اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَٓاءٍ اَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَٓاءِ فَاخْتَلَطَ بِه۪ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُۜ حَتّٰٓى اِذَٓا اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّـنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَٓا اَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَٓاۙ اَتٰيهَٓا اَمْرُنَا لَيْلاً اَوْ نَهَاراً فَجَعَلْنَاهَا حَص۪يداً كَاَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۜ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ٤٢
İnnemâ meselul hayâtid dunyâ ke mâin enzelnâhu mines semâi fahteleta bihî nebâtul ardı mimmâ ye'kulun nâsu vel en'âm(en'âmu), hattâ izâ ehazetil ardu zuhrufehâ vezzeyyenet ve zanne ehluhâ ennehum kâdirûne aleyhâ etâhâ emrunâ leylen ev nehâren fe cealnâhâ hasîden ke en lem tagne bil ems(emsi), kezâlike nufassilul âyâti li kavmin yetefekkerûn(yetefekkerûne).
Dünyā dirliginüñ meẟeli bir ṣuya beñzer ki indürdük anı gökden. Pesḳarışdı ol ṣu‐y‐ıla, yir otları ādemīler yidüginden daḫı davarlar yidüginden. Ol vaḳta degin ki dutdı yiri bezenmegi, daḫı ṭonandı dürlü dürlü çeçekler veyemişler bile, ṣandı ehli ki özlerinüñ güci yiter anı yimege yā kesmege.Geldi aña buyruġumuz giçede ve gündüzde. Pes ḳılduḳ anı biçilmiş ekin, bi‐ten olmış. Ṣanasın ki hīç yoġ‐ıdı öñindeki günde. Anuñ gibi ayırur‐bizāyetleri bir ḳavme fikr iderler.— S. Meal (1534)