İbrahim Suresi

1

الٓـرٰ۠ كِتَابٌ اَنْزَلْنَاهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ بِـاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَز۪يزِ الْحَم۪يدِۙ ١

Elif lâm râ kitâbun enzelnâhu ileyke li tuhricen nâse minez zulûmâti ilen nûri bi izni rabbihim ilâ sırâtıl azîzil hamîd(hamîdi).

(1-2) Ben her şeyi en iyi gören Allah’ım. Bu Kitab’ı, Rablerinin emriyle insanları karanlıklardan aydınlığa çıkarıp, her şeyden üstün ve her türlü hamd sahibi, göklerde ve yerde ne varsa hepsi Kendisine ait olan Allah’ın yoluna (getirmen) için, sana indirdik. O’nu inkâr edenlerin şiddetli bir azap ile helâk olmaları (mukadderdir.)— M.C.Şems

14:1

2

اَللّٰهِ الَّذ۪ي لَهُ مَا فِي السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۜ وَوَيْلٌ لِلْكَافِر۪ينَ مِنْ عَذَابٍ شَد۪يدٍۙ ٢

Allâhillezî lehu mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve veylun lil kâfirîne min azâbin şedîd(şedîdin).

(1-2) Ben her şeyi en iyi gören Allah’ım. Bu Kitab’ı, Rablerinin emriyle insanları karanlıklardan aydınlığa çıkarıp, her şeyden üstün ve her türlü hamd sahibi, göklerde ve yerde ne varsa hepsi Kendisine ait olan Allah’ın yoluna (getirmen) için, sana indirdik. O’nu inkâr edenlerin şiddetli bir azap ile helâk olmaları (mukadderdir.)— M.C.Şems

14:2

3

اَلَّذ۪ينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَب۪يلِ اللّٰهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجاًۜ اُو۬لٰٓئِكَ ف۪ي ضَلَالٍ بَع۪يدٍ ٣

Ellezîne yestehıbbûnel hayâted dunyâ alel âhıreti ve yasuddûne an sebîlillâhi ve yebgûnehâ ivecâ(ivecen), ulâike fî dalâlin baîd(baîdin).

(Yani,) dünya hayatını ahiretten daha fazla sevenler ve (insanları) Allah’ın yolundan alıkoyanlar ve onun eğri (olmasını) isteyenler; işte en derin sapıklık içinde olanlar (da,) bunlardır.— M.C.Şems

14:3

4

وَمَٓا اَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ اِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِه۪ لِيُبَيِّنَ لَهُمْۜ فَيُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَشَٓاءُ وَيَهْد۪ي مَنْ يَشَٓاءُۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ ٤

Ve mâ erselnâ min resûlin illâ bi lisâni kavmihî li yubeyyine lehum, fe yudillullâhu men yeşâu ve yehdî men yeşâ’(yeşâu), ve huvel azîzul hakîm(hakîmu).

Biz her peygamberi, ancak kavminin diliyle (vahyedip) gönderdik ki, onlara (sözlerimizi) apaçık anlatsın. Allah, istediğinin sapık olduğuna hükmeder ve istediğini (de) hidayete erdirir. O, her şeyden üstündür, hikmet sahibidir.— M.C.Şems

14:4

5

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوسٰى بِاٰيَاتِنَٓا اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيَّامِ اللّٰهِۜ اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ٥

Ve le kad erselnâ mûsâ bi âyâtinâ en ahric kavmeke minez zulumâti ilen nûri, ve zekkirhum bi eyyâmillâh(eyyâmillâhi), inne fî zâlike le âyâtin li kulli sabbârin şekûr(şekûrin).

Şüphesiz Musa’yı (da) ayetlerimizle gönderdik ve (ona şöyle buyurduk:) “Kavmini karanlıklardan aydınlığa çıkar. Onlara Allah’ın günlerini hatırlat. (Yani Allah’ın (c.c.) nimetlerini ve (de) azabını onlara hatırlat)” Şüphesiz bunda tam olarak sabreden ve tam olarak şükreden herkes için, (birçok) nasihatler vardır.— M.C.Şems

14:5

6

وَاِذْ قَالَ مُوسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰيكُمْ مِنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُٓوءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ اَبْنَٓاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَٓاءَكُمْۜ وَف۪ي ذٰلِكُمْ بَلَٓاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظ۪يمٌ۟ ٦

Ve iz kâle mûsâ li kavmihizkurû ni’metallâhi aleykum iz encâkum min âli fir’avne yesûmûnekum sûel azâbi ve yuzebbihûne ebnâekum ve yestahyûne nisâekum, ve fî zâlikum belâun min rabbikum azîm(azîmun).

