Ahkaf Suresi

1

حٰمٓ ١

Hâ mîm.

1-2. indürmegi kitāb’uñ Tañrı’dan beñdeşsüz dürüst işlü dürüst sözlü.— E. Anadolu Türkçesi

46:1

2

تَنْز۪يلُ الْكِتَابِ مِنَ اللّٰهِ الْعَز۪يزِ الْحَك۪يمِ ٢

Tenzîlul kitâbi minallâhil azîzil hakîm(hakîmi).

1-2. indürmegi kitāb’uñ Tañrı’dan beñdeşsüz dürüst işlü dürüst sözlü.— E. Anadolu Türkçesi

46:2

3

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَٓا اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُسَمًّىۜ وَالَّذ۪ينَ كَفَرُوا عَمَّٓا اُنْذِرُوا مُعْرِضُونَ ٣

Mâ halaknes semâvâti vel arda ve mâ beyne humâ illâ bil hakkı ve ecelin musemmâ(musemmen), vellezîne keferû ammâ unzirû mu’ridûn(mu’ridûne).

yaratmaduķ gökleri daħı yiri daħı anı kim ol ikisi arasındadur illā ḥaķk-ıla daħı adanılmış zamān-ıla. daħı anlar kim kāfir oldılar andan kim ķorķıdınıldılar yüz döndüricilerdür.— E. Anadolu Türkçesi

46:3

4

قُلْ اَرَاَيْتُمْ مَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ اَرُون۪ي مَاذَا خَلَقُوا مِنَ الْاَرْضِ اَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِي السَّمٰوَاتِۜ ا۪يتُون۪ي بِكِتَابٍ مِنْ قَبْلِ هٰذَٓا اَوْ اَثَارَةٍ مِنْ عِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صَادِق۪ينَ ٤

Kul ereeytum mâ ted’ûne min dûnillâhi erûnî mâzâ halakû minel ardı em lehum şirkun fîs semâvât(semâvâti), îtûnî bi kitâbin min kabli hâzâ ev esâretin min ilmin in kuntum sâdikîn(sâdikîne).

eyit: “ħaber virüñ anları kim ŧaparsız Tañrı’dan ayruķ gösterüñ baña ne nesene yarattılar yirden? iy anlaruñ mıdur ortaķlıķ göklerde? getürüñ baña bir kitāb uşbundan ilerü yā śoña gelmiş 'ilmden eger olursañuz girçekler.”— E. Anadolu Türkçesi

46:4

5

وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ مَنْ لَا يَسْتَج۪يبُ لَـهُٓ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ وَهُمْ عَنْ دُعَٓائِهِمْ غَافِلُونَ ٥

Ve men edallu mimmen yed’û min dûnillâhi men lâ yestecîbu lehu ilâ yevmil kıyâmeti ve hum an duâihim gâfilûn(gâfilûne).

daħı kimdür azġunıraķ andan kim ŧapar Tañrı’dan ayruķ aña içim uy virmez aña ķıyāmet günine degin? daħı anlar ya'nį butlar du'āsından anlaruñ ya'nį ġāfillerdür.— E. Anadolu Türkçesi

46:5

6

وَاِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوا لَهُمْ اَعْدَٓاءً وَكَانُوا بِعِبَادَتِهِمْ كَافِر۪ينَ ٦

Ve izâ huşiren nâsu kânû lehum a’dâen ve kânû bi ibâdetihim kâfirîn(kâfirîne).

daħı ķaçan dirineler ādemįler olalar ya'nį butlar anlara düşmānlar daħı olalar ya'nį butlar ŧapmaġına anlaruñ [268a] kāfirler.— E. Anadolu Türkçesi

46:6

7

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَٓاءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُب۪ينٌۜ ٧

Ve izâ tutlâ aleyhim âyâtunâ beyyinâtin kâlellezîne keferû lil hakkı lemmâ câehum hâzâ sihrun mubîn(mubînun).

daħı ķaçan oķına anlaruñ üzere āyetlerümüz bellüler eyitti anlar kim kāfir oldılar ḥaķķa ol vaķt kim geldi anlara “uşbu cādūlıķdur bellü.”— E. Anadolu Türkçesi

46:7

8

اَمْ يَقُولُونَ افْتَرٰيهُۜ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلَا تَمْلِكُونَ ل۪ي مِنَ اللّٰهِ شَيْـٔاًۜ هُوَ اَعْلَمُ بِمَا تُف۪يضُونَ ف۪يهِۜ كَفٰى بِه۪ شَه۪يداً بَيْن۪ي وَبَيْنَكُمْۜ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّح۪يمُ ٨

Em yekûlûnefterâh(yekûlûnefterâhu), kul iniftereytuhu fe lâ temlikûne lî minallahi şey’â(şey’en), huve a’lemu bi mâ tufîdûne fîh(fîhi), kefâ bihî şehîden beynî ve beynekum ve huvel gafûrur rahîm(rahîmu).

iy eydürler mi: “yalan baġladı anı”? eyit “eger yalan baġladum-ise anı mālik olmayasız ya'nį def eyleyimeyesiz benüm içün Tañrı 'aźābından nesene. ol bilürirekdür anı kim girürsiz anuñ içinde ya'nį ķur’ān’a. ŧap oldı ol ŧanuķ aramda daħı arañuzda. daħı ol yarlıġayıcıdur raḥmet ķılıcı.”— E. Anadolu Türkçesi

46:8

9

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ وَمَٓا اَدْر۪ي مَا يُفْعَلُ ب۪ي وَلَا بِكُمْۜ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوحٰٓى اِلَيَّ وَمَٓا اَنَا۬ اِلَّا نَذ۪يرٌ مُب۪ينٌ ٩

Kul mâ kuntu bid’an miner rusuli ve mâ edrî mâ yuf’alu bî ve lâ bikum, in ettebiu illâ mâ yûhâ ileyye ve mâ ene illâ nezîrun mubîn(mubînun).

eyit “olmadum ilk yalavaçlardan daħı bilmezin ne eylenile baña ne daħı size. uymazın illā aña kim vaḥy olındı bendin yaña daħı degülin ben illā ķorķıdıcı bellü.”— E. Anadolu Türkçesi

46:9

10

قُلْ اَرَاَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِه۪ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِنْ بَن۪ٓي اِسْرَٓائ۪لَ عَلٰى مِثْلِه۪ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْـبَرْتُمْۜ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِم۪ينَ۟ ٠١

Kul e reeytum in kâne min indillâhi ve kefertum bihî ve şehide şâhidun min benî isrâîle alâ mislihî fe âmene vestekbertum innallahe lâ yehdîl kavmez zâlimîn(zâlimîne).

eyit “ħaber virüñ eger olur-ise ya'nį ķur’ān Tañrı ķatından kāfir olduñuz iken aña daħı eger ŧanuķlıķ virür-ise ŧanuķ benį isrāyil’den anuñ gibi üzere ya'nį ķur’ān ŧanuķlıġı gibi pes įmān getürürse daħı kibr eylerseñüz bayıķ Tañrı ŧoġru yol göstermez ķavma žālimler.”— E. Anadolu Türkçesi