Zümer Suresi

1

تَنْز۪يلُ الْكِتَابِ مِنَ اللّٰهِ الْعَز۪يزِ الْحَك۪يمِ ١

Tenzîlul kitâbi minallâhil azîzil hakîm(hakîmi).

Bu Kitap (Kur’ân), her işinde mutlak galip, hüküm ve hikmet sahibi olan Allah tarafından vahyedilmiştir.— E. Demiryent

39:1

2

اِنَّٓا اَنْزَلْـنَٓا اِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللّٰهَ مُخْلِصاً لَهُ الدّ۪ينَۜ ٢

İnnâ enzelnâ ileykel kitâbe bil hakkı fa’budillâhe muhlisan lehud dîn(dine).

Şüphesiz biz sana Kitâb’ı (Kur’ân’ı) hak olarak vahyettik. O hâlde sen de dini, Allah’a has kılarak (tevhid üzere) O’na kulluk et (meye devam et).— E. Demiryent

39:2

3

اَلَا لِلّٰهِ الدّ۪ينُ الْخَالِصُۜ وَالَّذ۪ينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِه۪ٓ اَوْلِيَٓاءَۢ مَا نَعْبُدُهُمْ اِلَّا لِيُقَرِّبُونَٓا اِلَى اللّٰهِ زُلْفٰىۜ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ ف۪ي مَا هُمْ ف۪يهِ يَخْتَلِفُونَۜ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْد۪ي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ ٣

E lâ lillâhid dînul hâlis(hâlisu), vellezînettehazû min dûnihî evliyâ, mâ na’buduhum illâ li yukarribûnâ ilallâhi zulfâ, innallâhe yahkumu beynehum fî mâ hum fîhi yahtelifûn(yahtelifûne), innallâhe lâ yehdî men huve kâzibun keffâr(keffârun).

İyi bilin ki, hâlis din yalnızca Allah’a aittir. (Kulluk sadece Allah’a yapılır.) Allah’ı ilâh edinmekle birlikte, başka (varlıkları kendilerine) ilâhlar edinenler (putları Allah’a ortak koşanlar), “Biz onlara, sadece bizi Allah’ (ın rızasın) a daha çok yaklaştırsınlar, diye ibadet ediyoruz” diyorlar. Şüphesiz Allah, (mü’minlerle, kâfirlerin) ihtilaf ettikleri şeyler hususunda (mü’minleri cennete, kâfirleri de cehenneme sevk etmekle) aralarında hüküm verecektir. Şüphesiz ki Allah, (küfründe ısrar edip, Allah’a çocuk isnat eden) yalancı kâfir kimseyi (hidâyete ulaşmak üzere gayret sarf etmediği müddetçe) doğru yola iletmez.— E. Demiryent

39:3

4

لَوْ اَرَادَ اللّٰهُ اَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لَاصْطَفٰى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَٓاءُۙ سُبْحَانَهُۜ هُوَ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ٤

Lev erâdallâhu en yettehıze veleden lastafâ mimmâ yahluku mâ yeşâu subhâneh(subhânehu), huvallâhul vâhıdul kahhâr(kahhâru).

(*Farz-ı muhâl) Allah bir çocuk edinmek isteseydi, yarattıklarından dilediğini seçerdi. (Fakat) O, bundan (her türlü noksan sıfatlardan) münezzehtir, (O’nun şanı) çok yücedir. O (Allah) birdir, zâtında, sıfatlarında, fiillerinde ve hükümlerinde asla, dengi ve ortağı yoktur, (O) kahhâr olandır.— E. Demiryent

39:4

5

خَلَقَ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۚ يُكَوِّرُ الَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۜ كُلٌّ يَجْر۪ي لِاَجَلٍ مُسَمًّىۜ اَلَا هُوَ الْعَز۪يزُ الْغَفَّارُ ٥

Halakas semâvâti vel arda bil hakk(hakkı), yukevvirul leyle alen nehâri ve yukevvirun nehâre alel leyli ve sehhareş şemse vel kamer(kamere), kullun yecrî li ecelin musemmâ(musemmen), e lâ huvel azîzul gaffâr(gaffâru).

(O Allah ki) gökleri ve yeri hak olarak yarattı. (Kudreti ile) geceyi gündüzün üstüne bürüyüp örtüyor, gündüzü de gecenin üstüne bürüyüp örtüyor. (O) güneşi ve ayı, kendi emrine boyun eğdirendir. Her biri (tarafımızdan) belirlenen bir süreye kadar (şaşmaz bir düzen içerisinde, yörüngelerinde) akıp giderler. İyi bilin ki O, her işinde mutlak galip olandır, çok bağışlayandır.— E. Demiryent

39:5

6

خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْاَنْعَامِ ثَمَانِيَةَ اَزْوَاجٍۜ يَخْلُقُكُمْ ف۪ي بُطُونِ اُمَّهَاتِكُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ ف۪ي ظُلُمَاتٍ ثَلٰثٍۜ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُۜ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ فَاَنّٰى تُصْرَفُونَ ٦

Halakakum min nefsin vâhıdetin summe ceale minhâ zevcehâ ve enzele lekum minel en’âmi semâniyete ezvâc(ezvâcin), yahlukukum fî butûni ummehâtikum halkan min ba’di halkın fî zulumâtin selâs(selâsin), zâlikumullâhu rabbukum lehul mulk(mulku), lâ ilâhe illâ huve, fe ennâ tusrafûn(tusrafûne).

