Bakara Suresi

1

الٓمٓ ۚ ١

Elif, lâm, mim.

A.L.M.** [2:1] *2:1 Bu başlangıçlar, 1400 yıl boyunca ilahi bir şekilde korunan bir sır olarak kaldı. Bunların Kuran’ın olağanüstü matematiksel kodunun önemli bir bileşeni olduğunu şimdi fark ediyoruz (bkz. Ek 1, 2, 24 ve 26). A.L.M.’in anlamı 2. ayette belirtilmektedir: “Bu kutsal yazı hatasızdır.” Bu durum, bu üç başlangıç harfinin bu suredeki geçiş sıklıklarının sırasıyla 4502, 3202 ve 2195 olduğu gerçeği ile inkâr edilemez bir şekilde kanıtlanmıştır. Bu sayıların toplamı 9899 veya 19x521’dir. Böylelikle, Arapça dilinin bu en sık geçen harfleri, insanüstü bir modele göre matematiksel olarak yerleştirilmiştir. Bu aynı başlangıçlar Sure 3, 29, 30, 31 ve 32’nin başına da konulmuştur ve geçiş sıklıklarının toplamı bu surelerin her birinde 19’un katı etmektedir.— R. Halife

2:1

2

ذٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَۚۛ ف۪يهِۚۛ هُدًى لِلْمُتَّق۪ينَۙ ٢

Zâlikel kitâbu lâ reybe fîh(fîhi), huden lil muttekîn(muttekîne).

Bu kutsal yazı hatasızdır; doğrular için bir yol gösterici;— R. Halife

2:2

3

اَلَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُق۪يمُونَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَۙ ٣

Ellezîne yu’minûne bil gaybi ve yukîmûnes salâte ve mimmâ razaknâhum yunfikûn(yunfikûne).

ki onlar görünmeyene iman edenlerdir, İletişim Dualarını (Namazı)*** yerine getirenlerdir ve kendilerine sağladığımız***** rızıklardan bağış yapanlardır. [2:3] *2:3 İletişim Duaları, günde beş defa olarak hükme bağlandığına göre ruhlarımız için en önemli besin kaynağını oluşturmaktadır. Teslimiyet’teki diğer tüm pratikler ile birlikte İletişim Duaları da ilk başta İbrahim aracılığı ile vahyedilmiştir (21:73, 22:78). Bu günlük beş vakit namaz, Kuran’ın vahyedilişinden önce uygulanmasına rağmen, her bir İletişim Duasından Kuran’da özellikle bahsedilir (24:58, 11:114, 17:78 & 2:238). Ek 1 & 15, her bir namazdaki ünite sayıları (Rekâtlar), eğilme ve secde sayıları ve Teşehhütler dâhil olmak üzere İletişim Dualarının tüm detaylarını destekleyici fiziksel delil sunmaktadır. [2:3] **2:3 Tanrı çoğul kipi kullandığında, bu, diğer varlıkların, genellikle meleklerin işin içinde olduğunu gösterir. Tanrı Musa ile konuştuğunda tekil form kullanılmıştır (20:12-14). Ek 10’a bakınız.— R. Halife

2:3

4

وَالَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِمَٓا اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَٓا اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَۜ ٤

Vellezîne yu’minûne bi mâ unzile ileyke ve mâ unzile min kablik(kablike) ve bil âhireti hum yûkınûn(yûkınûne).

Ve onlar sana vahyedilene de iman ederler, senden önce vahyedilene de ve onlar Ahiret konusunda tamamen kesinliğe erişmişlerdir.***** [2:4] *2:4 Önceki kutsal yazıları etkileyen ciddi bozulmalara rağmen, onlarda hala Tanrı’ya ait gerçek bulunabilir. Hem Eski Ahit hem de Yeni Ahit, hala YALNIZCA Tanrı’ya mutlak bağlılığı savunmaktadır (Yasa’nın Tekrarı 6:4-5, Markos 12:29-30). Tüm bozulmalar kolayca tespit edilebilir.— R. Halife

2:4

5

اُو۬لٰٓئِكَ عَلٰى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ٥

Ulâike alâ huden min rabbihim ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).

Bunlar Rableri tarafından rehberlik edilmişlerdir; bunlar kazananlardır.— R. Halife

2:5

6

اِنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا سَوَٓاءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ٦

İnnellezîne keferû sevâun aleyhim e enzertehum em lem tunzirhum lâ yu’minûn(yu’minûne).

İnkâr edenlere gelince, onları uyarsan da uyarmasan da onlar için aynıdır, onlar iman edemezler.****** [2:6] *2:6-7 Tanrı’yı reddetme kararı verenlere bu yönde yardım edilir; böyle bir kararı sürdürdükleri sürece, Tanrı tarafından herhangi bir kanıt veya rehberlik görmekten engellenirler. Böylesi feci bir kararın sonuçları 7. ayette ayrıntılarıyla açıklanmaktadır.— R. Halife

2:6

7

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْۜ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌۘ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظ۪يمٌ۟ ٧

Hatemallâhu alâ kulûbihim ve alâ sem’ıhim, ve alâ ebsârihim gışâveh(gışâvetun), ve lehum azâbun azîm(azîmun).

TANRI onların zihinlerini ve işitmelerini mühürler ve onların gözleri perdelidir. Onlar şiddetli azabı üzerlerine çektiler..— R. Halife

2:7

8

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِن۪ينَۢ ٨

Ve minen nâsi men yekûlu âmennâ billâhi ve bil yevmil âhıri ve mâ hum bi mu’minîn(mu’minîne).

Sonra imanlı olmadıkları halde “Biz TANRI’ya ve Son Gün’e iman ediyoruz” diyenler vardır.— R. Halife

2:8

9

يُخَادِعُونَ اللّٰهَ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُواۚ وَمَا يَخْدَعُونَ اِلَّٓا اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَۜ ٩

Yuhâdiûnallâhe vellezîne âmenû, ve mâ yahdeûne illâ enfusehum ve mâ yeş’urûn(yeş’urûne).

Onlar TANRI’yı ve iman edenleri aldatmaya çalışmakla, farkında olmadan sadece kendilerini aldatırlar.— R. Halife

2:9

10

ف۪ي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضاًۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَل۪يمٌۙ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ ٠١

Fî kulûbihim maradun, fe zâdehumullâhu maradâ(maradan) ve lehum azâbun elîmun bi mâ kânû yekzibûn(yekzibûne).

Zihinlerinde bir hastalık vardır. Sonuç olarak TANRI onların hastalığını artırır. Yalan söylemelerinden ötürü acı veren bir azabı üzerlerine çektiler.— R. Halife