Hani Musa kavmine dedi ki: “Allah’ın üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Hani O, sizi Firavun’un kavminden kurtarmıştı. Onlar, sizleri şiddetli azaba uğratırlardı. Oğullarınızı öldürür, kadınlarınızı sağ bırakırlardı. Bunda, Rabbiniz tarafından sizin için büyük bir imtihan vardı.”— M.C.Şems

14:6

7

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَز۪يدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَاب۪ي لَشَد۪يدٌ ٧

Ve iz te’ezzene rabbukum le in şekertum le ezîdennekum ve le in kefertum inne azâbî le şedîd(şedîdun).

Hani Rabbiniz, “Şükrederseniz, sizi mutlaka (daha da) çoğaltacağım, (ama) nankörlük ederseniz, şüphesiz azabım pek şiddetli olur,” diye ilan etmişti.— M.C.Şems

14:7

8

وَقَالَ مُوسٰٓى اِنْ تَكْفُرُٓوا اَنْتُمْ وَمَنْ فِي الْاَرْضِ جَم۪يعاًۙ فَاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ حَم۪يدٌ ٨

Ve kâle mûsâ in tekfurû entum ve men fîl ardı cemî’an fe innallâhe le ganiyyun hamîd(hamîdun).

Musa dedi ki: “Sizler ve yeryüzünde (yaşayan) bütün insanlar hep birlikte nankörlük etseniz (de,) şüphesiz Allah hiçbir şeye muhtaç olmayan ve her türlü hamda lâyık olandır.”— M.C.Şems

14:8

9

اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَۜۛ وَالَّذ۪ينَ مِنْ بَعْدِهِمْۜۛ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُۜ جَٓاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَرَدُّٓوا اَيْدِيَهُمْ ف۪ٓي اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُٓوا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَٓا اُرْسِلْتُمْ بِه۪ وَاِنَّا لَف۪ي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَـنَٓا اِلَيْهِ مُر۪يبٍ ٩

E lem ye’tikum nebeullezîne min kablikum kavmi nûhın ve âdin ve semûd(semûde), vellezîne min ba’dihim, lâ ya’lemuhum illallâh(illallâhu), câethum rusuluhum bil beyyinâti fe reddû eydiyehum fî efvâhihim ve kâlû innâ kefernâ bi mâ ursiltum bihî ve innâ le fî şekkin mimmâ ted’ûnenâ ileyhi murîb(murîbin).

Sizden önce (gelen) Nuh’un kavminin, Âd ile Semûd ve onlardan sonrakilerin (kalpleri titreten) haberi, size gelmedi mi? Allah’tan başka kimse onları bilmez. Peygamberleri onlara apaçık delillerle geldiler. (Ancak) onlar ellerini ağızlarının üzerine koydular. (Bu kelimeler değişik manalarda yorumlanabilir. A) Kâfirler hayretle ellerini kendi ağızları üzerine koydular. B) Kâfirler ellerini peygamberlerin ağızları üzerine koydular ve böylece onların yoluna engel olmaya çalıştılar. Her iki durumda da kâfirlerin, peygamberlerin sözlerini kabul etmedikleri ve kendileriyle diyalogdan kaçındıkları anlaşılmaktadır.) “Biz sizinle birlikte gönderilen (talimatı) kesinlikle inkâr ederiz. Bizi çağırdığınız (söz) hakkında, muhakkak rahatsız edici bir şüphe içindeyiz,” dediler.— M.C.Şems

14:9

10

قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِي اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۜ يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ قَالُٓوا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَاۜ تُر۪يدُونَ اَنْ تَصُدُّونَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَٓاؤُ۬نَا فَأْتُونَا بِسُلْطَانٍ مُب۪ينٍ ٠١

Kâlet rusuluhum e fîllâhi şekkun fâtırıs semâvâti vel ard(ardı), yed’ûkum li yagfire lekum min zunûbikum ve yuahhırekum ilâ ecelin musemmâ(musemmen), kâlû in entum illâ beşerun mislunâ, turîdûne en tesuddûnâ ammâ kâne ya’budu âbâunâ fe’tûnâ bi sultânin mubîn(mubînin).

Onların peygamberleri dediler ki: “Gökler ile yerin yaratıcısı olan Allah hakkında şüphede misiniz? O, günahlarınızdan bir kısmını bağışlamak ve belli bir süreye kadar size mühlet tanımak için, sizi çağırıyor.” Onlar (da) dediler ki: “Sizler de bizim gibi insansınız. Atalarımızın taptığı (putlardan) bizi vazgeçirmek istiyorsunuz. O halde, bize apaçık bir mucize getirin.”— M.C.Şems