(O) sizi bir tek nefisten (Âdem’den) yarattı, sonra ondan da zevcesini yarattı. Sizin için hayvanlardan (erkek ve dişi olarak deve, inek, koyun, keçi gibi) sekiz çift yarattı. Sizi annelerinizin karınlarında, üç karanlık içinde, yaratılıştan yaratılışa (çeşitli safhalardan geçirerek) yaratmaktadır. İşte Rabbiniz olan Allah, bütün bunları yapandır, mülk O’nundur. O’ndan başka ilâh yoktur. O halde (haktan/hakikatten) nasıl döndürülüyorsunuz?— E. Demiryent

39:6

7

اِنْ تَكْفُرُوا فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ وَلَا يَرْضٰى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَۚ وَاِنْ تَشْكُرُوا يَرْضَهُ۬ لَكُمْۜ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرٰىۜ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ مَرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۜ اِنَّهُ عَل۪يمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ٧

İn tekfurû fe innallâhe ganiyyun ankum, ve lâ yerdâ li ıbâdihil kufr(kufra), ve in teşkurû yerdahu lekum, ve lâ teziru vâziretun vizra uhrâ, summe ilâ rabbikum merciukum fe yunebbiukum bimâ kuntum ta’melûn(ta’melûne), innehû alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).

Eğer (hakkı/hakikati) inkâr ederseniz, (bu kendi aleyhinizedir,) şüphesiz ki, Allah, sizin hiçbir şeyinize muhtaç değildir. Bununla birlikte O kullarının küfür hâline razı olmaz. Eğer şükrederseniz (işte) sizin için buna razı olur. Hiçbir günahkâr diğerinin günahını yüklenmez. Sonra dönüşünüz (hesap vermek üzere) Rabbinizin (manevi) huzurunadır. O da yaptıklarınızı size haber verecektir. Şüphesiz O, kalplerde olan her şeyi hakkıyla bilir.— E. Demiryent

39:7

8

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُن۪يباً اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُٓوا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَاداً لِيُضِلَّ عَنْ سَب۪يلِه۪ۜ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَل۪يلاًۗ اِنَّكَ مِنْ اَصْحَابِ النَّارِ ٨

Ve izâ messel insâne durrun deâ rabbehu munîben ileyhi summe izâ havvelehu ni’meten minhu nesiye mâ kâne yed’û ileyhi min kablu ve ceale lillâhi endâden li yudılle an sebîlih(sebîlihi), kul temetta’ bi kufrike kalîlen inneke min ashâbin nâr(nâri).

İnsana bir zarar dokunduğu zaman, Rabbine gönülden yönelip, boyun eğerek O’na yalvarır. Sonra Allah, kendi tarafından ona bir nimet verince, o, daha önce O’na yalvardığını unutur. (İnsanları) Allah’ın yolundan saptırmak için, Allah’a ortaklar koşar. (Resûlüm!) De ki: “(Ey nankör kâfir!) Bu küfrünle dünyada birazcık daha oyalan, şüphesiz sen cehennem ehlindensin.— E. Demiryent

39:8

9

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَٓاءَ الَّيْلِ سَاجِداً وَقَٓائِماً يَحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّه۪ۜ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذ۪ينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذ۪ينَ لَا يَعْلَمُونَۜ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُو۬لُوا الْاَلْبَابِ۟ ٩

Em men huve kânitun ânâel leyli sâciden ve kâimen yahzerul âhırete ve yercû rahmete rabbih(rabbihî), kul hel yestevîllezîne ya’lemûne vellezîne lâ ya’lemûn(ya’lemûne), innemâ yetezekkeru ulûl elbâb(elbâbi).

(Allah’a şirk koşan mı daha hayırlıdır,) yoksa (tevhid inancı üzere,) gece vakitlerinde, secde ve kıyam hâlinde ibadet eden, âhiretten (azaptan) korkarak ve Rabbinin rahmetini umarak kulluk eden mi? De ki: “Hiç (hakikati) bilenlerle, bilmeyenler bir olur mu? (Bunu) ancak akl-ı selîm sahipleri (gereğince düşünüp) anlar.”— E. Demiryent

39:9

10

قُلْ يَا عِبَادِ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْۜ لِلَّذ۪ينَ اَحْسَنُوا ف۪ي هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌۜ وَاَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةٌۜ اِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ اَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ ٠١

Kul yâ ıbâdıllezîne âmenûttekû rabbekum, lillezîne ahsenû fî hâzihid dunyâ haseneh(hasenetun), ve ardullâhi vâsiah(vâsiatun) innemâ yuveffas sâbirûne ecrehum bi gayri hisâb(hisâbin).

(Resûlüm!) De ki: (Allah şöyle buyuruyor:) “Ey îmân eden kullarım! Rabbinize karşı gelmekten sakının! Bu dünyada (Allah’a itaat ederek) iyilik yapanlara, (âhirette) güzel bir mükâfat vardır. (Ey mü’minler! Dininizi yaşayamadığınız bir yerden, dininizi yaşayabileceğiniz daha uygun bir yere hicret edin.) Allah’ın (yaratmış olduğu) arzı geniştir. Sabredenlere mükâfatları hesapsız verilecektir.— E. Demiryent