdî men yeşâ’(yeşâu), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).

Daḫı göndermedük hīç resūl illā ḳavm dili‐y‐le, tā bellü eyleye anlara. Pesazdura Tañrı anı kim diler, daḫı doġru yol gösterür aña kim diler. Oldurbeñdeşsüz, dürüst işlü.— S. Meal (1534)

14:4

5

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوسٰى بِاٰيَاتِنَٓا اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيَّامِ اللّٰهِۜ اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ٥

Ve le kad erselnâ mûsâ bi âyâtinâ en ahric kavmeke minez zulumâti ilen nûri, ve zekkirhum bi eyyâmillâh(eyyâmillâhi), inne fî zâlike le âyâtin li kulli sabbârin şekûr(şekûrin).

Daḫı bayıḳ gönderdük Mūsīyi nişānlarumuzla kim çıḳar ḳavmüñiḳarañuluḳlardan aydınlıġa, daḫı añdur anlara Tañrı günlerini. Bayıḳ şunuñiçinde nişānlar var ḳatlanıcılara, şükr eyleyici[lere].— S. Meal (1534)

14:5

6

وَاِذْ قَالَ مُوسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰيكُمْ مِنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُٓوءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ اَبْنَٓاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَٓاءَكُمْۜ وَف۪ي ذٰلِكُمْ بَلَٓاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظ۪يمٌ۟ ٦

Ve iz kâle mûsâ li kavmihizkurû ni’metallâhi aleykum iz encâkum min âli fir’avne yesûmûnekum sûel azâbi ve yuzebbihûne ebnâekum ve yestahyûne nisâekum, ve fî zâlikum belâun min rabbikum azîm(azîmun).

Daḫı ol vaḳt kim eyitdi Mūsā ḳavmine: Añuñ Tañrı ni‘metin üzerüñüze, olvaḳt kim ḳurtardı sizi Fir‘avn ḳavminden. Ḫorluḳ eyleyü dilerler size, ‘aẕābuñyavuzluġın. Daḫı boġazlarlar oġlanlaruñuzı, daḫı diri ḳorlar ḳızlaruñuzı.Daḫı şunuñ içinde belādur Çalabuñuzdan ulu.— S. Meal (1534)

14:6

7

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَز۪يدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَاب۪ي لَشَد۪يدٌ ٧

Ve iz te’ezzene rabbukum le in şekertum le ezîdennekum ve le in kefertum inne azâbî le şedîd(şedîdun).

Daḫı ol vaḳt kim bildürdi Çalabuñuz: Eger şükr eyleyesiz arturam size.Daḫı eger kāfir olasız, bayıḳ ‘aẕābum ḳatıdur.— S. Meal (1534)

14:7

8

وَقَالَ مُوسٰٓى اِنْ تَكْفُرُٓوا اَنْتُمْ وَمَنْ فِي الْاَرْضِ جَم۪يعاًۙ فَاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ حَم۪يدٌ ٨

Ve kâle mûsâ in tekfurû entum ve men fîl ardı cemî’an fe innallâhe le ganiyyun hamîd(hamîdun).

Daḫı eyitdi Mūsā: Eger kāfir olasız siz daḫı ol kim hep yirdedür, bayıḳTañrı baydur ögülmiş.— S. Meal (1534)

14:8

9

اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَۜۛ وَالَّذ۪ينَ مِنْ بَعْدِهِمْۜۛ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُۜ جَٓاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّٓوا اَيْدِيَهُمْ ف۪ٓي اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُٓوا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَٓا اُرْسِلْتُمْ بِه۪ وَاِنَّا لَف۪ي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَـنَٓا اِلَيْهِ مُر۪يبٍ ٩

E lem ye’tikum nebeullezîne min kablikum kavmi nûhın ve âdin ve semûd(semûde), vellezîne min ba’dihim, lâ ya’lemuhum illallâh(illallâhu), câethum rusuluhum bil beyyinâti fe reddû eydiyehum fî efvâhihim ve kâlû innâ kefernâ bi mâ ursiltum bihî ve innâ le fî şekkin mimmâ ted’ûnenâ ileyhi murîb(murîbin).

Gelmedi mi size ḫaberi anlaruñ kim sizden ilerü‐di, Nūḥ ḳavmi, daḫı Ādḳavmi ve Semūd ḳavmi daḫı anlar kim ṣoñra‐y‐ıdı. Bilmez anlar illā Tañrı.Geldi anlara rüsüller ḥüccetler‐ile. Pes dönderdiler ellerin aġızlarına.Daḫı eydürler: Bayıḳ biz kāfir olduḳ aña kim viribinildüñüz anı. Bayıḳ bizgümān içindeyüz andan kim oḳursız bizi. Andan yaña gümān[a] bıraġıcı.— S. Meal (1534)

14:9

10

قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِي اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۜ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ قَالُٓوا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَاۜ تُر۪يدُونَ اَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَٓاؤُ۬نَا فَأْتُونَا بِسُلْطَانٍ مُب۪ينٍ ٠١

Kâlet rusuluhum e fîllâhi şekkun fâtırıs semâvâti vel ard(ardı), yed’ûkum li yagfire lekum min zunûbikum ve yuahhırekum ilâ ecelin musemmâ(musemmen), kâlû in entum illâ beşerun mislunâ, turîdûne en tesuddûnâ ammâ kâne ya’budu âbâunâ fe’tûnâ bi sultânin mubîn(mubînin).

Eyitdi peyġamberleri: Tañrıda mıdur gümān gökler yaradıcısı daḫı yirleri?Oḳur sizi tā yarlıġaya günāhlaruñuzdan. Daḫı girü ḳoya sizi bir zamānadegin adanılmışdur. Eyitdiler: Degülsiz siz illā ādemī bizçileyin.— S. Meal (1534)