Hucurat Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَرَسُولِه۪ وَاتَّقُوا اللّٰهَۜ اِنَّ اللّٰهَ سَم۪يعٌ عَل۪يمٌ ١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tukaddimû beyne yedeyillâhi ve resûlihî vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe semîun alîm(alîmun).

İy īmān getüren kişiler, bir emr taḳdīm eylemeñüz Tañrı Ta‘ālā buyurmaz‐dan burun, resūli daḫı buyurmazdan burun. Daḫı Tañrı Ta‘ālādan ḳorḳuñuz. Tañrı Ta‘ālā her nesneyi işidicidür, bilicidür.— S. Meal (1534)

49:1

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَرْفَعُٓوا اَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمَالُكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ٢

Ya eyyuhâllezîne âmenû lâ terfeû asvâtekum fevka savtin nebiyyi ve lâ techerû lehu bil kavli ke cehri ba’dıkum li ba’dın en tahbeta a’mâlukum ve entum lâ teş’urûn(teş’urûne).

İy īmān getüren kişiler, āvāzlaruñuzı yüceltmeñüz nebīnüñ āvāzıüstine. Daḫı aña ḳatı söylemeñüz, siz biri birüñüze ḳatı söylegen gibi. Bāṭılolur ‘amellerüñüz, siz bilmez‐iken.— S. Meal (1534)

49:2

اِنَّ الَّذ۪ينَ يَغُضُّونَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۜ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاَجْرٌ عَظ۪يمٌ ٣

İnnellezîne yeguddûne asvâtehum inde resûlillâhi ulâikel lezînemtehanallâhu kulûbehum lit takvâ lehum magfiretun ve ecrun azîm(azîmun).

Ol kişiler ki āvāzlarını eksildürler Tañrı resūli ḳatında. Anlar ol kimseler‐dür ki Tañrı Ta‘ālā yüreklerini ṣınadı taḳvā içün. Anlara maġfiret vardur.Daḫı ulu müzd vardur.— S. Meal (1534)

49:3

اِنَّ الَّذ۪ينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَٓاءِ الْحُجُرَاتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ٤

İnnellezîne yunâdûneke min verâil hucurâti ekseruhum lâ ya’kılûn(ya’kılûne).

Ol kişiler ki saña nidā iderler, çaġırurlar, ḥücreler ardından. Anlaruñ çoġıfehm eylemezler.— S. Meal (1534)

49:4

وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ٥

Ve lev ennehum saberû hattâ tahruce ileyhim le kâne hayren lehum, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Eger anlar ṣabr itselerdi, sen özlerine çıḳınca, anlar‐çun yigrekdür. TañrıTa‘ālā ‘afv idicidür, raḥmet idicidür.— S. Meal (1534)

49:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اِنْ جَٓاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ۬ فَتَبَيَّنُٓوا اَنْ تُص۪يبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلٰى مَا فَعَلْتُمْ نَادِم۪ينَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû in câekum fâsikun bi nebein fe tebeyyenû en tusîbû kavmen bi cehâletin fe tusbihû alâ mâ fealtum nâdimîn(nâdimîne).

İy mü’minler, eger bir fāsıḳ size bir ḫaber‐ile gelse, pes bellü oluñuz. Megerki bir ḳavme doḳınasız ḫabersüz, pes işledügüñüz işe peşīmānolursız.— S. Meal (1534)

49:6

وَاعْلَمُٓوا اَنَّ ف۪يكُمْ رَسُولَ اللّٰهِۜ لَوْ يُط۪يعُكُمْ ف۪ي كَث۪يرٍ مِنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْا۪يمَانَ وَزَيَّـنَهُ ف۪ي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَۜ اُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَۙ ٧

Va’lemû enne fîkum resûlallâh(resûlallâhi), lev yutîukum fî kesîrin minel emri le anittum ve lâkinnallâhe habbebe ileykumul îmâne ve zeyyenehu fî kulûbikum, ve kerrehe ileykumul kufre vel fusûka vel isyân(isyâne), ulâike humur râşidûn(râşidûne).

Daḫı bilüñüz ki sizüñ içüñüzde resūlu’llāh vardur. Eger size uysa‐y‐dı, çoḳişlerde düşvārlıġa düşerdüñüz. Lākin Tañrı Ta‘ālā size sevdürdi īmānı veanı bezedi sizüñ yüreklerüñüzde. Daḫı size sevdürmedi fısḳı ve kāfirlıġı, ‘āṣīlıġı daḫı. Anlar doġru yol üstinedürler.— S. Meal (1534)

49:7

فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَنِعْمَةًۜ وَاللّٰهُ عَل۪يمٌ حَك۪يمٌ ٨

Fadlen minallâhi ve ni’meh(ni’meten), vallâhu alîmun hakîm(hakîmun).

Tañrı Ta‘ālānuñ fażlı keremi‐y‐ile Tañrı Ta‘ālā her nesneyi bilicidür, ḥik‐metler issidür.— S. Meal (1534)

49:8

وَاِنْ طَٓائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِن۪ينَ اقْتَتَلُوا فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْ بَغَتْ اِحْدٰيهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّت۪ي تَبْغ۪ي حَتّٰى تَف۪ٓيءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِۚ فَاِنْ فَٓاءَتْ فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُواۜ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِط۪ينَ ٩

Ve in tâifetâni minel mû’mînînektetelû fe aslihû beyne humâ, fe in begat ihdâhumâ alel uhrâ fe kâtilûlletî tebgî hattâ tefîe ilâ emrillâh(emrillâhi), fe in fâet fe aslihû beynehumâ bil adli ve aksitû, innallâhe yuhıbbul muksitîn(muksitîne).

Eger iki ṭāyife mü’minlerden ṣavaşsalar, ikisini barışduruñuz. Pes egerta‘addī itse birisi birisinüñ, pes ṣavaşuñuz ta‘addī eyleyenler‐ile, ḥattāTañrı Ta‘ālā buyruġına dönünce. Pes eger dönseler ikisini barışdur‐ uñuz‘adl‐ile. Daḫı her işde ‘adl eyleñüz. Tañrı Ta‘ālā ‘adl idenleri sever.— S. Meal (1534)

49:9

اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ۟ ٠١

İnnemel mû’minûne ihvetun fe aslihû beyne ehaveykum vettekûllâhe leallekum turhamûn(turhamûne).

Taḥḳīḳ mü’minler ḳardaşlardur. Pes barışduruñuz ḳardaşlaruñuzı.Daḫı Tañrıdan ṣaḳınuñuz. Ola kim raḥmet ola size.— S. Meal (1534)