İbrahim Suresi

1

الٓـرٰ۠ كِتَابٌ اَنْزَلْنَاهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ بِـاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَز۪يزِ الْحَم۪يدِۙ ١

Elif lâm râ kitâbun enzelnâhu ileyke li tuhricen nâse minez zulûmâti ilen nûri bi izni rabbihim ilâ sırâtıl azîzil hamîd(hamîdi).

Elif, Lâm, Râ. (Resulüm!) Bu, Rablerinin izniyle (iradesiyle bütün) insanlığı her türlü (zihnî, kalbî, itikadı, içtimaî, iktisadi, siyasî vb.) kopkoyu karanlıklardan aydınlığa, O yüceler yücesinin, O her övgüye layık olan (Allah)ın yoluna çıkarasın diye sana indirdiğimiz bir kitaptır.*— İ. Aktaş

14:1

2

اَللّٰهِ الَّذ۪ي لَهُ مَا فِي السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۜ وَوَيْلٌ لِلْكَافِر۪ينَ مِنْ عَذَابٍ شَد۪يدٍۙ ٢

Allâhillezî lehu mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve veylun lil kâfirîne min azâbin şedîd(şedîdin).

O Allah ki, göklerde ve yeryüzünde ne varsa, (hepsi) O’nundur. Kendilerini bekleyen o çok zorlu azaptan ötürü, (hakkı) inkâr edenlerin vay haline!— İ. Aktaş

14:2

3

اَلَّذ۪ينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَب۪يلِ اللّٰهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجاًۜ اُو۬لٰٓئِكَ ف۪ي ضَلَالٍ بَع۪يدٍ ٣

Ellezîne yestehıbbûnel hayâted dunyâ alel âhıreti ve yasuddûne an sebîlillâhi ve yebgûnehâ ivecâ(ivecen), ulâike fî dalâlin baîd(baîdin).

Onlar ki, dünya hayatını (severek) ahirete tercih ederler; (insanları) Allah yolundan çevirirler de o yolu eğri büğrü göstermek isterler. İşte onlar haktan, (doğru yoldan) çok uzak bir sapıklık içindedirler.— İ. Aktaş

14:3

4

وَمَٓا اَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ اِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِه۪ لِيُبَيِّنَ لَهُمْۜ فَيُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَشَٓاءُ وَيَهْد۪ي مَنْ يَشَٓاءُۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٤

Ve mâ erselnâ min resûlin illâ bi lisâni kavmihî li yubeyyine lehum, fe yudillullâhu men yeşâu ve yehdî men yeşâ’(yeşâu), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).

Oysa biz onlara (hakkı) açık bir biçimde bildirebilsin diye (senden önce) hiçbir elçiyi, kendi halkının dilinden başkasıyla göndermedik. Artık bundan sonra Allah (sapmayı) dileyeni (inkâr edip, sapıklığı tercih edeni) sapıklık içinde bırakır, (doğru yolu tutmayı) dileyeni (iman edip, hidayeti tercih edeni) de doğru yola iletir. Ve o üstün ve güçlü olandır, doğru hüküm verendir. *— İ. Aktaş

14:4

5

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوسٰى بِاٰيَاتِنَٓا اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيَّامِ اللّٰهِۜ اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ٥

Ve le kad erselnâ mûsâ bi âyâtinâ en ahric kavmeke minez zulumâti ilen nûri, ve zekkirhum bi eyyâmillâh(eyyâmillâhi), inne fî zâlike le âyâtin li kulli sabbârin şekûr(şekûrin).

Gerçekten, Mûsa’yı da: "Halkını karanlıklardan aydınlığa (inkâr ve sapıklıktan hidayete, esaret ve kölelikten özgürlüğe) çıkar ve kendilerine Allah’ın (zalim ve azgın kavimlerin başına getirdiği felâket) günlerini hatırlat" diye ayetlerimizle göndermiştik. Hiç kuşkusuz bu (gibi hatırlatmaların yapılması)nda (sıkıntılara karşı her zaman) sabreden (göğüs geren) ve (verilen nimetlere karşı) şükreden herkes için ayetler (ibret verici işaretler) vardır. *— İ. Aktaş

14:5

6

وَاِذْ قَالَ مُوسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰيكُمْ مِنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُٓوءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ اَبْنَٓاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَٓاءَكُمْۜ وَف۪ي ذٰلِكُمْ بَلَٓاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظ۪يمٌ۟ ٦

Ve iz kâle mûsâ li kavmihizkurû ni’metallâhi aleykum iz encâkum min âli fir’avne yesûmûnekum sûel azâbi ve yuzebbihûne ebnâekum ve yestahyûne nisâekum, ve fî zâlikum belâun min rabbikum azîm(azîmun).

