Yasin Suresi

1

يٰسٓۜ ١

Yâ sîn.

Yâ Sîn.¹ 1 Yâsîn (يٰسٓ), müfessirlerin çoğunluğuna ve Siybeveyh’in kanaatine göre bu sûrenin ismidir. Bazıları bunun yemin veya Allah’ın isimlerinden olduğunu söylemişse de Bakara sûresinin evvelindeki (الم) gibi huruf-i mukattadan olduğu daha kuvvetlidir.— M. Türk

36:1

2

وَالْقُرْاٰنِ الْحَك۪يمِۙ ٢

Vel kur’ânil hakîm(hakîmi).

Hikmetli¹ (tartışmasız tek doğru) Kur’an’a yemin olsun ki; 1 Hikmet: Yanlışlığı asla düşünülemeyen mutlak doğru önerme demektir ki Allah’tan başkası böyle bir sözü söyleyemez. Hakîm; hikmetli, hikmet söyleyen, hikmet sahibi ve muhkem anlamlarına gelir ki Kur’an için hepsi geçerlidir.— M. Türk

36:2

3

اِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَل۪ينَۙ ٣

İnneke leminel murselîn(murselîne).

(Ey Muhammed!) Sen kesinlikle (Allah’ın gönderdiği) Peygamberlerden (birisi)sin.¹ 1 Görülüyor ki bu hitap; hem yemin, hem (اِنَّ), hem (ل), hem de isim cümlesi ile takviye ve te’kit olunmuştur. Bu cümle, Muhammed (s.a.v)’in peygamberliğine Allah tarafından bir şehadettir. Bundan dolayı bu te’kitler öncelikle şiddetli inkârlarla karşılaşan Peygamberi layıkıyla tatmin içindir. Bu haysiyetle bu ayetin manası: “Bütün inkârcıların, inatçıların, küfür ve inkârlarına rağmen emin ol ki sen şüphesiz o Risalet’le gönderilen, yani Allah’ın tebliğ edilmek üzere emanetini haiz ve dinlenilmediği takdirde cezası muhakkak olan elçisi yani hak Peygamberlerindensin.” demek olur. (Elmalılı)— M. Türk

36:3

4

عَلٰى صِرَاطٍ مُسْتَق۪يمٍۜ ٤

Alâ sırâtın mustekîm(mustekîmin).

(Sen tam) hak yol üzerindesin.¹ 1 3 ve 4. âyetler; “Kesinlikle sen, hak yol üzere (gönderilen) Peygamberlerden (birisi)sin.” diye tercüme edilebilir.— M. Türk

36:4

5

تَنْز۪يلَ الْعَز۪يزِ الرَّح۪يمِۙ ٥

Tenzîlel azîzir rahîm(rahîmi).

(Sen,) çok güçlü ve çok merhametli olan (Allah)’ın gönderdiği bir elçisin.¹ 1 Bu âyet: “(Bu Kur’an) üstün ve çok merhametli Allah tarafından indirilmiştir.” diye de tercüme edilebilir. Fakat bu anlam zayıftır. (أَنزَلَ) fiili, Talâk: 10’da da “göndermek” anlamında kullanılmıştır.— M. Türk

36:5

6

لِتُنْذِرَ قَوْماً مَٓا اُنْذِرَ اٰبَٓاؤُ۬هُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ ٦

Li tunzire kavmen mâ unzire âbâuhum fe hum gâfilûn(gâfilûne).

(Ve Sen) babaları uyarıldığı halde, kendileri bundan gafil kalmış bir topluluğu, uyarmak için (gönderildin).¹ 1 Bu âyet : “Babaları uyarılmadığı için kendileri gaflet içerisinde kalmış bir toplumu uyarman için (seni gönderdik)” şeklinde de tercüme edilebilir. Bu tercümede (مَا) nafiye, yukarıdaki tercümede ise mevsule olarak alınmıştır. Bunun sebebi ise mânânın “Biz, bir Peygamber göndermedikçe kimseye azap etmeyiz” (İsra: 15, En’am: 131) âyetlerine ters düşmemesi içindir. Ayrıca bu kavmin dedelerinin Hz. İbrahim, Hz. İsmail, Hz. Hud, Hz. Lut (a.s) tarafından uyarıldığı Kur’an’da sabittir.— M. Türk

36:6

7

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلٰٓى اَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٧

Lekad hakkal kavlu alâ ekserihim fe hum lâ yu’minûn(yu’minûne).

Yemin olsun onların çoğu hakkındaki “artık onlar inanmayacaklar”¹ sözü doğru çıkmıştır.² 1 Bk. (Bakara: 6) 2 Bu âyet : “Yemin olsun onların pek çoğunun üzerine azap sözü hak olmuştur. (Yani azabı hak etmişlerdir.) Çünkü onlar îman etmeyecekler.” diye de tercüme edilebilir.— M. Türk

36:7

8

اِنَّا جَعَلْنَا ف۪ٓي اَعْنَاقِهِمْ اَغْلَالاً فَهِيَ اِلَى الْاَذْقَانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ ٨

İnnâ cealnâ fî a’nâkıhim aglâlen fe hiye ilel ezkâni fe hum mukmehûn(mukmehûne).

Gerçekten Biz, o (inanmayan)ların boyunlarına, çenelerine kadar (dayanan) demir halkalar¹ geçirdik de;² bu yüzden başları yukarı, gözleri aşağı, somurtup dururlar. 1 Ağlâl: Baskı, cezâ ve eziyet sebebiyle, boyuna takılan, eli boyuna bağlıyan demir toka, lâle demektir. 2 Bu bölümde istiâre vardır. Bu “halkalar”; toplumsal baskılar, bâtıl felsefî inançlar gibi küfrü hoş gösterip Müslümanları îmandan uzaklaştıran fena alışkanlıkları, nefislerin alıştırılarak; bunların toplumsal yaşayış biçimi haline getirilmesini temsil edebilir. Hatta bu halkalar; kravat, fötr şapka, smokin gibi bir rejimin şiarı haline gelen ve insanları o rejimlerle özdeşleştiren sembolleri bile hatırlatır gibi görünmektedir.— M. Türk

36:8

9

وَجَعَلْنَا مِنْ بَيْنِ اَيْد۪يهِمْ سَداًّ وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَداًّ فَاَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ٩

Ve cealnâ min beyni eydîhim sedden ve min halfihim sedden fe agşeynâhum fe hum lâ yubsırûn(yubsırûne).

Biz onların önlerinden ve arkalarından birer set çekerek (basiretlerini) örtüverdik de onlar (bu yüzden Hakkı) görmezler.— M. Türk

36:9

10

وَسَوَٓاءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٠١

Ve sevâun aleyhim e enzertehum em lem tunzirhum lâ yu’minûn(yu’minûne).

Sen, onları uyarsan da uyarmasan da fark etmez; artık onlar, asla inanmayacaklar.¹ 1 Bak. (Bakara: 6, Yûnus: 96–97)— M. Türk