Hud Suresi

1

الٓـرٰ۠ كِتَابٌ اُحْكِمَتْ اٰيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَك۪يمٍ خَب۪يرٍۙ ١

Elif lâm râ kitâbun uhkimet âyâtuhu summe fussılet min ledun hakîmin habîr(habîrin).

Elif. Lam. Ra. (Bu öyle) Bir kitaptır ki ayetleri -hikmet sahibi ve herşeyden haberdar olan- Allah tarafından muhkem kılınmış sonra da açıklanmıştır.— O. Kuntman

11:1

2

اَلَّا تَعْبُدُٓوا اِلَّا اللّٰهَۜ اِنَّن۪ي لَكُمْ مِنْهُ نَذ۪يرٌ وَبَش۪يرٌۙ ٢

Ellâ ta’budû illallâh(illallâhe), innenî lekum minhu nezîrun ve beşîr(beşîrun).

(Ey Muhammed, insanlara de ki,) Allah'tan başkasına ibadet etmeyin. Şüphe yok ki ben O'nun tarafından, (sizin hepinize) gönderilen, (O'na ortak koşanları) azap ile uyaran (sadece O'na kulluk edenleri ise) cennet ile müjdeleyen- bir peygamberim.— O. Kuntman

11:2

3

وَاَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُٓوا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَتَاعاً حَسَناً اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّى وَيُؤْتِ كُلَّ ذ۪ي فَضْلٍ فَضْلَهُۜ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنّ۪ٓي اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَب۪يرٍ ٣

Ve enistagfirû rabbekum summe tûbû ileyhi yumetti’kum metâan hasenen ilâ ecelin musemmen ve yu’ti kulle zî fadlin fadleh(fadlehu), ve in tevellev fe innî ehâfu aleykum azâbe yevmin kebîr(kebîrin).

(Rabbinizin hak davetini kabul edin) Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra (gönülden) tevbe edin ki, sizi belli bir süreye kadar güzel bir nimet içinde yaşatsın ve fazlasını (salih ameller) yapan herkese (dünyada ve ahirette) mükafatını versin. Eğer (Rabbinizin hak davetinden) yüz çevirirseniz, ben sizin başınıza gelecek büyük bir günün azabından korkarım!— O. Kuntman

11:3

4

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ٤

İlâllâhi merciukum, ve huve alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).

Dönüşünüz ancak Allah’adır, herşeye kâdirdir O! (Peygamber'i vasıtasıyle yaptığı hak daveti kabul etmeyenlerin cezasını elbette verir)— O. Kuntman

11:4

5

اَلَٓا اِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُۜ اَلَا ح۪ينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْۙ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَۚ اِنَّهُ عَل۪يمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ٥

E lâ innehum yesnûne sudûrehum li yestahfû minh(minhu), e lâ hîne yestagşûne siyâbehum ya'lemu mâ yusirrûne ve mâ yu'linûn(yu'linûne), innehu alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).

(Ey iman edenler) Haberiniz olsun ki, onlar (o münafıklar), Peygamber'den -düşmanlıklarını gizlemek- için sırtlarını dönerler. (Ona görünmek istemezler) Oysa onlar örtülerine büründükleri zaman dahi, hangi sırrı saklasalar ve neyi açıklasalar Allah hepsini bilir, çünkü O, kalplerin özünü bilir.— O. Kuntman

11:5

6

وَمَا مِنْ دَٓابَّةٍ فِي الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَاۜ كُلٌّ ف۪ي كِتَابٍ مُب۪ينٍ ٦

Ve mâ min dâbbetin fil ardı illâ alâllâhi rızkuhâ ve ya'lemu mustekarrehâ ve mustevdeahâ, kullun fî kitâbin mubîn(mubînin).

Yeryüzünde yürüyen hiçbir canlı yoktur ki, rızkı Allah'a ait olmasın. (Hepsinin rızkını ancak O verir) Allah, onların (dünyada) duracakları yeri de (öldükten sonra) emaneten konulacakları yeri de (kabirdeki hallerini de) bilir. Onların hepsi (ve bütün halleri) o apaçık kitaptadır. (Levh-i Mahfuz’da yazılıdır)— O. Kuntman

11:6

7

وَهُوَ الَّذ۪ي خَلَقَ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ ف۪ي سِتَّةِ اَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَٓاءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلاًۜ وَلَئِنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُٓوا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُب۪ينٌ ٧

Ve huvellezî halakas semâvâti vel arda fî sitteti eyyâmin ve kâne arşuhu alel mâi li yebluvekum eyyukum ahsenu amelâ(amelen), ve le in kulte innekum meb’ûsûne min ba’dil mevti le yekûlennellezîne keferû in hâzâ illâ sihrun mubîn(mubînun).

(Ey insanlar) Allah, -hanginizin daha güzel amel işleyeceğini denemek için- Arş'ı su üzerinde iken, gökleri ve yeri altı günde yaratandır. (Ey Muhammed, buna rağmen) Eğer sen onlara: "Ölümden sonra muhakkak yine dirileceksiniz" desen, kafir olanlar mutlaka "Bu apaçık bir büyüden (bir aldatmadan) başka birşey değildir" diyeceklerdir. (Onlar Peygamber ile "azap ne zaman, başımıza indir de görelim"? diye de alay ederler.)— O. Kuntman

11:7

8

وَلَئِنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُۜ اَلَا يَوْمَ يَأْت۪يهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَا كَانُوا بِه۪ يَسْتَهْزِؤُ۫نَ۟ ٨

Ve le in ahharnâ anhumul azâbe ilâ ummetin ma'dûdetin le yekûlunne mâ yahbisuh(yahbisuhu), e lâ yevme ye'tîhim leyse masrûfen anhum ve hâka bi him mâ kânû bihî yestehziûn(yestehziûne).

Andolsun ki biz o kafirlerden azabı belli bir süreye kadar erteleyecek olsak, bu kez onlar "O azabı engelleyen sebeb de ne? (Demek ki bize yapılan tehditler boş ve asılsız imiş)" derler. Haberiniz olsun ki, o azap başlarına geldiği gün asla geri çevrilecek (ertelenecek) değildir, alaya aldıkları o şey (o azap) onları çepeçevre kuşatacaktır.— O. Kuntman

11:8

9

وَلَئِنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُۚ اِنَّهُ لَيَؤُ۫سٌ كَفُورٌ ٩

Ve le in ezaknal insâne minnâ rahmeten summe neza'nâhâ minh(minhu), innehu le yeûsun kefûr(kefûrun).

Şayet biz (kafir) insana tarafımızdan bir rahmet (nimet) tattırdıktan sonra onu, ondan çekip alırsak, andolsun ki o (evvelki nimetleri unutan) bir nankör ve (Rabbinin rahmetinden) umudunu kesen bir adam olur.— O. Kuntman

11:9

10

وَلَئِنْ اَذَقْنَاهُ نَعْمَٓاءَ بَعْدَ ضَرَّٓاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّـَٔاتُ عَنّ۪يۜ اِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌۙ ٠١

Ve le in ezaknâhu na'mâe ba'de darrâe messethu le yekûlenne zehebes seyyiâtu annî, innehu le ferihun fahûr(fahûrun).

Şayet kendisine dokunan bir dertten sonra ona bir nimet tattıracak olursak, bu kez de: "Bütün kötülükler artık benden uzaklaşıp gitti" der, (Rabbine şükretmez de) şımarır, (halka karşı servetiyle) böbürlenen bir adam olur.— O. Kuntman