Münafikun Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

اِذَا جَٓاءَكَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ اِنَّكَ لَرَسُولُ اللّٰهِۢ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ اِنَّكَ لَرَسُولُهُۜ وَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّ الْمُنَافِق۪ينَ لَـكَاذِبُونَۚ ١

İzâ câekel munâfikûne kâlû neşhedu inneke le resûlullâh(resûlullâhi), vallâhu ya’lemu inneke le resûluh(resûluhu), vallâhu yeşhedu innel munâfikîne le kâzibûn(kâzibûne).

(Ey Muhammed) Münafıklar sana geldiklerinde; "Şehadet ederiz ki, sen muhakkak Allah’ın peygamberisin" derler. (Seninle karşılaşıp yüzyüze geldiklerinde sana dışarıdan böyle söylerler, oysa iç yüzleri bunun tam tersidir, onlar böyle yalan yere yemin etmekle elbette, ne Allah'ı ne de seni kandıramazlar. Ancak cahil halkı kandırabilirler, çünkü) Allah da bilir ki sen O'nun peygamberisin. (Fakat) Allah, münafıkların da kesinlikle yalancı olduklarına şehadet eder.— O. Kuntman

63:1

اِتَّخَذُٓوا اَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَب۪يلِ اللّٰهِۜ اِنَّهُمْ سَٓاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ٢

İttehazû eymânehum cunneten fe saddû an sebîlillâh(sebîlillâhi), innehum sâe mâ kânû ya’melûn(ya’melûne).

Onlar, yeminlerini kalkan edindiler de (halkı) Allah yolundan alıkoydular, kuşkusuz onların yaptığı işler çok kötüdür. (Onlar müslümanların iyiliğini değil, zarara uğramasını isterler, çünkü)— O. Kuntman

63:2

ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ اٰمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلٰى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ٣

Zâlike bi ennehum âmenû summe keferû fe tubia alâ kulûbihim fe hum lâ yefkahûn(yefkahûne).

Onlar önce iman edip sonra inkâr etmişlerdir. (Hidâyeti bırakıp sapıklığı satın almışlardır.) Bu yüzden kalbleri de mühürlenmiştir. (Şeytan yaptıklarını kendilerine güzel göstermiş, dünya menfaatından başka bir şey düşünmez olmuşlardır, ahirete inanmazlar ve onu hatırlarına bile getirmek istemezler) Artık onlar hiç laf anlamazlar! (Ne kadar uğraşsan tevbe edip imana gelmezler)— O. Kuntman

63:3

وَاِذَا رَاَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اَجْسَامُهُمْۜ وَاِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْۜ كَاَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌۜ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْۜ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْۜ قَاتَلَهُمُ اللّٰهُۘ اَنّٰى يُؤْفَـكُونَ ٤

Ve izâ reeytehum tu’cibuke ecsâmuhum, ve in yekûlû tesma’, li kavlihim, ke ennehum huşubun musennedeh(musennedetun), yahsebûne kulle sayhatin aleyhim, humul aduvvu fahzerhum, kâtelehumullâhu ennâ yû’fekûn(yû’fekûne).

(Ey Muhammed) Onlara baktığında, kalıpları hoşuna gider, konuştuklarında da, dinleyesin gelir. Oysa onlar -çubuklu yemen kumaşı- giydirilmiş kütükler gibidir. (Suçlu oldukları için) herhangi bir gürültü olsa kendi aleyhlerine sanırlar, onlar -müminlerin- düşmanıdır, onun için onlardan sakın. (Onlara karşı ihtiyatlı bulun) Allah onları kahretsin. (Onlar bu bedduayı hak etmişlerdir, bu kadar uyarılara rağmen) Nasıl oluyor da (imandan küfre) döndürülüyorlar?— O. Kuntman

63:4

وَاِذَا ق۪يلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللّٰهِ لَـوَّوْا رُؤُ۫سَهُمْ وَرَاَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ ٥

Ve izâ kîle lehum teâlev yestagfir lekum resûlullâhi levvev ruûsehum ve reeytehum yesuddûne ve hum mustekbirûn(mustekbirûne).

