Meryem Suresi

1

كٓـهٰيٰعٓصٓۜ ١

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd.

Kâf, Hâ, Yâ, Ayn, Sâd. *— İ. Aktaş

19:1

2

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّاۚ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.

(Bu okunacak olan âyetler) Rabbinin, kulu Zekeriyyâ’ya olan rahmetinin anılmasıdır. *— İ. Aktaş

19:2

3

اِذْ نَادٰى رَبَّهُ نِدَٓاءً خَفِياًّ ٣

İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ(hafiyyen).

Hani bir vakit O, Rabbine gizlice seslenip şöyle niyaz etmişti.— İ. Aktaş

19:3

4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّ۪ي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَلَمْ اَكُنْ بِدُعَٓائِكَ رَبِّ شَقِياًّ ٤

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeyben ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ(şakıyyen).

“Rabbim!’’demişti. Doğrusu, artık kemiklerim zayıfladı, saçlarım ağardı. Ey Rabbim, (şimdiye kadar) sana yönelttiğim duada cevapsız bırakıldığım hiç olmadı.” *— İ. Aktaş

19:4

5

وَاِنّ۪ي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَٓاء۪ي وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً فَهَبْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ وَلِياًّۚ ٥

Ve innî hıftul mevâliye min verâî ve kânetimreetî âkıran feheb lî min ledunke veliyyâ(veliyyen).

Ve (ey Rabbim!) Gerçekten ben, eşim kısır olduğu (çocuk doğurmadığı) için benden sonra (yerimi dolduracak) yakınlarımın (olmayışın)dan dolayı endişeliyim. Öyleyse bana katından benim yerimi alacak (rızana uygun iyi işler yapacak) bir veli (oğul) bağışla ki,— İ. Aktaş

19:5

6

يَرِثُن۪ي وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوبَۗ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِياًّ ٦

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûbe vec’alhu rabbî radıyyâ(radıyyen).

Bana ve Yakub oğullarına (ilim, hikmet ve rızana uygun işler konusunda) mirasçı olsun. Ve Rabbim! Onun (hem) senin rızanı (hem de kullarının rızasını) kazanmasını da sağla! *— İ. Aktaş

19:6

7

يَا زَكَرِيَّٓا اِنَّـا نُـبَشِّرُكَ بِغُـلَامٍۨ اسْـمُهُ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِياًّ ٧

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ lem nec’al lehu min kablu semiyyâ(semiyyen).

(Rabbi melek vasıtasıyla ona) Ey Zekeriyyâ! Biz sana bir oğul müjdeleriz ki, onun adı Yahya’dır (henüz doğmadan ona bu ismi bizzat biz seçtik). Daha önce (bu şekilde) ona hiç kimseyi adaş yapmadık (ondan önce henüz doğmayan bir kimseye bu adı vermedik).*— İ. Aktaş

19:7

8

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُونُ ل۪ي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِياًّ ٨

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâmun ve kânetimreetî âkıran ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ(ıtiyyen).

(Zekeriyyâ) “Rabbim!” dedi. “Karım çocuk doğurmaz, ben de ihtiyarlığın son sınırına vardığım halde, benim nasıl oğlum olabilir?”— İ. Aktaş

19:8

9

قَالَ كَذٰلِكَۚ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـٔاً ٩

Kâle kezâlik(kezâlike), kâle rabbuke huve aleyye heyyinun ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â(şey’en).

(Vahiy Meleği) dedi ki; İşte Rabbin şöyle buyurdu: Bu bana kolaydır. Daha önce sen hiçbir şey değilken seni de yaratmıştım.— İ. Aktaş

19:9

10

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ ل۪ٓي اٰيَةًۜ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِياًّ ٠١

Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ(seviyyen).

(Zekeriyya,)"Ey Rabbim! Öyle ise bana bir işaret (alamet) ver" dedi. (Melek vasıtasıyla) Rabbi de ona "Senin işaretin, (dilin zikir ve tesbihe dönerken işaretleşme dışında) insanlarla tam üç gece konuşamamandır.”— İ. Aktaş