Tin Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالتّ۪ينِ وَالزَّيْتُونِۙ ١

Vet tîni vez zeytûn(zeytûni).

Andolsun, insanlık tarihi boyunca nice Peygamberlere ev sahipliği yapan, ilâhî vahyin merkezi konumunda olan coğrafi bölgelere, özellikle de, incire ve zeytine, yani incir ve zeytin ağaçlarının bolca yetiştiği tin ve zeytin bölgelerine, Şam ve Filistin diyarına, Mekke döneminin başlarında, Burûc sûresinden sonra indirilmiştir. Adını, birinci ayetinde geçen ve Hz. İsa’nın Peygamberliğine işâret eden “Tin: incir ağacı” kelimesinden almıştır. 8 ayettir.— M. Kısa

95:1

وَطُورِ س۪ين۪ينَۙ ٢

Ve tûri sînîn(sînîne).

Allah’ın, insanlık tarihinde bir kez, bir Peygamberle, Mûsâ (a) ile aracısız konuştuğu yere, kutsal Sînâ Dağına ve çevresine,— M. Kısa

95:2

وَهٰذَا الْبَلَدِ الْاَم۪ينِۙ ٣

Ve hâzel beledil emîn(emîni).

Ve İbrahim Peygamberin Kâbe’yi inşâ etmesinden bu yana, yüzyıllar boyunca Arabistan’da iman ve teslimiyetin, huzur ve sükûnun kaynağı olan bu güvenli şehre, Son Elçinin Kur’an vahyini aldığı ve tebliğ etmeye başladığı kutsal Mekke şehrine andolsun ki, Kur’an-ı Kerim’de adı geçen Peygamberlerin yaşadığı bölgelere; Şam bölgesi, Filistin diyarı, Sina ve çevresi bir de Hicaz bölgesine andolsun ki:— M. Kısa

95:3

لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ ف۪ٓي اَحْسَنِ تَقْو۪يمٍۘ ٤

Lekad halaknel insâne fî ahseni takvîm(takvîmin).

Biz insanı, yaratılış amacını gerçekleştirmesi için ihtiyaç duyduğu her türlü zihnî ve bedenî özelliklerle donatarak, varlık mertebelerinin en yükseğine çıkabilecek bir yetenek ve kapasitede, yani, olması gereken en güzel biçimde yarattık.— M. Kısa

95:4

ثُمَّ رَدَدْنَاهُ اَسْفَلَ سَافِل۪ينَۙ ٥

Summe redednâhu esfele sâfilîn(sâfilîne).

Fakat insan, vahiyden uzaklaşarak kendi asli/olumlu kişiliğini saptırıp yozlaştırınca, —geçerli kıldığımız kanunlar gereğince— onu varlık mertebelerinin en dibine yuvarlayarak aşağıların aşağısına çeviririz. Kur’an’dan yüz çevirerek şeytanın boyunduruğu altına giren insan, vahşî hayvanlardan daha da canavarlaşır. İşte, Allah’ın yol göstericiliğinden yüz çeviren insanoğlu, bu derece alçalır.— M. Kısa

95:5

اِلَّا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ اَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۜ ٦

İllellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti fe lehum ecrun gayru memnûn(memnûnin).

Ancak Allah’a ve âhiret gününe yürekten iman edip bu imana yaraşır dürüst ve erdemlice bir hayat ortaya koyanlar hariç; yalnız onlar bu düşüşten kurtulabilirler. İşte onlar için, cennette bitip tükenmeyecek muhteşem bir ödül vardır.— M. Kısa

95:6

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدّ۪ينِۜ ٧

Fe mâ yukezzibuke ba’du bid dîn(dîni).

Öyleyse, ey insan; artık hangi güç seni insanlığın kurtuluşunun biricik teminatı olan bu dini ve onun en büyük inanç esası olan Hesap Gününü inkâra yöneltebilir? Her yerde herkesin âdil olması beklenirken, Allah’ın adâlet ve hikmetten yoksun olduğunu sana kim söyleyebilir? Eğer cennet-cehennem, ödül-ceza yoksa; iyilik yapanlarla kötülük yapanlar aynı sonu paylaşacaklarsa, bu Allah’ın adâletine, sonsuz kudret ve hikmetine ters düşmez mi?— M. Kısa

95:7

اَلَيْسَ اللّٰهُ بِاَحْكَمِ الْحَاكِم۪ينَ ٨

E leysallâhu bi ahkemil hâkimîn(hâkimîne).

Öyle ya, Allah hükmedenlerin en âdili değil mi? “Elbete O, hükmedenlerin en âdilidir ve ben, buna tüm benliğimle şâhitlik ederim!”— M. Kısa

95:8

Tin

Not Ekle