(Hainlikleri meydana çıkıp da) Onlara; "Gelin, Allah'ın peygamberi sizin için bağışlanma dilesin" diye nasihat edilse bile onların başlarını çevirip büyüklük taslayarak uzaklaştıklarını görürsün.— O. Kuntman

63:5

سَوَٓاءٌ عَلَيْهِمْ اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۜ لَنْ يَغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْۜ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِق۪ينَ ٦

Sevâun aleyhim estagferte le hum em lem testagfir lehum, len yagfirallâhu lehum, innallâhe lâ yehdîl kavmel fâsikîn(fâsikîne).

(Ey Muhammed) Sen onlar için bağışlanma dilesen de dilemesen de fark etmez. Allah, onları asla bağışlamayacaktır. Çünkü, Allah yoldan çıkmış bir topluluğu doğru yola iletmez.— O. Kuntman

63:6

هُمُ الَّذ۪ينَ يَقُولُونَ لَا تُنْفِقُوا عَلٰى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ حَتّٰى يَنْفَضُّواۜ وَلِلّٰهِ خَزَٓائِنُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنَّ الْمُنَافِق۪ينَ لَا يَفْقَهُونَ ٧

Humullezîne yekûlûne lâ tunfikû alâ men inde resûlillâhi hattâ yenfaddû, ve lillâhi hazâinus semâvâti vel ardı ve lâkinnel munâfikîne lâ yefkahûn(yefkahûne).

Onlar, "Allah'ın peygamberinin yanında bulanan fakirlere hiçbir yardımda bulunmayın da dağılıp gitsinler" diyenlerdir. Oysa göklerin ve yerin hazîneleri Allah’ındır, ama o münâfıklar bunu idrak edemezler.— O. Kuntman

63:7

يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنَٓا اِلَى الْمَد۪ينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْاَعَزُّ مِنْهَا الْاَذَلَّۜ وَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِه۪ وَلِلْمُؤْمِن۪ينَ وَلٰكِنَّ الْمُنَافِق۪ينَ لَا يَعْلَمُونَ۟ ٨

Yekûlûne le in reca’nâ ilel medîneti le yuhricennel eazzu min hel ezell(ezelle), ve lillâhil izzetu ve li resûlihî ve lil mû’minîne ve lâkinnel munâfikîne lâ ya’lemûn(ya’lemûne).

(Bununla da kalmazlar) Onlar. "Eğer -seferden- Medine'ye dönersek, andolsun ki üstün olan (mal ve mevki bakımından güçlü olan bizler) zayıf olanı (o yoksul müminleri) oradan çıkaracaktır" da derler. Oysa izzet (üstünlük) Allah'ın, peygamberin ve müminlerindir, ama o münâfıklar bunu idrak edemezler.— O. Kuntman

63:8

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ اَمْوَالُكُمْ وَلَٓا اَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ٩

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tulhikum emvâlukum ve lâ evlâdukum an zikrillâh(zikrillâhi), ve men yef'al zâlike fe ulâike humul hâsirûn(hâsirûne).

Ey iman edenler, mallarınız ve evlatlarınız sizi Allah'ı anmaktan sakın alıkoymasın, kim böyle davranırsa, onlar kendilerine yazık edenlerin ta kendileridir!— O. Kuntman

63:9

وَاَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَأْتِيَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَٓا اَخَّرْتَـن۪ٓي اِلٰٓى اَجَلٍ قَر۪يبٍۙ فَاَصَّدَّقَ وَاَكُنْ مِنَ الصَّالِح۪ينَ ٠١

Ve enfikû mimmâ rezaknâkum min kabli en ye’tiye ehadekumul mevtu fe yekûle rabbi lev lâ ahhartenî ilâ ecelin karîbin fe assaddeka ve ekun mines sâlihîn(sâlihîne).

Size verdiğimiz rızıklardan -Allah yolunda- harcayın ki, herhangi birinize ölüm geldiğinde: "Ey Rabbim, beni bir süre ertele de, sadaka verip sâlihlerden olayım" demenize gerek kalmasın!— O. Kuntman

63:10

وَلَنْ يُؤَخِّرَ اللّٰهُ نَفْساً اِذَا جَٓاءَ اَجَلُهَاۜ وَاللّٰهُ خَب۪يرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ١١

Ve len yûahhırallâhu nefsen izâ câe eceluhâ, vallâhu habîrun bi mâ ta’melûn(ta’melûne).

(Çünkü) Allah eceli geldiğinde hiçbir kimseyi geri bırakmaz. Allah yaptığınız her şeyden haberdardır!..— O. Kuntman

63:11

Münafikun

Not Ekle