Şuara Suresi

1

طٰسٓمٓۜ ١

Tâ, sin, mim.

taa, sīn, mīm: sūret adı.— E. Anadolu Türkçesi

26:1

2

تِلْكَ اٰيَاتُ الْكِتَابِ الْمُب۪ينِ ٢

Tilke âyâtul kitâbil mubîn(mubîni).

şol āyetleridür kitāb’uñ bellü eyleyici.— E. Anadolu Türkçesi

26:2

3

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ اَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِن۪ينَ ٣

Lealleke bâhıun nefseke ellâ yekûnû mu’minîn(mu’minîne).

ola kim sen helāk eyleyiciseñ gendüzüni olmaduķlarından mü’minler.— E. Anadolu Türkçesi

26:3

4

اِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَٓاءِ اٰيَةً فَظَلَّتْ اَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِع۪ينَ ٤

İn neşe’ nunezzil aleyhim mines semâi âyeten fe zallet a’nâkuhum lehâ hâdıîn(hâdıîne).

eger dilersevüz indürevüz anlaruñ üzere gökden nişān ola-dı boyunları yā cema'atları aña aşaķlıķ eyleyiciler.— E. Anadolu Türkçesi

26:4

5

وَمَا يَأْت۪يهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثٍ اِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِض۪ينَ ٥

Ve mâ ye’tîhim min zikrin miner rahmâni muhdesin illâ kânû anhu mu’ridîn(mu’ridîne).

daħı gelmez anlara hįç añmaķ raḥmān’dan yiñilenmiş illā oldılar andan yüz döndüriciler.— E. Anadolu Türkçesi

26:5

6

فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْت۪يهِمْ اَنْبٰٓؤُ۬ا مَا كَانُوا بِه۪ يَسْتَهْزِؤُ۫نَ ٦

Fe kad kezzebû fe seye’tîhim enbâu mâ kânû bihî yestehziûn(yestehziûne).

pes bayıķ yalan duttılar pes tįz gele anlara ħaberleri anuñ kim oldılar anı yañśularlar.— E. Anadolu Türkçesi

26:6

7

اَوَلَمْ يَرَوْا اِلَى الْاَرْضِ كَمْ اَنْبَتْنَا ف۪يهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَر۪يمٍ ٧

E ve lem yerev ilel ardı kem enbetnâ fîhâ min kulli zevcin kerîm(kerîmin).

iy baķmadılar mı yirdin yaña niçe bitürdük anuñ içinde her bir dürlüden görklü?— E. Anadolu Türkçesi

26:7

8

اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَةًۜ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُؤْمِن۪ينَ ٨

İnne fî zâlike le âyeh(âyeten), ve mâ kâne ekseruhum mu’minîn(mu’minîne).

bayıķ anuñ içinde nişāndur daħı olmadı eyregi anlaruñ mü’minler.— E. Anadolu Türkçesi

26:8

9

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَز۪يزُ الرَّح۪يمُ۟ ٩

Ve inne rabbeke le huvel azîzur rahîm(rahîme).

daħı bayıķ çalabuñ ol beñdeşsüzdür raḥmet ķılıcı.— E. Anadolu Türkçesi

26:9

10

وَاِذْ نَادٰى رَبُّكَ مُوسٰٓى اَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِم۪ينَۙ ٠١

Ve iz nâdâ rabbuke mûsâ eni’til kavmez zâlimîn(zâlimîne).

10-11. daħı ol vaķt kim ķıġırdı çalabuñ mūsā’ya kim “gel žālim ķavumlara fir'avn ķavumı. ay ķorķmazlar mı?”— E. Anadolu Türkçesi