Ve (hani) bir zaman (halkının geçirdiği sıkıntılı ve esaret günlerinden sonra) Mûsa halkına demişti ki: “Allah’ın üzerinizdeki nimetini (yardımını) hatırlayın ki, sizi Firavun oligarşisinden kurtarmıştı; sizi (en ağır işlerde çalıştırmak suretiyle) pek kötü işkencelere uğratıyor, erkek çocuklarınızı (boğarak) öldürüyor ve (hem kendi emelleri için kullanmak, hizmetçi yapmak, hem de Kıptilerle evlenme zorunda bırakarak sizin erkek nüfusunuzu azaltmak gayesiyle) kadınlarınızı (kızlarınızı) sağ bırakıyorlardı. Oysa bunda (Firavun’un zulüm ve esaretinden kurtulmanızda) sizin için rabbinizden büyük bir nimet (lütuf ve ikram) vardı. *— İ. Aktaş

14:6

7

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَز۪يدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَاب۪ي لَشَد۪يدٌ ٧

Ve iz te’ezzene rabbukum le in şekertum le ezîdennekum ve le in kefertum inne azâbî le şedîd(şedîdun).

Ve (yine Mûsa devamla dedi ki:) Hani Rabbiniz “Eğer şükrederseniz muhakkak ki size (verdiğim nimetlerimi) artırırım. Ve eğer nankörlük ederseniz bilin ki, benim azabım gerçekten çetindir.’’ diye bildirmişti. *— İ. Aktaş

14:7

8

وَقَالَ مُوسٰٓى اِنْ تَكْفُرُٓوا اَنْتُمْ وَمَنْ فِي الْاَرْضِ جَم۪يعاًۙ فَاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ حَم۪يدٌ ٨

Ve kâle mûsâ in tekfurû entum ve men fîl ardı cemî’an fe innallâhe le ganiyyun hamîd(hamîdun).

Ve (yine) Mûsa dedi ki: "Siz ve yeryüzünde bulunan herkes topyekûn inkâr (nankörlük) etseniz bile, (şunu unutmayın ki) şüphesiz Allah övgülerin tümü kendine mahsus olup kendi kendisine yeten yegâne zattır.— İ. Aktaş

14:8

9

اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَۜۛ وَالَّذ۪ينَ مِنْ بَعْدِهِمْۜۛ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُۜ جَٓاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّٓوا اَيْدِيَهُمْ ف۪ٓي اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُٓوا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَٓا اُرْسِلْتُمْ بِه۪ وَاِنَّا لَف۪ي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَـنَٓا اِلَيْهِ مُر۪يبٍ ٩

E lem ye’tikum nebeullezîne min kablikum kavmi nûhın ve âdin ve semûd(semûde), vellezîne min ba’dihim, lâ ya’lemuhum illallâh(illallâhu), câethum rusuluhum bil beyyinâti fe reddû eydiyehum fî efvâhihim ve kâlû innâ kefernâ bi mâ ursiltum bihî ve innâ le fî şekkin mimmâ ted’ûnenâ ileyhi murîb(murîbin).

Sizden öncekilerin, Nûh, Âd ve Semûd kavminin ve onlardan sonrakilerin haberleri size gelmedi mi? Ki onları(n gerçek mahiyetini) ancak Allah bilir. Elçileri onlara apaçık delillerle geldi de onlar (mesajlarımızın tebliğini yapmalarına engel olmak ve onları susturmak için) ellerini (elçilerin) ağızlarına götürüp (onlara karşı güç kullanarak): “Doğrusu biz, kendisiyle gönderildiğiniz şeyleri inkâr ettik ve gerçekten biz, bizi kendisine davet etmekte olduğunuz şeyden kuşku veren kesin bir şübhe içindeyiz” dediler.— İ. Aktaş

14:9

10

قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِي اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۜ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ قَالُٓوا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَاۜ تُر۪يدُونَ اَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَٓاؤُ۬نَا فَأْتُونَا بِسُلْطَانٍ مُب۪ينٍ ٠١

Kâlet rusuluhum e fîllâhi şekkun fâtırıs semâvâti vel ard(ardı), yed’ûkum li yagfire lekum min zunûbikum ve yuahhırekum ilâ ecelin musemmâ(musemmen), kâlû in entum illâ beşerun mislunâ, turîdûne en tesuddûnâ ammâ kâne ya’budu âbâunâ fe’tûnâ bi sultânin mubîn(mubînin).

Elçileri dedi ki: Yarıp bölerek ‘’Gökleri ve yerküreyi (bütün evreni değişmez bir sistem ve prensipler üzerine oturtan, yaratılan şeylere yaradılış ve işleyiş yasasını koyup onları) yaratan Allah hakkında şüphe mi var? O, sizi (inanmaya ve hak dine) çağırıyor ki, neticede günahlarınızı bağışlasın ve (içinde bulunduğunuz helâki hak eden durumdan sizi kurtarıp, kendi katında) belli bir sona kadar size süre tanısın.” (Bunun üzerine) onlar dediler ki: “Siz de bizim gibi ancak birer beşersiniz; bizi atalarımızın tapa geldiği ‘ilâhlardan vazgeçirmek istiyorsunuz. Öyleyse bize (Allah’ın elçileri olduğunuza dair) apaçık bir delil getirin! (*)— İ. Aktaş