Hucurat Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَرَسُولِه۪ وَاتَّقُوا اللّٰهَۜ اِنَّ اللّٰهَ سَم۪يعٌ عَل۪يمٌ ١

Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tukaddimû beyne yedeyillâhi ve resûlihî vettekûllâh(vettekûllâhe), innallâhe semîun alîm(alîmun).

Ey inanmış olanlar; (kendi şahsi düşünceleriniz, söz ve davranışlarınızla) Allah’ın (koyduğu hüküm ve kuralların) ve elçisinin (Allah’ın hükmüne göre verdiği kararın) önüne geçmeyin ve (bu konuda Allah’a karşı gelmekten) sakının. Şüphesiz Allah (her şeyi) işitendir, bilendir. *— İ. Aktaş

49:1

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَرْفَعُٓوا اَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمَالُكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ٢

Ya eyyuhâllezîne âmenû lâ terfeû asvâtekum fevka savtin nebiyyi ve lâ techerû lehu bil kavli ke cehri ba’dıkum li ba’dın en tahbeta a’mâlukum ve entum lâ teş’urûn(teş’urûne).

Ey inanmış olanlar! (Münasebetsizce bağırıp çağırmak, hafife almak veya küçümsemek suretiyle) seslerinizi Peygamberin sesinin üstüne yükseltmeyin (sesini bastırarak tebliğ ettiklerinin işitilmemesine neden olmayın). Birbirinize (kabalık yapıp) bağırdığınız gibi, Peygambere yüksek sesle bağırmayın; yoksa (Allah’ın koyduğu kuralların ve peygamberin tebliğ ettiğinin önüne şahsi düşüncelerinizle geçmekten, ona saygısızca bağırıp çağırmaktan ve bu konularda Allah’ın emir ve yasaklarına karşı gelmekten sakınmazsanız) siz farkında bile olmadan, amelleriniz boşa gidebilir. *— İ. Aktaş

49:2

اِنَّ الَّذ۪ينَ يَغُضُّونَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۜ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاَجْرٌ عَظ۪يمٌ ٣

İnnellezîne yeguddûne asvâtehum inde resûlillâhi ulâikel lezînemtehanallâhu kulûbehum lit takvâ lehum magfiretun ve ecrun azîm(azîmun).

Şüphesiz, Allah’ın Resulü’nün yanında seslerini kısanlar (saygısızlık etmeyip medenice konuşanlar); işte onlar, Allah’ın gönüllerini takva (ya ulaştırması) için imtihan ettiği (çeşitli sıkıntı ve sarsıntılarla eğittiği) kimselerdir. (Kesinlikle) mağfiret (bağışlanıp affedilmek) ve büyük bir ecir onlar için vardır.— İ. Aktaş

49:3

اِنَّ الَّذ۪ينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَٓاءِ الْحُجُرَاتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ٤

İnnellezîne yunâdûneke min verâil hucurâti ekseruhum lâ ya’kılûn(ya’kılûne).

Şüphesiz (ey peygamber!) Sana evinin dışından bağırarak (saygısızca) seslenenler var ya onların çoğu, akıllarını kullanmazlar. *— İ. Aktaş

49:4

وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ٥

Ve lev ennehum saberû hattâ tahruce ileyhim le kâne hayren lehum, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

Ve eğer onlar, sen yanlarına çıkıncaya kadar (bağırıp çağırmadan) sabretselerdi, elbette kendileri için daha iyi olurdu. Bununla beraber Allah (yine çok) bağışlayan, (çok) merhamet edendir. *— İ. Aktaş

49:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اِنْ جَٓاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ۬ فَتَبَيَّنُٓوا اَنْ تُص۪يبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلٰى مَا فَعَلْتُمْ نَادِم۪ينَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû in câekum fâsikun bi nebein fe tebeyyenû en tusîbû kavmen bi cehâletin fe tusbihû alâ mâ fealtum nâdimîn(nâdimîne).

