Meryem Suresi

1

كٓـهٰيٰعٓصٓۜ ١

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd.

ḥakįm Tañrı adıyla ya'nį başlar yā oķurın gey raḥmet ķılıcı kāfi hadi ilim śadıķ— E. Anadolu Türkçesi

19:1

2

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّاۚ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.

añmaķlıķdur çalabuñ raḥmetini ķulına zekeriyyā’ya.— E. Anadolu Türkçesi

19:2

3

اِذْ نَادٰى رَبَّهُ نِدَٓاءً خَفِياًّ ٣

İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ(hafiyyen).

ol vaķt kim ķıġırdı çalabı’sına ķıġırmaķ gizlü— E. Anadolu Türkçesi

19:3

4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّ۪ي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَلَمْ اَكُنْ بِدُعَٓائِكَ رَبِّ شَقِياًّ ٤

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeyben ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ(şakıyyen).

eyitti “iy çalabum! bayıķ ben ża'if oldı süñük benden dutışdı baş aķ olmaķlıġı. daħı olmadum oķımaķlıġumıla iy çalabum, ümidsüz!”— E. Anadolu Türkçesi

19:4

5

وَاِنّ۪ي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَٓاء۪ي وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً فَهَبْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ وَلِياًّۚ ٥

Ve innî hıftul mevâliye min verâî ve kânetimreetî âkıran feheb lî min ledunke veliyyâ(veliyyen).

“bayıķ ben ķorķdum ata ķarındaşı oġlanlarından śoñumda daħı oldı 'avratum ŧoġurmaz. pes baġışla baña senüñ ķatundan kimse işine durıcı ya'nį oġul— E. Anadolu Türkçesi

19:5

6

يَرِثُن۪ي وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوبَۗ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِياًّ ٦

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûbe vec’alhu rabbî radıyyâ(radıyyen).

mįrāŝ ala benden daħı mįrāŝ ala bir nice ķavumından ya'ķubuñ daħı eylegil ol oġlı iy çalabum begenilmiş!”— E. Anadolu Türkçesi

19:6

7

يَا زَكَرِيَّٓا اِنَّـا نُـبَشِّرُكَ بِغُـلَامٍۨ اسْـمُهُ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِياًّ ٧

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ lem nec’al lehu min kablu semiyyâ(semiyyen).

“iy zekeriyyā! bayıķ biz muştılaruz saña bir oġul adı anuñ yaḥyā eylemedük aña ilerüden adaş.”— E. Anadolu Türkçesi

19:7

8

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُونُ ل۪ي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِياًّ ٨

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâmun ve kânetimreetî âkıran ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ(ıtiyyen).

eyitti “iy çalabum! nite ola benüm içün oġlan olmış iken 'avratum ŧoġurmaz daħı bayıķ irdüm yaşlulıķdan ḥaddan geçmeklige?”— E. Anadolu Türkçesi

19:8

9

قَالَ كَذٰلِكَۚ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـٔاً ٩

Kâle kezâlik(kezâlike), kâle rabbuke huve aleyye heyyinun ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â(şey’en).

eyitti cebreyil “şöyledür eyitti cebreyil çalabuñ ol ya'nį yaḥyā'yı yaratmaķlıķ baña geñezdür. daħı bayıķ yarattum ben seni ilerüden olmaduñ-ıdı nesene».”— E. Anadolu Türkçesi

19:9

10

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ ل۪ٓي اٰيَةًۜ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِياًّ ٠١

Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ(seviyyen).

[159a] eyitti: “iy çalabum! eylegil benüm içün nişān.” eyitti “nişānuñ oldur kim söylemeyesin ādemįlere üç dün śaġ esen iken.”— E. Anadolu Türkçesi