مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّت۪ي وُعِدَ الْمُتَّقُونَۜ ف۪يهَٓا اَنْهَارٌ مِنْ مَٓاءٍ غَيْرِ اٰسِنٍۚ وَاَنْهَارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُۚ وَاَنْهَارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِب۪ينَۚ وَاَنْهَارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّىۜ وَلَهُمْ ف۪يهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَمَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْۜ كَمَنْ هُوَ خَالِدٌ فِي النَّارِ وَسُقُوا مَٓاءً حَم۪يماً فَقَطَّعَ اَمْعَٓاءَهُمْ ٥١
Meselul cennetilletî vuidel muttekûn(muttekûne), fîhâ enhârun min mâin gayri âsin(âsinin), ve enhârun min lebenin lem yetegayyer ta’muh(ta’muhu), ve enhârun min hamrin lezzetin liş şâribîn(şâribîne), ve enhârun min aselin musaffâ(musaffen), ve lehum fîhâ min kullis semerâti ve magfiretun min rabbihim, ke men huve hâlidun fîn nâri ve sukû mâen hamîmen fe kattaa em’âehum.
Meẟeli ol cennetüñ ki va‘de olundı müttaḳīlere, anuñ içinde ır‐maḳlar vardur ṣaṣımamış ṣudan, daḫı ırmaḳlar vardur dadı azmayan südden, daḫı ırmaḳlar ḫamrdan içenlere leẕẕet ḥāṣıl olur, daḫı ırmaḳlar ṣāfī baldan. Daḫı anda vardur anlara her yemişlerden. Daḫı anlara maġfiret vardurTañrılarından. Ol kimse gibi midür ki ebedī ḳalur cehennemde, daḫı ḳay‐namış ṣular içerler, pes anlaruñ baġırsaḳları[n] paralaya?— S. Meal (1534)