Bakara Suresi

1

الٓمٓ ۚ ١

Elif, lâm, mim.

elif, lām mįm ene allāhu 'ālem ya'nį benven Tañrı bilürin. yā “elif” allāh’dur “lām” latįfdur “mįm” mecįd’dür yā “elif” allāh’dur “lām” cebreyil’dür “mįm” muḥammed’dür.— E. Anadolu Türkçesi

2:1

2

ذٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَۚۛ ف۪يهِۚۛ هُدًى لِلْمُتَّق۪ينَۙ ٢

Zâlikel kitâbu lâ reybe fîh(fîhi), huden lil muttekîn(muttekîne).

aña allāh-ü alam şol kitāb yoķdur gümān anuñ içinde; yol göstermekdür śaķınıcılara.— E. Anadolu Türkçesi

2:2

3

اَلَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُق۪يمُونَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَۙ ٣

Ellezîne yu’minûne bil gaybi ve yukîmûnes salâte ve mimmâ razaknâhum yunfikûn(yunfikûne).

anlar kim inanurlar görünmez nesneye ya'nį Tañrı’ya yā uçmaġa yā ķıyāmete yā ķur’ān’a daħı durudurlar namāzı ya'nį dāyim ķılurlar. dahı andan kim rūzį virdük anlara anlardur nafaķa virürler.— E. Anadolu Türkçesi

2:3

4

وَالَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِمَٓا اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَٓا اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَۜ ٤

Vellezîne yu’minûne bi mâ unzile ileyke ve mâ unzile min kablik(kablike) ve bil âhireti hum yûkınûn(yûkınûne).

daħı anlar kim inanurlar aña kim indürinildi senüñ dapa daħı aña kim indürinildi senden ilerü ya'nį tevrįt, incįl. dahı ķıyāmet günini anlar gümānsuz bilürler.— E. Anadolu Türkçesi

2:4

5

اُو۬لٰٓئِكَ عَلٰى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ٥

Ulâike alâ huden min rabbihim ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).

şunlar ŧoġru yol üzeredür çalabı’larından daħı şunlar ķurtılmışlardur.— E. Anadolu Türkçesi

2:5

6

اِنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا سَوَٓاءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٦

İnnellezîne keferû sevâun aleyhim e enzertehum em lem tunzirhum lâ yu’minûn(yu’minûne).

bayıķ anlar kim kāfir oldılar berāberdür anlaruñ üzere ķorķıttuñ mı kim anları [2a] yā ķorķıtmaduñ mı anları inanmazlar— E. Anadolu Türkçesi

2:6

7

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْۜ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌۘ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظ۪يمٌ۟ ٧

Hatemallâhu alâ kulûbihim ve alâ sem’ıhim, ve alâ ebsârihim gışâveh(gışâvetun), ve lehum azâbun azîm(azîmun).

mühr urdı Tañrı göñülleri üzere anlaruñ daħı ķulaġı üzere anlaruñ daħı gözleri üzere anlaruñ örtüdür. daħı anlaruñdur 'aźāb ulu.— E. Anadolu Türkçesi

2:7

8

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِن۪ينَۢ ٨

Ve minen nâsi men yekûlu âmennâ billâhi ve bil yevmil âhıri ve mâ hum bi mu’minîn(mu’minîne).

daħı ādemįlerden oldur kim eydür “inanduķ Tañrı’ya daħı śoñraġı güne.” daħı degüldür anlar inanmışlar.— E. Anadolu Türkçesi

2:8

9

يُخَادِعُونَ اللّٰهَ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُواۚ وَمَا يَخْدَعُونَ اِلَّٓا اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَۜ ٩

Yuhâdiûnallâhe vellezîne âmenû, ve mâ yahdeûne illâ enfusehum ve mâ yeş’urûn(yeş’urûne).

aldarlar Tañrı’yı, daħı anlar kim inandılar. dahı aldamazlar ilā gendüzilerine daħı bilmezler.— E. Anadolu Türkçesi

2:9

10

ف۪ي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضاًۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَل۪يمٌۙ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ ٠١

Fî kulûbihim maradun, fe zâdehumullâhu maradâ(maradan) ve lehum azâbun elîmun bi mâ kânû yekzibûn(yekzibûne).

göñülleri içinde śayrulıķdur pes arturdı anlara Tañrı śayrulıġı. daħı anlaruñdur 'aźāb aġrıdıcı; andan ötürü kim oldılar yalan söylerler.— E. Anadolu Türkçesi