Ey inanmış olanlar! Eğer bir fasık (yoldan sapmış biri) size bir haber getirirse (onu hemen ne kabul ne de reddedin), onun doğruluğunu araştırınız. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptıklarınıza pişman olursunuz. *— İ. Aktaş

49:6

وَاعْلَمُٓوا اَنَّ ف۪يكُمْ رَسُولَ اللّٰهِۜ لَوْ يُط۪يعُكُمْ ف۪ي كَث۪يرٍ مِنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْا۪يمَانَ وَزَيَّـنَهُ ف۪ي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَۜ اُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَۙ ٧

Va’lemû enne fîkum resûlallâh(resûlallâhi), lev yutîukum fî kesîrin minel emri le anittum ve lâkinnallâhe habbebe ileykumul îmâne ve zeyyenehu fî kulûbikum, ve kerrehe ileykumul kufre vel fusûka vel isyân(isyâne), ulâike humur râşidûn(râşidûne).

Ve (ey insanlar,) bilin ki, şüphesiz Allah’ın elçisi içinizdedir. Eğer o, birçok işlerde size (sizin keyfinize ve nefsi beklentilerinize) uymuş olsaydı, (toplum olarak bundan zarar görür) sıkıntıya düşerdiniz. Ama görüldüğü gibi, Allah imanı (nızı) size sevdirdi, onu gönüllerinizde güzelleştirdi ve (hakikati) inkâr etmeyi, yoldan çıkmayı ve isyanı (baş kaldırmayı) size iğrenç gösterdi. İşte bunlar, doğru yönü izleyenlerdir.— İ. Aktaş

49:7

فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَنِعْمَةًۜ وَاللّٰهُ عَل۪يمٌ حَك۪يمٌ ٨

Fadlen minallâhi ve ni’meh(ni’meten), vallâhu alîmun hakîm(hakîmun).

(Bu) Allah’tan bir lütuf ve bir nimettir. Allah Alim’dir (her şeyi noksansız bilendir), Hakîm’dir (her konuda) doğru hüküm verendir.— İ. Aktaş

49:8

وَاِنْ طَٓائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِن۪ينَ اقْتَتَلُوا فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْ بَغَتْ اِحْدٰيهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّت۪ي تَبْغ۪ي حَتّٰى تَف۪ٓيءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِۚ فَاِنْ فَٓاءَتْ فَاَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُواۜ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِط۪ينَ ٩

Ve in tâifetâni minel mû’mînînektetelû fe aslihû beyne humâ, fe in begat ihdâhumâ alel uhrâ fe kâtilûlletî tebgî hattâ tefîe ilâ emrillâh(emrillâhi), fe in fâet fe aslihû beynehumâ bil adli ve aksitû, innallâhe yuhıbbul muksitîn(muksitîne).

Ve eğer inananlardan iki topluluk birbirleriyle savaşırlarsa aralarını düzeltin (onları barıştırın). Eğer onlardan biri, hâlâ (Allah’ın hükmüne boyun eğmeyip) diğerine saldırmaya devam ederse, Allah’ın buyruğuna uyuncaya (saldırmaktan vazgeçinceye) kadar, (saldırıp) haksızlık yapan taraf ile hep birlikte çarpışın. Eğer (saldırmaktan) vazgeçerlerse (eşit ve) adil bir şekilde aralarını bulun ve (her ikisine de eşit ve) adil davranın. Şüphesiz Allah, (herkese karşı eşit ve) adil davrananları sever. *— İ. Aktaş

49:9

اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ۟ ٠١

İnnemel mû’minûne ihvetun fe aslihû beyne ehaveykum vettekûllâhe leallekum turhamûn(turhamûne).

Bütün inananlar ancak kardeştirler. O hâlde, (nerede ve her ne zaman araları açılırsa) iki kardeşinizin arasını düzeltin ve Allah’a karşı gelmekten sakının ki, size merhamet edilsin.— İ. Aktaş