Şems Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالشَّمْسِ وَضُحٰيهَاۙۖ ١

Veş şemsi ve duhâhâ.

Andolsun Güneş’e ve onun (huzur ve hayat verici) parıltısına (özellikle kuşluk vaktindeki aydınlığa, yaydığı ışık ve ısıya) ,— A.Ahmet Akgül

91:1

وَالْقَمَرِ اِذَا تَلٰيهَاۙۖ ٢

Vel kameri izâ telâhâ.

(Güneş’in etrafında) Onu izlediği zaman Ay’a,— A.Ahmet Akgül

91:2

وَالنَّهَارِ اِذَا جَلّٰيهَاۙۖ ٣

Ven nehâri izâ cellâhâ.

Onu (Güneş’i) açığa çıkardığı zaman gündüze,— A.Ahmet Akgül

91:3

وَالَّيْلِ اِذَا يَغْشٰيهَاۙۖ ٤

Vel leyli izâ yagşâhâ.

Onu sarıp-örttüğü (ve Dünya’yı karanlığa bürüdüğü) zaman geceye,— A.Ahmet Akgül

91:4

وَالسَّمَٓاءِ وَمَا بَنٰيهَاۙۖ ٥

Ves semâi ve mâ benâhâ.

Göğe ve onu (bu denli muhteşem ve mükemmel) bina edene,— A.Ahmet Akgül

91:5

وَالْاَرْضِ وَمَا طَحٰيهَاۙۖ ٦

Vel ardı ve mâ tahâhâ.

Yeryüzüne ve onu (yaşam için bu denli elverişli) yayıp döşeyene,— A.Ahmet Akgül

91:6

وَنَفْسٍ وَمَا سَوّٰيهَاۙۖ ٧

Ve nefsin ve mâ sevvâhâ.

(İnsan olarak yaratılan her) Nefse ve ona ‘bir düzen içinde biçim verene.’— A.Ahmet Akgül

91:7

فَاَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوٰيهَاۙۖ ٨

Fe elhemehâ fucûrehâ ve takvâhâ.

Sonra da (her nefse) fücurunu (imani ve ahlâki düşüklüklerini) ve takvasını (küfür ve kötülükten sakınma çarelerini) ilham edip (öğreten yüce Rabbe yemin olsun ki) .— A.Ahmet Akgül

91:8

قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰيهَاۙۖ ٩

Kad efleha men zekkâhâ.

Onu (nefsinin kötü arzu ve alışkanlıklarını) temizleyip terbiye eden felaha (huzura ve kurtuluşa) erişmiştir.— A.Ahmet Akgül

91:9

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰيهَاۜ ٠١

Ve kad hâbe men dessâhâ.

Ve onu (nefsini ve kötülüklerini) sarıp örten (kirli niyetini ve mel’ânetini gizleyip riyakârlık eden ve kendini günah kirlerine gömen) de yıkıma (fitneye ve felakete) sürüklenmiştir.— A.Ahmet Akgül