Meryem Suresi

1

كٓـهٰيٰعٓصٓۜ ١

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd.

Ey bilge ve doğru sözlü Allah! Sen kâfisin, hidayet verensin.— M.C.Şems

19:1

2

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّاۚ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.

(2-3) O, Rabbini alçak sesle çağırdığında, (bu) Rabbinin, kulu Zekeriya’ya (gösterdiği) rahmetin zikridir.— M.C.Şems

19:2

3

اِذْ نَادٰى رَبَّهُ نِدَٓاءً خَفِياًّ ٣

İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ(hafiyyen).

(2-3) O, Rabbini alçak sesle çağırdığında, (bu) Rabbinin, kulu Zekeriya’ya (gösterdiği) rahmetin zikridir.— M.C.Şems

19:3

4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّ۪ي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَلَمْ اَكُنْ بِدُعَٓائِكَ رَبِّ شَقِياًّ ٤

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeyben ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ(şakıyyen).

(Zekeriya) dedi ki: “Yarabbi! Şüphesiz (bütün) kemiklerim zayıflamıştır. Başım da ihtiyarlıktan parlamıştır. Ey Rabbim! Sana dua etmem neticesinde hiçbir zaman bedbaht olmadım.”— M.C.Şems

19:4

5

وَاِنّ۪ي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَٓاء۪ي وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً فَهَبْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ وَلِياًّۚ ٥

Ve innî hıftul mevâliye min verâî ve kânetimreetî âkıran feheb lî min ledunke veliyyâ(veliyyen).

“Şüphesiz ben, (ölümümden) sonra akrabalarımın (davranışlarından) korkarım. Karım (da) kısırdır. Bana Katından bir vâris, (yani oğul) ihsan et.”— M.C.Şems

19:5

6

يَرِثُن۪ي وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوبَۗ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِياًّ ٦

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûbe vec’alhu rabbî radıyyâ(radıyyen).

“O, bana (da) vâris olsun, Yakub soyuna (da) vâris olsun. Yarabbi onu, kendisinden razı olduğun birisi kıl.”— M.C.Şems

19:6

7

يَا زَكَرِيَّٓا اِنَّـا نُـبَشِّرُكَ بِغُـلَامٍۨ اسْـمُهُ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِياًّ ٧

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ lem nec’al lehu min kablu semiyyâ(semiyyen).

(Bunun üzerine Yüce Allah ona dedi ki:) “Ey Zekeriya! Şüphesiz Biz sana, adı Yahya olacak bir oğlu müjdeliyoruz. Biz daha önce kimseyi ona adaş kılmadık.”— M.C.Şems

19:7

8

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُونُ ل۪ي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِياًّ ٨

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâmun ve kânetimreetî âkıran ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ(ıtiyyen).

O dedi ki: “Yarabbi! Karım kısırken, ben (de) yaşlılığın ileri safhasına erişmişken, nasıl bir oğlum olacak?”— M.C.Şems

19:8

9

قَالَ كَذٰلِكَۚ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـٔاً ٩

Kâle kezâlik(kezâlike), kâle rabbuke huve aleyye heyyinun ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â(şey’en).

(Vahiy getiren melek,) dedi ki: “Evet, (gerçek aynen) böyle (dediğin gibidir. Ancak) Rabbin, “Bu Benim için kolaydır. Şüphesiz önceden hiçbir şey değilken, seni (de) yarattım,” dedi.— M.C.Şems

19:9

10

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ ل۪ٓي اٰيَةًۜ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِياًّ ٠١

Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ(seviyyen).

(Zekeriya,) “Yarabbi! Bana bir alâmet buyur,” dedi. (Yüce Allah,) “Senin alâmetin, aralıksız üç gece hiç kimseyle konuşmamandır,” dedi.— M.C.Şems